Charlie Barnes - Oceanography (2018)

Ik ben benieuwd hoe dit nieuwe solo-album van Charlie gaat uitpakken qua succes nu hij een vast tour-bandlid is van Bastille. Hij is ineens een heel stuk populairder geworden daardoor en doet het goed bij de meiden te zien aan reacties op Instagram en dergelijke.

Toffe gast met een heerlijke stem. Het is dat ik niet op de gastenlijst van Bastille hoefde te worden gezet, omdat de datum in Ziggo indertijd niet zo handig uitkwam, maar het blijft toch bijzonder 'van twee nachtjes bij mij thuis overnachten vanwege huiskameroptredens, naar optreden in zo'n grote hal'. Doet ie goed! Nu dit nieuwe album nog.

Charlie Barnes heeft na zijn vorige album More Stately Mansions ervaring opgedaan als tourlid van de band Bastille (wat hij nog steeds doet).
Dat betekent grote stadions en festivals en heel veel nieuwe fans, vooral meiden.

Mijn eigen kennismaking met Charlie gaat wat verder terug. Hij is bevriend met de geluids- en lichtman van de band REVERE en door die link heeft hij een huiskamertour gedaan met die band, een band waar ik verder niets meer over hoef te zeggen op deze site lijkt me. Die optredens waren niet door mij georganiseerd maar wel door users als vigil en reptile71. Bij mij heeft ie twee nachten kunnen overnachten. Mooie tijden met de bandleden en Charlie bleek een supertoffe gast, maar nog veel belangrijker: bleek over een gouden strot te beschikken en zijn eigen nummers als opwarmer voor REVERE mochten er zijn.

Zou al die ervaring van invloed zijn op het nieuwe album Oceanography dat voornamelijk in hotelkamers tot stand is gekomen? De pas getrouwde Barnes (sorry Bastille fans) laat horen nog steeds over die strot te beschikken, maar weet het wat meer in banen te leiden. De nummers zijn duidelijk ook wat toegankelijker. De scherpe randen zijn er wat vanaf. Randen die in het verleden soms misschien wat té scherp waren en daardoor niet voor iedereen geschikt.

Of het de invloed van Bastille is weet ik niet, want Oceanography klinkt net wat makkelijker, maar let op: nog steeds heeft het scherpe randen en draagt het een duidelijk Barnes-stempel en hoor ik Bastille er niet in terug. Wel hoor ik wederom wat Muse, maar dat kan komen door zijn stemgeluid en de af en toe ronkende gitaren. Ook Jeff Buckley is nog steeds niet heel ver weg.

Meer pop, meer toegankelijkheid. Melancholie gaan nog steeds goed samen met wat heftiger uitspattingen. Charlie Barnes is volwassener geworden en weet zijn nummers strakker weer te geven. Hierdoor denk ik dat dit album best wel eens een breder publiek kan weten te bereiken dan de voorgangers, al is het alleen maar omdat hij nu een grotere fanbase heeft weten te creëren. Geen slechte stap zo'n tourlid baantje.

Het album is opgedragen aan dat ene bandje.... u weet wel....

'This album is dedicated to REVERE, who worked like hell on some genuinely exceptional music and brought many people together. Halcyon Days.’

Charlie staat 18 april in het voorprogramma van Bastille in Utrecht en zal ongetwijfeld weer met de mannen meespelen.

Will & Testament klonk alvast niet onaardig ; je vroeg je af dit misschien ook wel iets voor me was en het antwoord hierop is... ja