The Ark - Prayer for the Weekend (2007)

The Ark staat bij mij altijd garant voor solide 4* albums. Het debuut (tevens ook de tijd dat ik ze ontdekte) zelfs 4,5*.
Waarom? Omdat het heerlijk is op zijn tijd uit je dak te gaan van deze ongecompliceerde party-rock band.
Dat klinkt eng, maar is het niet omdat The Ark het wel met passie en kwaliteit doet en daarbij ook wat zinnigs heeft te melden. Denk hierbij aan het nummer Father of a Son van het tweede album waarbij ze duidelijk maken dat ook homo's kinderen kunnen opvoeden. Een pittige boodschap en toch luchtig verpakt.
Mij verbaasde het voor geen meter dat de band mee ging doen aan de voorronden van het Songfestival in Zweden. Ook verbaasde het me niet dat de band won en Zweden daadwerkelijk gaat vertegenwoordigen in Helsinki. Ze hoeven de halve finale niet te gaan winnen want ze zijn direct geplaatst in de finale door de hoge notering van vorig jaar. Die hebben ze dus al op zak.
En ik zal het eerlijk zeggen: het zal me niet verbazen als ze daar erg hoog gaan eindigen, sterker: winnen. En ja dat zeg ik zonder blikken of blozen zoals ik dat vorig jaar ook al bij Lordi zei (en je weet hoe dat afliep).
Is dat The Worrying Kind dan zo'n sterk nummer? Nou nee. Typische, oubollige songfestival cliché-rock en zeker niet behorend tot het beste werk van de band. Maar dat is daar niet nodig. Het nummer blijft wel hangen, de act is aanstekelijk en toch en toch is het een lekker nummer. Wat heerlijk als je van tijd tot tijd schaamteloos voor je wansmaak kunt uitkomen nietwaar?
Maar The Worrying Kind opent het feest op dit album niet. Dat doet titelsong Prayer For The Weekend. Een zeer aanstekelijk feestnummer met een disco vibe. Ik zou haast zeggen Boney M revisited, maar daarme doe ik het nummer dan wel ernstig te kort. Dit is gewoon heupen los en swingen maar. Niks meer of minder.
Na The worrying Kind komt Absolutely No Decorum, een nummer dat al een tijd te horen is via de website van de band en tevens eerste single van dit album. Op en top The Ark rock zoals we het kennen van de voorgangers. Veel sterker ook dan The Worrying Kind en hier hadden ze zeker ook het podium mee kunnen bestijgen daar in Helsinki.
Little Dysfunk You klinkt wat donkerder en doet me zeker in het begin wat aan Marc Almond / Soft Cell denken. Na bijna een minuut verandert dit al snel en herkennen we de typische Ark-sound al weer. En dat is knap te noemen, want een eigen sound is toch echt iets dat deze mannen hebben weten te creëren ondanks allerlei vrij algemene invloeden. Leuk nummer.
Op New Pollution rockt de Ark gewoon door. Aanstekelijk en zeker ervoor zorgend dat je keihard mee wilt gaan zingen. Leuk voor in de zomer: autoramen open en galmen maar. Succeskans 100%. Nummers van deze band nestelen zich vaak snel in je kop en gaan daar niet snel meer uit en dat vind ik niet bepaald erg te noemen.
Thorazine Corazon heeft een intro dat mijn wenbrauwen wat doet fronsen. Je kunt ook net over het randje gaan namelijk en dat gevoel heb ik hier een beetje. Kitsch of party party is leuk, maar het kan soms ook verkeerd uitpakken. Dit nummer is er dan zo eentje waar ik niet echt koud of warm door kan raken. Het irriteert me zelfs een beetje en daarbij gaat dit nummer als een nachtkaars uit lijkt het wel.
I Pathologize krijgt weer een disco touch mee. Het blijft een poprock nummer maar die disco saus maakt het net even wat lekkerder en wat swingender. Daar weten de heren bij mij zeker mee te scoren.
Death To The Martyrs heeft wederom van die galmende koortjes. Hoe heette die band ook al weer die zo erg als Queen klonk, die band die die leuke pakjes ook weer uit de kast trok. The Darkels, The Dark...je weet wel.
Het gaat een beetje die richting op. Alleen blijft dit net nog binnen de randjes (waar ik die gillende 'Darkness dame' er over heen vond gaan). Toch valt dit nummer in de categorie 'zeer twijfelachtig'.
All I Want Is You is ook een over the top nummer. Had zo op het songfestival gekund. Leuk nummer, echt waar. Maar ik begin nu wel een beetje het gevoel te krijgen dat de band nu wel heel erg grossiert in meligheid en luchtigheid en daar moeten ze mee oppassen bij mij, want dit kan op den duur wel eens gaan vervelen. Voor nu is het gewoon een aardig liedje.
Gimme Love To Give: handjes op elkaar en meezingen maar. Dit is behoorlijk cheesy en wederom randje. Toch vind ik het nog grappig te noemen, maar dat is tevens mijn kritieke punt: voorheen vond ik The Ark niet grappig maar gewoon lekker en luchtig en daar zit verschil in. Op deze manier begint de band een parodie op zichzelf te worden.
Uriel is de afsluiter en tevens een ballad. Gelukkig maar, want het is een degelijk nummer die wat serieuzer overkomt. Best een mooi nummer, niet hemelbestormend maar wel fijn om dit album zo te horen eindigen.
En daarmee komt dus een einde aan het album dat door de songfestivalgekte ongetwijfeld een hoop extra aandacht zal krijgen in Europa. Nu is de band in veel landen al erg populair en dat zullen ze zeker ook wel gaan voelen tijdens dat festival: meer aandacht maar ook meer druk op de bekende schouders. Of ze er veel extra fans mee gaan krijgen betwijfel ik want daar is het songfestival volgens mij allang het platform niet meer voor.
En mochten mensen deze band vinden opvallen en interesse tonen begin dan eerst met het debuut-album om vervolgens stap voor stap de discografie langs te gaan.
Deze nieuwe toevoeging is het meligst en gaat soms wat over het randje. Oh daar hou je van en je vind dat songfestival liedje zo leuk? Tja dan heb ik niks gezegd en stel ik voor om gewoon lekker te genieten van ongecompliceerde pop rock. Laat de zon maar lekker schijnen!

En the points from aERo?.............

Well hello this is aERo calling. Thanks for the wonderful show.
And here are the results of the aERodynamIC jury: The Ark...... 4 points.

Thank you and goodnight!