Bennie Jolink - Opa, Vertel Es (2007)

wat een mooie voorkant!

Een geweldig stukje achterhoekse blues van de frontman van Normaal. Ik ben zelf geen groot fan van normaal, maar deze cd kan mij wel degelijk boeien. Het is redelijk basic gehouden en dat komt de cd alleen maar ten goede. Bij vlagen moet ik zelfs aan het werk van de late johnny Cash denken. Aanradertje.

Ik ben benieuwd wat Bennie hier zelf aan geeft, toch een frequent bezoeker van deze site.

Vette Che-imitatie trouwens op de hoes.

Hoor hier net wat van op Kink FM waar Jolink momenteel live in de studio zit. Klinkt beter dan Normaal! Inderdaad zitten er Cash invloeden in.

Helaas valt de cd-versie van Ies kan Liehn in het niet bij de live-uitvoering bij P&W: http://www.youtube.com/watch?v=4xOrSAux96Y .

Muziek gestript van het hoken en angoan, zweet en bier op je hoofd.
Jolink laat hier de kern spreken en doet dat niet onaardig. Als een achterhoekse Cash geeft zijn stem kleur aan Opa vertel Es...verhalend, cynisch en reflectief. Ies Kan Liehn is een sterke opener, maar de belofte ervan wordt over de gehele linie niet altijd gehaalt. Her en der klinkt het wat mak en kakt het wat in. Maar nummers als Sla Ow Vrouw, De Beer is Los en Goan en Stoan maken deze opa toch de moeite waard. Jolink is geen groots muzikant, gitarist of zanger...maar kent zijn beperkingen en met zijn uitstraling en humor, vind ik hem leuker om naar te luisteren als menig ander.
Niet onverdienstelijk en smaakt naar meer.

helaas valt deze versie dan weer in t niet bij de live-uitvoering van het orgineel D'n huulenden waakhond (waar Ies kan Liehn op is gebaseerd) zoals Normaal het speelde bij de theatertour
D'n huulenden waakhond live

Opa, Vertel Es (2007) is de tweede soloplaat van Bennie Jolink, 8 jaar na de eerste (de Engelstalige) “Howlin’ At The Moon”. Dit keer was het concept waarschijnlijk een plaat in de stijl van de “American Recordings” van Johnny Cash. Dus Bennie in de rol van oude wijze man met veel levenservaring die met doorleefde stem zijn songs brengt en daarbij wordt begeleid met een muzikaal sobere ondersteuning.

Werkt dit? Ja deels best wel.

Ben zet zijn zwaarste stem op en als songmateriaal zijn vooral stemmige liedjes uit gekozen en dat maakt in de beste gevallen veel indruk. Zoals in “Littekens Blieft” (een mooie song over de tegenslagen die een ieder oploopt in een mensenleven), “Opa, Vertel Es” (over sterke verhalen) en “Sloa Ow Vrouw” (met leuke tekstuele twist waarbij de songtitel juist lief is, “Sloa Ow Vrouw nooit over”, “Sloa Ow Vrouw gade” etc.). Op deze 3 beste tracks komt het concept van de plaat zeer goed over.

Maar helaas zijn niet alle songs zijn even sterk, wanneer dan de begeleiding ook erg sober is kan de balans dan net ook wel doorslaan naar saai en langdradig. Voorbeelden hiervan zijn “Krek Alens”, “Dan He-J Niks” en “Goan en Stoan”.

Verder staan er 2 Normaal classics op in een nieuw jasje “De Beer is Los” (1982) en “Ies Kan Liehn” (1983), beide nostalgische songs die prima passen bij de vertellende opa Jolink. Ook tonen deze classics aan dat Ben voor Normaal naast lolligere songs ook serieuze en tekstueel sterke songs heeft geschreven die ruim 30 jaar na dato nog steeds vier overeind staan. In deze nieuwe sobere uitvoeringen blijven het sterke songs, maar ze zijn zeker niet beter dan de originele versies.

Een Bennie Jolink plaat zonder Høken, Brekken en Angoan? Ja het kan. Het past hem (in 2007) inmiddels opa en 60+ meer dan goed.