Mother's Finest - Subluxation (1990)

Lekker pittige en ernergieke live-plaat van dit funkrock-collectief. In de tijd van deze release heb ik ze nog eens live gezien in Nighttown en dat was ook al zeer behoorlijk. Beslist de moeite om eens uit te checken.

Drie hele stemmen voor dit album? Welaan, laat ik dan de vierde zijn die een (hoge) stem uitbrengt. Spetterende live-plaat van dit funkrock-collectief dat die mix van muziekstijlen in de jaren zeventig zo'n beetje eigenhandig uitgevonden heeft.
Dit is een destijds geflopt en daardoor redelijk obscuur album, al werd het destijds wel door een grote platenmaatschappij uitgebracht. Harder en ook beter dan hun eerste officiele live-release uit 1979. Wat cover-uitstapjes, waarvan vooral Somebody to love (van de Airplane, niet van Queen) heerlijk vet uitpakt.

Verder een aan Mandela opgedragen meezinger, maar het is toch vooral het eigen repertoire dat hier gedreven en funky wordt uitgevoerd. Baby love, Piece of the rock, Truth'll set you free, Chain, de ook door hen in de studio al opgefunkte versie van Mickey's Monkey (van Smokey Robinson), en als hoogtepunt het ruim tien minuten durende Give you all the love inside of me. Het vonkt en knettert aan alle kanten. Geweldige muzikanten, wier bijdragen worden afgeroomd door de sensuele strot van Joyce Kennedy. Genieten gewoon.

Ik heb ze ook meermalen live zien optreden en het blijft voor mij onbegrijpelijk dat deze band geen grotere status heeft. Zal wel komen omdat ze door de jaren heen teveel een zwalkende koers hebben gevolgd tussen spijkerharde funkrock en disco-achtige R&B. Maar op deze plaat pakt het allemaal prima uit.

Mother's Finest is een band die je live moet hebben gezien! Ik heb het genoegen gehad ze 2 (of was het toch 3) keer te hebben gezien in Grunn' De eerste keer was in de kleine zaal van de Oosterpoort op een mei maandag in 1990. En het was feest van begin tot eind! Nog een handje gehad van Joyce Kennedy die de hele zaal inpakte met haar ongelooflijke strot en dito charme. Ik was even helemaal in ❤️. Sweet memories. En deze cd was eind 1990 een mooie tour souvenir.

Gewoon een steengoede band die helaas op album niet altijd goed uit de verf is gekomen. Maar live absoluut een genot is.

Eens!
Ik zag deze band in Enschede, augustus 1991. Een festival met Status Quo, Golden Earring, Mother’s finest en The Scene.
Waar de andere 3 mij bekend waren en destijds ook flink in the picture ( Anniversary waltz, Going to the Run en Blauw deden het prima in de hitlijsten) had ik van MF nooit echt gehoord. Behalve Piece of a rock welke op een verzamelalbum stond. Maar wat een ear&eye opener deze band, heerlijk!