Sandii & The Sunsetz - Heat Scale (1981)

mi enigszins onevenwichtig en gekunsteld album. Wel de moeite waard vanwege één bijzondere parel:

"The Great Wall".

Ik heb niets dat er ook maar een beetje op lijkt. Het is een melodie in hele noten (zeg maar: zwarte toetsen van de piano), en het ritme is een soort ska gespeeld op trommel en pauken, voorzover ik dat kan herkennen. Misschien is het ook wel zo'n grote Japanse trommel. Hysteriche gillen aan het eind van Sandii maken de chaos compleet. Bijzonder vrolijk en betoverend, en als gezegd nergens mee te vergelijken met wat ik ken.

Aparte new wave of J-pop of hoe je dit wilt noemen. Ergens in 1981 verscheen debuut Heat Scale van de Japanse groep Sandii and the Sunsetz, allesbehalve een nieuwe groep. Al in 1973 debuteerde Makoto Kubota and The Sunset Gang, twee jaar later brengt zangeres Sandii Ai, op dat moment bekend als radio-dj, enkele singles uit. Zij heet eigenlijk Sandy O'Neale en heeft een Amerikaanse vader en Japanse moeder. Het Amerikaanse Hawaii is waar ze opgroeide.
Zanger-gitarist Kubota en O'Neale raken bevriend, wat er in 1981 toe leidt dat de groep verdergaat als Sandii and the Sunsetz en dit Heat Scale verschijnt.

In opener Heat Scale - Words and Dances is de leadzang voor Kubota, waarna The Great Wall en Bongazuna voor Sandii zijn. Omdat er sprake is van een zangeres en de muziek onder new wave valt, kun je vergelijkingen maken met bijvoorbeeld Lene Lovich of Siouxsie and the Banshees, maar de Japanners hebben vooral een eigen geluid. Daarbij is de groove belangrijk, zoals Tohmei Ningen en El Puzzlo laten horen, inclusief soms venijnige gitaarpartijen.
Dat de muziek dansbaar is, is dan ook een understatement. Anders dan je wellicht met de groepsnaam zou denken, is dit een collectief met verder tweede gitarist Kenichi Inoue, bassist 'King Champ' Onzo en drummer Hideo Inoura.
In The Eve of Adam trekt Sandii de aandacht met uiterst hoge zanglijnen, het semi-instrumentale An Antenna kent dankzij Onzo's slappende basstijl een hoog funkgehalte met daarbij ijle toetsen en achtergrondzang plus enige raps van de dame; Gongloop blijkt een sferische soundscape. Na deze (voor westerse oren vreemde?) experimenten is het lome Kingdoms Without Corners toegankelijk met opnieuw Sandii's ijle zang, waarna het experiment het weer wint door op Dhyana Pura traditioneel Japanse muziek te koppelen in de richting van wat Brian Eno op diens ambientwerk deed.

De groep krijgt belangstelling van onder meer de groep Japan (zie deze site met bovendien de nodige achtergrondinformatie) en David Bowie, die in zijn platinablonde fase gemoedelijk een sigaretje rookte in bijzijn van de groep. Ook kan ik me voorstellen dat liefhebbers van Talking Heads dit zullen waarderen, mits men bereid is om de Japanse inslag te omarmen.
Met enig zoeken en scrollen (de titels worden ook in het Japans genoteerd) is Heat Scale op streaming te vinden, op mijn platform als onderdeel van een afspeellijst met voorafgaand een liveplaat en hun tweede album.

Roxy6, naar ik lees had jij opvolger Immigrants in bezit? Kun je je nog iets herinneren van de reputatie van Sandii and the Sunsetz in die tijd?

Mijn reis door new wave bevindt zich in 1981, kwam van de aardsere gitaarwave van Urban Heroes uit Den Haag en vervolgt met postpunk bij The Passage uit Manchester.

Ja ik had het tweede album Immigrants. Ik zou echt niet meer weten hoe ik erbij kwam…

Net als jij nu de interessante reis maakt door het New Wave land in de post punk periode deed ik dat in het begin van de jaren '80, zo volgde ik vanaf het begin af aan de Human League, Depeche Mode, Lene Lovech, OMD, Eurythmics, Hazel 'o Connor, Elvis Costello zijn eerste twee albums, EN dus kwam ook zo Sandii And The Sunsetz op mijn weg. Ik vond het destijds wel hypnotiserende muziek, de kenmerkende ietwat snerpende stem van Sandii en ook de composities vond ik direct pakkend.

Zelf had ik ook toen wel door dat het iets obscuurs was, niet wat omarmd werd door het grote publiek.
Ik werd ook wel aangetrokken door de hoes van immigrants, wellicht mede ingegeven door mijn fascinatie voor de groep Japan…

Ik herinner mij die periode als heel vernieuwend, veel nieuwe heel diverse acts, waarvan sommige hele groot werden (U2-Simple Minds o.a.) maar ook groepen als Talk Talk, China Crisis, Soft Cell, Blancmange etc.
e.v.a. Op zich een heel spannende en creatieve periode!

Eveneeens bezitter van Immigrants, ook weer bij de Disco Stars voor een prikkie, ook het enige album op Spotify van deze act, al staat er ook een soort verzamelaar. Sandii als solo act daar staat het wel vol van online.

Heb hier wel een album van een andere Japanse New Wave act al ben ik zowel de naam van de act als het album vergeten, alleen weet ik wel dat het geweldig is. Ik meen dat de zangeres (Susan ?) samen met 1 lid van YMO heeft samengewerkt, maar volgens mij niet Ryuichi.

PS. gevonden, deze dus, staat volgens mij nog niet op MUME. Susan - The Girl Can't Help It

David Sylvian heeft meegewerkt aan die tweede van Sandii and The Sunsetz - net als Yukihiro Takahashi What, Me Worry? (1982) de Sylvian-inbreng is duidelijk hoorbaar op die tweede schijf; ook het het album van Takahashi - ooit lid van het befaamde YMO, net als Sakamoto - is de moeite waard. En Sakamoto, tja, spreekt voor zich...

Heb zelf nog een 'verzamelaar' van de band, met de titel Viva Lava Liva 1980 - 1983, geen idee...

Yukihiro Takahashi - Grand Espoir (2021) = verzamelaar, met hierop Sandii, Susan en Sheena & the Rokkets => moet nog aan MUME toegevoegd worden.

Een kleine 'afterburner'- hier (ooit door mij opgezet) heb ik die albums al eens genoemd:

MOOWS - Mjuman's Onbekende en Onbeminde Wave Sounds