De Kift - Bal (2017)

Wat gebeurt er als een van mijn favoriete bands een van de beste nummers ooit gemaakt (eindelijk) uitbrengt en meteen op het begin van de nieuwe plaat knalt? Dan valt de rest zo zwaar tegen.

Omdat ik wist dat dit niet waar kon zijn, ben ik Bal gaan beluisteren met het overslaan van 'Bal'. Direct opende zich een intieme wereld waarin De Kift, tegen alle economische en cultuurpessimistische klippen op, zo rijk uitpakt, dat er sprake is van een muzikale hoogconjunctuur waar dit jaar maar weinig bands tegenop kunnen.

Na het meer theater dan muziek van 'Bidonville' pakt De Kift mij volledig in met zo'n rijkheid aan melodieën, maar ook met een inlevingsvermogen en erbarmen dat ik, wederom, versteld sta van de muzikale groei en de aangelegde diepgang in de muziek en voordracht. De Kift wordt ouder, maar steeds wijzer is mijn persoonlijke indruk. Er valt zoveel te ontdekken op Bal.

Dan terug naar het grootste feest. Het nummer waarvan ik een paar jaar al dacht dat het 'Feeste' of 'Feeste Feeste Feeste' heette. De punkriff waar Pim Heijne het nummer opent is alles waar De Kift voor staat. Ogenschijnlijke eenvoud, maar ritmisch onreproduceerbaar voor gewone stervelingen. Hierna barst een orgie van muzikaal geweld los, maar van een inclusiviteit die weinig bands kunnen matchen. "Ik hou van jullie, Ik hou van iedereen, Ik hou van jullie: Allemaal!" is de boodschap, die niemand buitensluit. Een mooiere boodschap is er niet in het kille, politieke klimaat van 2017. 'Bal' is een van de mooiste en beste nummers ooit. En nog een groot feest ook.

Met de rest van Bal voegt De Kift een prachtplaat aan zijn oeuvre toe. Er zijn weinig bands die dat 29 jaar na hun debuut zo triomfant mogen zeggen.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Hoor je bij het nieuwe album van De Kift nog wat terug van hun samenwerking met Rats On Rafts?
In eerste instantie denk ik van niet, maar het klinkt voor mijn gevoel weer net wat puntiger en sneller.
Opener Bal is strijdbaar, alsof een stel jonge honden met gebalde vuist en stenen klaar staan op de barricades.
Misschien zelfs wel meer jaren 80 dan Rats On Rafts.
Het roept het muffe, stinkende, drank vermengd met urine gevoel op van de kraakpanden uit andere tijden.
Toen idealisme nog door linkse populisten werd verwoord, en pamfletten nog illegaal in de late avonduren op school werden gedrukt; besmeurd met spreuken van activisten, met onderaan een aankondiging van de een of andere vage band.
Als je dit al bereikt in het eerste nummer, dan heb je dus mijn aandacht.
Verder blijft De Kift De Kift, hun huwelijk tussen punk en fanfare houdt al jaren stand, en de scheuren zijn nog niet zichtbaar.
Het verhalende is nog steeds sterk aanwezig, maar klinkt hier zelfs swingender, muzikaler zelfs.
Minder kleinkunstig en als een hoorspel, meer dan ooit is het een echte plaat, die ook zonder de voordracht in je achterhoofd, heerlijk weg luistert.
En hoe zullen ze dit live brengen?
Ik zal het vanavond samen met Bardt1980 ervaren.