Superorganism - Superorganism (2018)

Superorganism is tot dusver mijn meest geanticipeerde plaat van 2018, zeker na ze live aan het werk gezien te hebben. Na drie binge-luisterbeurten blijkt het enthousiasme gegrond, maar wel met mate.

Ik denk dat de mensen die al twijfels hadden na het horen van de singles ook zeker niet overtuigd gaan worden; de al uitgebrachte nummers zijn ook degenen die de plaat dragen. Dus als je die vet vindt dan valt er zat te genieten. En ik vind ze vet, komt dat even mooi uit? Something For Your M.I.N.D. heeft er bij mij een tijdje over moeten doen om te landen, maar inmiddels durf ik hem wel bij mijn tien favoriete liedjes van 2017 te scharen. En eigenlijk hadden ook de andere singles allemaal wel iets tofs over zich, van het trippende It's All Good tot het laconieke Nobody Cares, van het euforische Everybody Wants To Be Famous tot het melancholische Reflections On The Screen. Allemaal volstrekt unieke liedjes waar de creativiteit van afspat, een EP van deze nummers zou bij mij dan ook een 4,5* hebben gescoord.

Een heel album van die kwaliteit maken is ze echter nog niet gelukt, want de nieuwe liedjes zijn (op Night Time na) vooral van het type 'je moet er een keer bij zijn'. Semi-interlude Nai's March, bijvoorbeeld, was in de sfeer van de liveset echt grappig (zat ook nog een stukje voor waar Seoul languit ging liggen terwijl 'Game Over' op het scherm verscheen) maar hier op de plaat komt het niet echt lekker uit de verf. Komt misschien ook door de plaatsing samen met The Prawn Song, want da's ook niet echt een nummer dat je makkelijk los kan horen (hoewel ik die weer erg tof vind). SPRORGNSM en Relax zijn leuk en zitten prima in elkaar, maar bestaan wel vooral uit de vingeroefeningen die we al eerder tegenkwamen op de plaat zonder er heel veel aan toe te voegen. Gelukkig blijkt Night Time een dijk van een afsluiter die laat zien dat ze buiten de tierelantijntjes om ook een solide, volwassen popliedje kunnen schrijven.

Superorganism is geen perfect album, daar is het simpelweg net een stapje te raar voor en het lijkt bij vlagen ook op een in-joke tussen de leden. En dat is eigenlijk ook precies wat het is: een zeer aanstekelijk halfuur durend kijkje in het wereldje van acht random bijeengekomen gasten. Een wereldje dat is gevuld met dansjes, samples, cynisme, oorbellen, videogames, appels, kleurrijke regenjassen en nog meer samples. Met Orono, Seoul, Ruby, Emily, Robert Strange, B., Tucan en Harry. Met broccoli, bananen, garnalen en inktvissen. En daarboven, ver daarboven, als een tweede zon, het machtige, krachtige en prachtige opperwezen van de zee. All hail the great Superorganism!

Voorlopig 4* met blauwe bollekes voor Something For Your M.I.N.D. en Night Time.

Uit mijn tweewekelijkse muziekmail over de beste nieuwe albums en tracks:

Superorganism is een van de meeste gehypte bands van dit moment, waar al veel over gezegd en geschreven is. De bandleden uit tal van verschillende landen zijn een paar muzieknerds die elkaar via internet leerden kenden. Ze stuurden stukken muziek naar elkaar op en maakten vervolgens met laptops, synthesizers en gitaar een aanstekelijke mix met gekke samples en geluiden.

De band werd pas echt een hype door hun bijzondere live-act met felgekleurde regenjassen, gekke dansjes, vreemde projecties en in het middelpunt de wat stoïcijnse, kleine en vrij monotoon zingende 18-jarige Japanse zangeres Orono. De band, die inmiddels in Londen gevestigd is, gaf een spraakmakend optreden op Eurosonic en onlangs in de Sugarfactory in Amsterdam.

Hun debuutalbum kwam begin deze maand uit en dat valt me helaas wat tegen. Dat komt vooral doordat de beste tracks - Everybody Wants To Be Famous, Nobody Cares, Something For Your M.I.N.D. - al eerder uitgebracht waren en veel andere nummers toch net even minder zijn. Uiteindelijk is dit vooralsnog een band die je vooral moet zien.

Gelukkig is daar de erg lekkere afsluiter Night Time. Die begint wat conventioneel totdat er weer heerlijke samples in de mix worden gegooid - van het inschenken van een glas, een stukje uit een speech tot het alarm van een wekkerradio aan het einde, gevolgd door een lange gaap en vogelgeluiden. Zijn dit de leukste laatste 15 seconden van een album ooit?