Soft Parade - Puur (1992)

Een van de beter albums van eigen bodem uit de jaren '90. Prachtige psychedelische rock waar, ook wat betreft het buitenland, veel van verwacht werd. Na een veel minder tweede album vervolgens nooit meer wat van gehoord. 4*

Ik ken alleen het erg goeie nummer "When Violins Meet". Zal dan wel hun bekendste nummer zijn. Ik dacht trouwens altijd dat het "When Violets Meet" was ...

Dat is ook hun bekendste nummer. Het is trouwens idd When violets meet, ik heb een correctievoorstel gemaakt.

Inderdaad een mooi album. Opvallend zijn de gepolijste achtergrondkoortjes. Waar vind je ze nog, dames die keurig een tweede stem uitvoeren? Dat, in combinatie met de zeer heldere productie van Dave Stewart, bepaalt volgens mij de sound van deze CD. Ik trek het nog altijd een paar keer per jaar uit de kast.

Moonchild vind ik persoonlijk het beste nummer met An angel a devil als goede tweede.

Uitstekend album. jammer genoeg niet heel erg bekend.

Band uit Tilburg. Voortgekomen uit garagerockband The Rhinocaps (zanger/gitarist kwam eruit). Financierden eerste demo(cassette) door mensen er vantevoren voor te laten betalen. Dave Stewart kreeg cassette toen hij in Tilburg optrad, twee dagen later belde hij de band op of ze langs wilden komen in Amsterdam (waar hij op moest treden). Hij speelde de demo continue op een gettoblaster en wilde hun plaat produceren. Zo gezegd, zo gedaan. Deze plaat nog wel goed, daarna de inspiratie goeddeels verdwenen. Spijtig...

Ik wist niet dat crewleden ook een correctievoorstel moeten doen

Erg mooi album van Nederlandse bodem. Het nummer "When Violets meet" werd in '92 gepromoot op het gratis album 'Het Nationale Muziek Kado 1992', dat iedereen kreeg tijdens de platen-10-daagse bij een besteding van fl 49,50 aan CD's...

"Moonchild" is prachtig, ook "Eric Says" is erg mooi.

Ik was op dat moment nog geen crewlid.

Was destijds een kleine hype, omdat de band Tilburgers tekenden bij het Anxious-label van Dave Stewart.
Goede plaat, duidelijk geïnspireerd door The Doors en The Velvet Underground.

Al in de opener hoor je The Velvet Underground terug: Can You Do Some Wrong klinkt alles behalve origineel, maar wat boeit het als het zo goed gedaan wordt als hier?!
Als When Violets Meet dan volgt weet ik het weer: Soft Parade was een zeer goede band van eigen bodem. In die tijd had je sowieso veel uitstekende bands hier in Nederland. Jammer dat het hierna snel een beetje stil werd rond veel van dit soort bandjes: de Belgen gingen er toen snel vandoor met zeer goede muziek en zijn dat ook heel lang vol gaan houden waardoor mijn belangstelling eigenlijk meer die kant op is gegaan.
Toch is een herbeluistering van Puur een heerlijke openbaring: de nummers klinken anno nu nog steeds lekker fris (misschien omdat ze ook wel putten uit bronnen die de tand des tijds ook hebben weten te overleven: ik noem The Doors en Velvet Underground en heel soms toch ook wel U2).
Puur dekt als titel absoluut de lading wat mij betreft: er staan heerlijke nummers op waar de liefde voor muziek van afspat. Niet voor niets dat Dave Stewart de band in die tijd wist op te pikken.
Jammer dat ze nooit echt helemaal zijn doorgebroken naar het grote publiek. Misschien toch te veel duidelijke invloeden? Misschien toch de ´minachting´ van velen voor muziek van eigen bodem?
We zullen het antwoord hier op nooit echt krijgen, maar ik wil wel graag het antwoord geven op de vraag of meer mensen op musicmeter met terugwerkende kracht achter dit album aan moeten gaan (mensen; hij is vrij goedkoop via allerlei websites nog te verkrijgen).......... JA!
Beluister dit album en laat je lekker meesleuren door verzorgde gitaarrock met fraaie dameskoortjes op z´n tijd.

Heb dit album een tijdje geleden gezocht, maar kon hem niet zo snel vinden... Leek me toch een van de meer interessante Nederlandse bands van rond die tijd.

Met dit album is iets vreemds aan de hand. Ik kocht de cd in 1992 toen ik in Tilburg op school zat. Een aardig album vond ik het toen. Later heb ik de cd weer verkocht. Nu ik het boek Popmuziek in Tilburg aan het lezen ben, wilde ik na een stukje over Soft Parade het album toch weer hebben. Leve Marktplaats! Tijdens de herbeluistering viel ik bijna van mijn stoel van verbazing. Wat klinkt deze plaat nog ontzettend goed! Misschien kwam het door mijn krakkemikkige stereo van begin jaren negentig, maar met mijn Denon van nu knalt Puur uit de speakers. Dave Stewart heeft destijds goed producerswerk verricht, dat mag duidelijk zijn. De nummers staan ook nog recht overeind. Een prettige herbeluistering dus, van een toch wel ondergewaardeerd album.

Beste britpopplaat uit nederland.

