The Passage - For All and None (1981)

Mijn queeste door new wave van 1981 brengt de nodige variatie. Zo reis ik nu van het ongewone geluid van Japanners Sandii and the Sunsetz naar de nogal minimalistische postpunk van The Passage, een groep uit Manchester sinds 1978 actief.

For All and None is de opvolger van debuut Pindrop en klinkt alsof de muziek van Joy Division is gestript tot een geraamte, waarbij het kwartet een oude synthesizer uit hun jaar van oprichting als basis gebruikt. Als ik dit hoor, herken ik helemaal de sfeer van radio: krakende middengolf met daarop het geluid van John Peel. Of de experimentele avonden van de VPRO, waar ik niet altijd het geduld voor had of juist héél enthousiast van werd; de volgende dag op het schoolplein waren dan meewarige blikken de reactie op een enkele beschrijving van mij.

De sfeer is uitgesproken die van een industriestad in verval, met lege fabrieken, grauwe kleuren en rijen voor het werkloosheidsloket waar men het UB40 moest invullen. Centraal staat de desolate zang van Andy Wilson, in opener Dark Times horen we bovendien Teresa Show, een dame met (verrassend!) een klassieke achtergrond. Regelmatig keert een rollende en licht-valse piano terug, vermoedelijk door oprichter Dick (Richard) Witts bespeeld; intuïtieve drumpartijen worden geleverd door Joe McKechnie.

Dit is materiaal voor de fanatiekere postpunkliefhebber, mij is het te kaal. Vermoedelijk is dat voor menigeen een aanbeveling, hopelijk is er iemand die dit album eens in de schijnwerpers wil zetten! Dan vervolg ik mijn reis naar september 1981 en het Deense Ballet M.Ecanique, dat een album met een lange titel uitbracht.