Beth Hart & Joe Bonamassa - Black Coffee (2018)

Ben benieuwd; black coffee klinkt veelbelovend. Inclusief een batterij achtergrond zang....

Zeg dat wel. Beest van een song. Na het prachtige Don't Explain volgde met Seesaw een slap aftreksel, maar als ze de sfeer van het titelnummer vast kunnen houden mogen we veel verwachten van deze plaat.

Lekkere combinatie De rauwe stem van Beth en de slepende solo's van Joe

Waarom ook niet, gelijk maar het vinyl besteld samen met het nieuwste album van Satriani, alle 2 hopelijk vrijdag binnen dat wordt een heerlijke muzikale avond.

Ik hoor graag hoe het vinyl bevalt en hoe je de meerwaarde ervaart van de plaat en de hoes.
Mijn eerste indruk via Spotify zijn positief. Het is wat ruiger dan de vorige platen en heerlijk soulvol en bluesy. De gitaar knalt er soms uit en Beth trekt een aantal keer die scheur helemaal open. De blazers en de achtergrond zangeressen geven het geheel een extra kleuring. Stem (en vinyl?) volgt...

Ik heb de plaat inmiddels een aantal male beluisterd en ben om; vinyl besteld. De plaat ligt absoluut in het verlengde van de fantastische titelsong. Wat is jouw indruk naamgenoot?

Nou, je ziet 4 sterren staan. Dat houdt dus in dat het mij prima bevalt. Dit heeft weer het niveau van Don't Explain. Seesaw klonk na Don't Explain een beetje als goedkoop scoren, maar hier heeft het duo weer de juiste spirit. Het scheelt ook wel dat ik de afgelopen jaren de bluesrock wat meer heb weten te omarmen. Voorheen was ik vrij snel klaar met het riedeltje couplet-refrein-gitaarsolo. Tegenwoordig vind ik dit prima, mits de gitaarsolo niet te ver doorvoert en het pad van de song verlaat. Solo's van 10 minuten voegen aan geen enkele song of optreden iets toe. Die neiging heeft Bonamassa nog steeds wel een beetje, maar vooral op zijn laatste album Blues of Desperation weet hij de songs echt belangrijk te maken. Voordeel hier is ook nog eens dat Joe niet hoeft te zingen. Reden waarom ik liever naar Walter Trout luister dan naar Joe Bonamassa. Joe wordt wel steeds beter in zijn zang, maar hij is er nog niet. Bij Walter Trout is elk woord raak. Kwestie van meters maken. Bonamassa heeft nu de leeftijd waarop Trout pas begon met zijn solocarriere. Maar als Beth zingt kan Joe zich concentreren op waar hij echt goed in is en dat werkt voor iedereen het beste.

Blues of desperation is in mijn ogen in al zijn eenvoud een pareltje.

Volgens mij is dit net genoeg 'old school' om me te kunnen bevallen.

Alleen een zwakke cover van Lucinda W. De mooiste versie van 'Joy' staat nog steeds op 'Live @ The Fillmore' van La Williams. Maar ja, dat is dan ook nog steeds by far the best live album dat ik ken

Ik moest even wennen aan het feit dat er naast Beth Hart nog iemand in de spotlight staat op dit album. Verder heel sterk album. Beth Harts rauwe stem komt goed uit de verf naast Joe Bonamassa's blues.

Sfeervol album van twee van mijn meest favoriete artiesten. Ik volg beide al zo'n jaar of 18.
En ja Hendrik68, wat de één minder waardeert daar kan de ander juist enorm van genieten. De solo's van Joe kunnen mij niet lang genoeg duren en niet hysterisch genoeg zijn. Artiesten die altijd keurig binnen de lijntjes blijven zijn er al teveel. En hij mag dan niet de beste zanger zijn, Joe weet bij veel van zijn nummers wel precies de juiste sfeer te creëren.
Een gouden duo deze twee die hun samenwerking hopelijk lang zullen voortzetten en nog vaak samen zullen optreden.
Kan niet wachten tot ik Joe weer ga live zien. Deze keer in Grolloo.

Zoals eigenlijk alle muziek van Bonamassa & Hart kun je onmogelijk minder dan 3,5* geven, simpelweg omdat het geweldig vakwerk is.

Daar ligt bij hen echter ook altijd wel een beetje de valkuil.
Wat betreft bues-rock altijd net wat te gelikt, geproduceerd, 'braafjes'

Volgens mij zijn ze live vele malen toffer om te horen/zien. Net dat stukje vuigheid dat nodig is.

Veel geschreeuw (letterlijk), weinig wol.

De voorgaande albums ken ik niet goed, maar na het concert in Amsterdam te hebben gehoord en gezien(blu-ray) was ik wel verkocht aan dit duo.
Dit album, wat op prachtig dubbel vinyl is uitgebracht heb ik inmiddels al meerdere keren op de draaitafel gehad en er gaan zonder twijfel nog talloze andere keren volgen.
Niet alles is meesterlijk op dit album, maar over het algemeen zijn Beth & Joe een perfecte aanvulling op elkaar.
Mijn favorieten zijn: Give It Everything You Got, Black Coffee & Saved.

4*

Goed album, misschien net iets teveel over geproduceerd , de vibrato in Beth zang is soms wat te veel aangezet.

De nummers zelf zijn krachtig,.

Over de geluidskwaliteit gesproken,....... die verdomde race van luid, luider, luidts , het had zoveel dynamischer gekund.

En toch blijft hij rondjes draaien in mijn CD speler

Zeer aangename luisterervaring, dit album met covers van dit 'gelegenheidsduo'. Of mag je dat niet meer zeggen bij album nummer drie. Krachtig gespeeld en gezongen, waarbij beide artiesten hun core business zonder overacting uitvoeren. Het resultaat is lekker.

Ben erg gecharmeerd van het solowerk van Joe. Zijn samenwerking met Beth werkt een beetje op mijn zenuwen. Beide zijn absoluut vaklui maar de synergie is niet helemaal mijn ding. Ook bij voorgaande albums is dat het geval. Ik heb dit album met veel suiker en melk (flauw he) geconsumeerd maar het smaakt me niet echt.

Voor mij heeft Black Coffee dezelfde klasse als Don't Explain !

Genieten dus .........

Bij mij juist het tegenovergestelde; Beth solo is niet slecht, joe solo is al een stuk beter, samen is het plaatje compleet voor mij. Alleen geen eigen werk en dat is een min puntje. Ik vind de covers wel vaak mooi bewerkt.

Gouden combi. Die stem en die gitaar.