Britpop? Ik hoor er vooral de overduidelijke echo's van The Doors (Soft Parade, hoe duidelijk wil je het hebben?) en The Velvet Underground in, zoals andere users ook al hebben aangegeven, maar dan met een heerlijk heldere productie. Dat noem ik zo snel geen britpop, maar een ''on-Nederlands goed'' album, dat is het zeker. Met slechts 26 stemmen een wel erg vergeten parel uit de landelijke muziekgeschiedenis. Liefhebbers van eerdergenoemde bands, check dit uit mensen, u zult allen versteld staan.

Ik laat de mening van de andere users graag bij de andere users. Als ik echter naar Strange Flowers luister dan hoor ik vooral Britse vrolijkheid. bands zoals the Charlatans.
En als we het over onnederlands goed hebben, dan denk ik vooral aan the Serenes (en aan Tom Waits, maar dat komt dan ook omdat hij onnederlands is).

En The Doors hebben ook ooit een nummer uitgebracht met een sound die later ook prima bij The Charlatans past.

The Doors - Peace Frog - YouTube

Laat ik nu net een mening over Morrison Hotel hebben...

Maar ook over Peace Frog?

Dat is een fijn liedje met een nog fijner gitaarloopje. Het swingt en rockt. Het mooiste moment is de stilte voor 'blood on the streets....' Ook de organische overgang naar Blue Sunday is goed gevonden.

Zoiets?

De eerste keer dat ik het hoorde, kon ik niet geloven dat het al zo oud was.

Wist je dan niet dat Jim al bijna net zolang dood was?

Jawel, maar ik had absoluut niet door dat dit een nummer van The Doors was.

Hoogtepuntje uit de jaren 90, onnederlands goed.

Daar ken ik When Violets Meet ook van, het is sindsdien een van mijn favoriete nummers uit de jaren '90.

Onlangs alsnog het hele album aangeschaft, wat een mooie plaat! De invloeden zijn duidelijk: Lou Reed/UV, The Doors, U2... De stem van de zanger ligt ook in het aangename spectrum tussen Reed en Bono. Een nummer als Moonchild had echt niet misstaan op een van de beste U2 albums, en Eric Says is meer dan alleen een typische Reed titel. Maar Soft Parade klinkt niet als een coverband, dit is echt goed. Mooi ook hoe het echt een album is met fraaie overgangen. Pure klasse.

Eens in de zoveel tijd ga ik kritisch door mijn cd verzameling. De kasten puilen uit en dan is het weer eens goed wat zaken op te ruimen. Zo kwam deze cd ook weer boven drijven. Lang geleden aangeschaft, geen idee meer waar en wanneer. En ook geen idee meer wat voor muziek dit nu was. Het resultaat van weer een keer beluisteren is dat deze weer teruggezet is in de kast. Mooie muziek, waarbij inderdaad de jaren 60/70 niet ver weg lijken. Velvet Underground en the Doors worden genoemd en die hoor je er wel in terug. Maar toch ook wel wat jaren 80 (Spandau Ballet, Talking Heads) hoor ik erin terug. Verder ook wel compliment aan de zanger, van zoetgevooisd naar bijzonder stevig. Persoonlijk vind ik juist de rustigere nummers zijn stem beter tot zijn recht komen.
De productie is goed, vele subtiele geluiden en instrumenten zijn hoorbaar.
Ik ben absoluut geen kenner van de jaren 90, een tijdperk wat totaal langs me heen is gegaan. Bij dit album merk ik wel dat er flink is geshopt in voorgaande decennia, maar dat daar wel een eigen originele draai aan is gegeven.

Er was toch wel het nodige aan de hand met deze cd. Destijds werd dit wel gebracht als de next big thing. Normaal een Engelse bezigheid maar nu waren de nuchtere Hollanders aan de beurt. Het album werd groots in de markt gezet. Ik kan me het nog wel heugen dat je de redelijk opvallende hoes overal tegen kwam. Volop in de platenzaken met posters aan de muren e.d., advertenties in t Top 40 blaadje, platentiendaagse en dat soort zaken. Een internationaal bekende naam werd achter de knoppen gezet en de prachtige single kreeg airplay.

Toch lukte het niet, sterker nog een culthitje met When Violets Meet voor de liefhebber en dat was t dan. Of dat dan jammer is of niet weet ik niet maar ik weet wel dat Puur een erg fijn album is. The Doors invloeden rijken op sommige momenten wel wat verder dan enkel de bandnaam. Bv in An Angel a Devil en de epic Mystery Mistress hoor je wel wat qua sfeer en zang (de maniakale Jim) Die aan de legendarische band doet denken. Verder pikken ze van meerdere stromingen wat mee maar hebben ze toch een eigen geluid.

Fantastisch album, dat minder lang lijkt te hebben nageklonken dan het verdient. Tot nu dan, want eindelijk op Spotify!
Puur by Soft Parade on Spotify - open.spotify.com

Heerlijk album wat ik deze week weer eens uit de mottenballen heb geplukt. Dave Stewart (Eurithmics) was fan en heeft de band destijds onder zijn hoede genomen. De band had enorm potentieel maar heeft het helaas niet waar weten te maken ook al was de opvolger ook niet slecht! Doet af en toe wat denken aan het Shine project van Richard Janssen (Fatal Flowers), ook top!