Mount Eerie - Now Only (2018)

Dat schreef ik zo'n acht jaar geleden bij Wind's Poem. Sindsdien is er wel wat gebeurd in Phil's hermetische universum, waardoor het er haast claustrofobisch is geworden. Ik houd mijn hart dan ook vast als ik lees dat Now Only een voortzetting is van de modus operandi op A Crow Looked Back. Want hoe mooi ook, op deze wijze wordt Phil's publiek uiteindelijk een buitenstaander in de wereld die hij eerder zo consensieus voor ons gebouwd heeft.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële release eind deze maand, via een stream van NPR first listen

A Crow Looked at Me (2017) heb ik één keer compleet beluisterd en dat was voor mij genoeg. Van dit album zal ik waarschijnlijk slechts 1 of 2 nummers aanhoren.

NPR is er trouwens vroeg bij want meestal is een 'preview' vanaf 8 dagen voor de officiële release beschikbaar en nu dus 3 weken!? Overigens staat op Bandcamp dat dit album al volgende week vrijdag uitkomt. Dus is de release mogelijk vervroegd?

***... aanleiding / idee *** schrijven / componeren *** gedicht / compositie…. ***

werkelijkheid, wereld, realiteit, aandrift, inspiratie, ontroering …. …. constructie, omzetting, omvorming, compositie, verbeelding …. …. aparte wereld, andere wereld, creatie, apart leven, poëzie / muziek ….
YouTube: Midsummer Night Bonfires | Nikolai Astrup: Painting Norway

Press Release, 16-03-18

Ik voel me bijna schuldig voor de 2,5* , maar voor mij is de grens wat betreft de muzikale rouwverwerking van P.E. toch bereikt.

Claustrofobisch is het goede woord idd.

Ik heb 'm inmiddels gehoord. Qua vorm komt deze iets meer in de buurt van ouder werk en daar ben ik blij mee. Phil's stem en dictie zijn echter duidelijk getekend, meer nog dan op de voorganger. Kop op, Phil.

Uit mijn tweewekelijkse muziekmail over de beste nieuwe albums en tracks:

Bijna exact een jaar geleden verscheen het meest indrukwekkende album van 2017: A Crow Looked At Me van Mount Eerie. Op deze monumentale plaat zong de Amerikaanse zanger Phil Elverum op hartverscheurende wijze over de dood van zijn vrouw Geneviève Castrée in juli 2016. In de kamer waar zij op 35-jarige leeftijd aan kanker overleed, nam hij kort daarna op haar gitaar nummers op met zeer directe teksten over haar dood en het alleen moeten achterblijven met hun pas een paar maanden oude dochter. Het resulteerde in een ongekend persoonlijk en intiem album. Zo aangrijpend dat ik het album de afgelopen maanden eigenlijk nog maar weinig beluisterd heb, op het nummer Ravens na. Dat het album muzikaal minder rijk en divers is dan die andere ‘verliesplaat’, Carrie & Lowell van Sufjan Stevens, speelt zeker een rol. Ondertussen was ik eind vorig jaar heel erg graag bij het optreden van Mount Eerie in de Utrechtse Jacobikerk geweest. Popjournalist Gijsbert Kamer van de Volkskrant noemde dat een van de mooiste concerten ooit.

Tijdens dat concert speelde Phil Elverum ook al enkele nummers van zijn nieuwe album Now Only. Ook op dit album verhaalt hij over het leven na de dood van zijn vrouw. Zo zingt hij in opener Tintin in Tibet:

When I address you, who am I talking to? / Standing in the front yard like an open wound / Repeating “I love you”, to who? / I recorded all these songs about the echoes in our house now / And then I walked out the door to play them on a stage / But I sing to you

Al snel wordt duidelijk dat Elverum op dit album dieper het verleden in duikt: in het vervolg van dit nummer beschrijft hij hoe hij zijn vrouw leerde kennen toen ze 22 jaar oud was en in het daaropvolgende Distortion hoe hij als kind uit de bijbel moest voorlezen naast zijn opgebaarde overgrootvader.
Niet alleen in de teksten, maar ook muzikaal is Now Only net iets anders getoonzet dan het vorige album. Zo heeft het titelnummer zowaar een refrein en dat klinkt met gitaar en piano haast vrolijk. Totdat je naar de tekst luistert:

But people get cancer and die / People get hit by trucks and die / People just living their lives / Get erased for no reason / With the rest of us watching from the side / And some people have to survive / And find a way to feel lucky to still be alive / To sleep through the night

Natuurlijk, ook Now Only is zware kost met teksten die naar de keel grijpen. Toch vind ik deze plaat een minder heftige luisterervaring dan A Crow Looked At Me, doordat het album muzikaal en tekstueel diverser is; er klinkt soms een sprankje hoop in door. Na de hemelse afsluiter Crow, Pt 2. kun je als luisteraar alleen maar hopen dat deze twee indrukwekkende rouwplaten Phil Elverum helpen om langzaam omhoog te krabbelen uit een onvoorstelbaar diep dal.

Deels is mijn ontzag voor Mount Eerie geworteld in een nogal ouderwetse, traditionele attitude die ik heb tegenover muziek. Muziek, zo stel ik heel conservatief, moet taal kunnen overtroeven. Een Italiaans hip-hop album doet mij goed als het werk in orde is. Daar hoef ik geen woord Italiaans voor te kunnen spreken. Ik heb geen Japans woordenboek nodig om een mooie kayōkyoku te kunnen waarderen. Maar stelt u eens voor, u moet een uur lang Mount Eerie in het Pools beluisteren. Wat een lijdensweg. Het zijn dus alleen de teksten waar de spookberg op kan teren. De ooit nog enigszins te pruimen teksten van Phill Elverum konden bij mij nog het zekere begrip opbrengen. Allé, het is niet mijn idee van muziek maar wat het ook mag zijn, u doet het goed. De dramatische ontwikkeling die zich heeft voorgedaan is dat meneer Elverums teksten misdadig slecht zijn geworden. Now Only is zielig (in de pathetische zin), deprimerend (in de creatief- en moedeloze zin) en herhalend (in de vermoeiende zin). Deze gaat linea recta bij het puin.

Dit moet haast wel de best gemotiveerde 0,5 ever zijn. En ik ben hier niet cynisch.

Phil Elverum doet precies wat hij zingt.
In 'Distortion' zingt/schrijft hij over dat hij niet in geesten geloofd, de herinnering van zijn vrouw zijn versie is en niet per se de juiste. Door middel van zijn muziek en teksten wil hij zijn vrouw vereeuwigen. Dat is mooi, zeker voor alle betrokkenen. Maar ik vraag me ook hoe lang je dat nog kan oprekken tot je-helaas ook met een dergelijk traumatiserend onderwerp-in herhaling gaat vallen, tot men claimt dat men het wel kent en je in het vakje 'niet meer relevant' beland.

Ik ben benieuwd wat Phil Elverum/Mount Eerie na deze twee rouwplaten gaat brengen..

Ik hoop op een dance-plaat
Tegen beter weten in

Ik zou er niet gek van op kijken als we hierna weer een wat elektronischer geluid voorgeschoteld gaan krijgen.

Dit vind ik dan weer wat bijzonder na twee van deze platen..

https://pitchfork.com/news/mount-eeries-phil-elverum-and-actress-michelle-williams-have-secretly-married/

Maar mooi voor Phil, verder. Misschien wen vrolijk getinte plaat dan?