Lo Moon - Lo Moon (2018)

Vreemd genoeg nog geen stemmen voor deze release, ondanks één van de "most anticipated albums" van het jaar ... en dat tijdens een releaseweek met weinig grote kleppers.

De plaat is kort samen te vatten als Eurythmics/Bananarama/Shakespear's Sister-zoon en vrienden waarvan 1 Mark Hollis-reïncarnatie maken "Talk Talk"-plaat, want dat is toch wel de grote constante op deze plaat. En dat is ook wat we de laatste 2 jaar overal in de "blogosphere" te horen kregen. Dus de verwachtingen waren wat mij betreft ongelofelijk hoog.

Ik heb vooral naar de muziek geluisterd, maar de lyrics leken me in tegenstelling tot Talk Talk misschien net iets meer gericht op "millennial"-tieners. Ik ben er dan ook vrij zeker van dat we deze band vaak gaan tegenkomen in Amerikaanse tienerseries de komende jaren (13 Reasons Why, Riverdale,..).

Sterk debuut dat toch grotendeels de verwachtingen inlost.

"Variety" is natuurlijk geen Pitchfork, maar hier slagen ze de nagel wat mij betreft toch op de kop: Singer/guitarist Matt Lowell’s voice unmistakably recalls the quavering tenor of Talk Talk’s Mark Hollis and vintage elements abound — including glimpses of Cocteau Twins, Roxy Music’s “Avalon” and that electronic xylophone sound from Peter Gabriel’s 1980s albums — but there are also contemporary flashes of Radiohead, The xx and, on “This Is It,” a note that sounds almost exactly like an incoming text message.

Waarop een Talk Talk-fan dan via social media reageert: I have always been sad that Talk Talk didn’t continue to make brilliant music. Lo Moon is carrying the torch. The album has been on repeat all day today.

Believe the hype.

Ik was deze act uit het oog verloren na het luisteren van diverse singles maar vooral Loveless.

Toch gaat de vergelijking met Talk Talk niet echt op. De zanger van deze act zing wat zoeter en Poppier dan Mark Hollis, die meer ingehouden woede had op de eerste twee albums. Het enige werk waarmee je dit release zou kunnen vergelijken. En Mark's zang op latere albums van Talk Talk is al helemaal niet hiermee te vergelijken.

Maar dit is goed te pruimen.

Dit album kreeg een zeer lovende recensie met verwijzingen naar de muziek van Talk Talk & Elbow. Dat maakt mij dus razend nieuwsgierig.

Zijn stem haalt het niet bij die van Mark Hollis maar voor de rest zit het puik in elkaar en snap ik de verwijzingen volledig. Eindelijk weer eens een ouderwetse topplaat wat mij betreft. ..

Het is ook niet exact Mark Hollis natuurlijk, niemand klinkt precies hetzelfde. Maar het lijkt er overduidelijk op. Ook instrumentaal hoor ik vlagen van Talk Talk, maar alles is wat poppier inderdaad. Eerste indruk is in ieder geval positief, deze gaat in mijn playlist.

Had ik niet verwacht dat deze plaat zo goed zou zijn.
Gezien in het voorprogramma van London Grammar.
Mijn dochter had de 12" al gekocht van Loveless.

Weet niet of dit poppier is dan TT, de It's My Life lp is natuurlijk ook pure pop hoe goed die ook is.

Voor een 1e plaat is dit erg goed.
This is it vind ik persoonlijk wat minder, te bombastisch.

Die vergelijking met Mark Hollis van Talk Talk is toch vooral ingegeven vanuit een commercieel gezichtspunt, lijkt me. Artistiek ligt er een wijde oceaan tussen. Lo Moon maakt leuke popsongs, maar met geleende emotie en te misplaatste bombast ben ik niet direct overtuigd. Blijft over lekker in het gehoor liggende songs, die het (proefondervindelijk) goed doen als muziek bij een etentje. En dat is positief bedoeld.

Dit zei ik op basis van met name de single Loveless. Inmiddels heb ik de rest ook gehoord en dat valt even vies tegen. Ik ben het met blur8 eens, alleen voor mij is dat wat negatiever. Ik moet namelijk een beetje cringen van wat ik hoor, dit is wel extreem zoetsappig en 'gemaakt'. Ik zet bij een etentje toch liever wat anders op

Kabbelt maar door muziek. Niet slecht maar ook niet uitzonderlijk goed.

Alleraardigst. Ik begrijp de vergelijking met Hollis en de muziek van Talk Talk wel. Zang heeft ook wat weg van Shearwater. Alleen is dit veel poppier en zoeter, met soms ook wel wat te gemakzuchtige deuntjes en coupletje/refreintje structuren. Ook wordt er regelmatig te snel naar een pakkend refrein toegewerkt. Het mist (onderhuidse) spanning. Productie is ook erg glad. Had wel flink wat rauwer gemogen. Dit zou denk ik live wel eens veel beter uit de verf kunnen komen dan op plaat.

Zeker een alleraardigd plaatje deze eersteling van Lo Moon.
Getipt door een goede vriend die weet had van mijn heimelijke liefde voor TT vanaf CoS, heb ik deze maar eens aan een luisterbeurt onderworpen. Het lijkt inderdaad op veel wat ik al eerder gehoord heb en voelt daardoor al snel vertrouwd. Het is echter geen wereldplaat. De aandacht verslapt al na het tweede nummer en ik merk dat ik de aandrang krijg om Spirit of Eden op te zetten. Het is allemaal net te glad, te netjes om het voor mij boeiend te houden. Leuk voor luieren in de tuin op een lome dag.

Inderdaad Ik vind wel meerdere nummers op Talk Talk lijken. En dat is ook het eerste wat bij me opkwam toen ik This is it, Loveless of bijvoorbeeld Thorns hoor. Dat zijn ook gelijk de sterkste nummers. De muziek is heel mooi. Maar ook net iets te gladjes. Het mist net iets van spanning.

WesleyX16 De nieuwe single For Me, It's You is misschien meer in jou straatje (en het mijne).

Nee sorry. Die heb ik al gehoord. Ook een mooi nummer. Maar niet bijzonder genoeg. Ik kan heel goed naar Lo Moon luisteren. Ik zal het niet zo snel skippen. Maar ik ken te veel muziek die me meer doen, meer gevoel of meer spanning.

Live in Utrecht

Loveless
Tried to Make You My Own

Kneitergoede plaat, dit!

Ja, op zich wel. Sfeervol ook. Maar dan meer voor de zondagochtend thuis met een fijne bak koffie, maar wat mij betreft zeer zeker niet in een concertzaal. Ik vond er geen klap aan in ieder geval in Tivoli... Kreeg een beetje Keane/a-ha vibes (vind ik live ook helemaal pet, maar op plaat briljant).

Aha is toch wel lekker, live?