Soft Parade - Puur (1992)

Al in de opener hoor je The Velvet Underground terug: Can You Do Some Wrong klinkt alles behalve origineel, maar wat boeit het als het zo goed gedaan wordt als hier?!
Als When Violets Meet dan volgt weet ik het weer: Soft Parade was een zeer goede band van eigen bodem. In die tijd had je sowieso veel uitstekende bands hier in Nederland. Jammer dat het hierna snel een beetje stil werd rond veel van dit soort bandjes: de Belgen gingen er toen snel vandoor met zeer goede muziek en zijn dat ook heel lang vol gaan houden waardoor mijn belangstelling eigenlijk meer die kant op is gegaan.
Toch is een herbeluistering van Puur een heerlijke openbaring: de nummers klinken anno nu nog steeds lekker fris (misschien omdat ze ook wel putten uit bronnen die de tand des tijds ook hebben weten te overleven: ik noem The Doors en Velvet Underground en heel soms toch ook wel U2).
Puur dekt als titel absoluut de lading wat mij betreft: er staan heerlijke nummers op waar de liefde voor muziek van afspat. Niet voor niets dat Dave Stewart de band in die tijd wist op te pikken.
Jammer dat ze nooit echt helemaal zijn doorgebroken naar het grote publiek. Misschien toch te veel duidelijke invloeden? Misschien toch de ´minachting´ van velen voor muziek van eigen bodem?
We zullen het antwoord hier op nooit echt krijgen, maar ik wil wel graag het antwoord geven op de vraag of meer mensen op musicmeter met terugwerkende kracht achter dit album aan moeten gaan (mensen; hij is vrij goedkoop via allerlei websites nog te verkrijgen).......... JA!
Beluister dit album en laat je lekker meesleuren door verzorgde gitaarrock met fraaie dameskoortjes op z´n tijd.

Daar ken ik When Violets Meet ook van, het is sindsdien een van mijn favoriete nummers uit de jaren '90.

Onlangs alsnog het hele album aangeschaft, wat een mooie plaat! De invloeden zijn duidelijk: Lou Reed/UV, The Doors, U2... De stem van de zanger ligt ook in het aangename spectrum tussen Reed en Bono. Een nummer als Moonchild had echt niet misstaan op een van de beste U2 albums, en Eric Says is meer dan alleen een typische Reed titel. Maar Soft Parade klinkt niet als een coverband, dit is echt goed. Mooi ook hoe het echt een album is met fraaie overgangen. Pure klasse.

Er was toch wel het nodige aan de hand met deze cd. Destijds werd dit wel gebracht als de next big thing. Normaal een Engelse bezigheid maar nu waren de nuchtere Hollanders aan de beurt. Het album werd groots in de markt gezet. Ik kan me het nog wel heugen dat je de redelijk opvallende hoes overal tegen kwam. Volop in de platenzaken met posters aan de muren e.d., advertenties in t Top 40 blaadje, platentiendaagse en dat soort zaken. Een internationaal bekende naam werd achter de knoppen gezet en de prachtige single kreeg airplay.

Toch lukte het niet, sterker nog een culthitje met When Violets Meet voor de liefhebber en dat was t dan. Of dat dan jammer is of niet weet ik niet maar ik weet wel dat Puur een erg fijn album is. The Doors invloeden rijken op sommige momenten wel wat verder dan enkel de bandnaam. Bv in An Angel a Devil en de epic Mystery Mistress hoor je wel wat qua sfeer en zang (de maniakale Jim) Die aan de legendarische band doet denken. Verder pikken ze van meerdere stromingen wat mee maar hebben ze toch een eigen geluid.