Yo La Tengo - There's a Riot Going On (2018)

Kijk hier ben ik heel erg benieuwd naar!

Het nummer Out of the Pool staat al op Spotify, en klinkt wel weer iets anders. Maar met de kwaliteit zit het voor dit album wel weer goed volgens mij.

Correctie: er staan al 4 nummers op Spotify.

Niet verkeerd! Naast de nieuwe Eels en John Grant, ga ik deze ook zeker in de gaten houden.

Een hoes met puisten? Toch ben ik ook weer benieuwd, al haalden de laatste drie niet het torenhoge niveau van weleer.

Aha, nieuw voedsel voor mijn dwarse buien. Altijd de moeite van het beluisteren waard. Kom maar op!

Een nieuwe Yo La Tengo wordt ik altijd blij van. ook al staan er vaak maar een paar leuke nummers op,

Prima album weer. Wel mis ik de langgerekte uitschieters van weleer.

There's a Riot Going On, maar bepaald niet in muzikaal opzicht op deze nieuwe YLT-plaat. Ik merk dat ik me begin te ergeren aan de band, die ooit één van mijn favorieten was maar ik op de laatste vier platen ronduit slaapverwekkend vind.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Yo La Tengo - There's A Riot Going On - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Yo La Tengo werd in 1984 geformeerd in Hoboken, New Jersey, en gaat inmiddels dus al weer bijna 35 jaar mee.

In die 35 jaar maakte de Amerikaanse band een flinke stapel platen, waaronder een aantal platen die het predicaat ‘klassieker’ zo langzamerhand wel verdienen.

Als ik zelf mijn klassiekers mag kiezen uit het rijke oeuvre van de band ga ik voor Painful uit 1993, I Can Hear The Heart Beating As One uit 1997 of voor And Then Nothing Turned Itself Inside-Out uit 2000, maar ook vrijwel alle andere platen van Yo La Tengo zijn zeer de moeite waard.

De band uit New Jersey kondigde haar nieuwe plaat There's A Riot Going On enkele maanden geleden aan en de titel wekte uiteraard de nodige verwachtingen. Zou de band die bekend staat om haar ingetogen en dromerige muziek opeens fel uithalen? Voorman Ira Kaplan deed het wel even vermoeden, maar op het vorige week verschenen There's A Riot Going On is er niet veel van te horen.

Ook de vijftiende plaat van Yo La Tengo is een plaat die uitnodigt tot luieren en navelstaren. Het tempo ligt niet al te hoog, de gitaarlijnen zijn zoals altijd wonderschoon, de spaarzaam ingezette vocalen zijn dromerig en de sitar-achtige klanken op de plaat geven de muziek van Yo La Tengo iets psychedelisch.

Als er iets niet rustgevend is aan de nieuwe plaat van de Amerikaanse band zijn het de avontuurlijk spelende drummer of het heel af en toe opduikende gruizige gitaarwerk, maar uiteindelijk moeten ook die geloven aan de rustgevende deken die Yo La Tengo over haar muziek heeft gelegd.

Het is muziek die ik bij heel veel bands uiteindelijk als wat saai zou typeren, maar Yo La Tengo maakt geen saaie platen. Alleen het gitaarwerk is al om je vingers bij af te likken, maar ook voor de rest klopt alles en zoals altijd kleurt Yo La Tengo weer prachtig en uiterst subtiel buiten de eigen lijntjes.

There's A Riot Going On haalt nogal wat invloeden uit de jaren 60, maar waar de titel de suggestie wekt dat Yo La Tengo de ook in de jaren 60 populaire barricades opzoekt, is de band uiteindelijk toch weer gezwicht voor vloeistofdia’s en LSD en maakt het muziek waarbij het lekker tot rust komen is.

Yo La Tengo blijft echter Yo La Tengo en ook There's A Riot Going On is daarom niet alleen een plaat die rustig voortkabbelt, maar ook een plaat die de fantasie genadeloos prikkelt. Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe veel er gebeurt op de nieuwe plaat van Yo La Tengo en hoe knap het allemaal in elkaar is gesleuteld.

De songs die nog wat snel kunnen vervliegen wanneer ze uit de speakers komen, groeien bij beluistering met de koptelefoon snel uit tot songs zoals alleen Yo La Tengo ze kan maken. Het zijn misschien onrustige tijden die vragen om actie, maar je moet zo af en toe ook kunnen ontspannen, onrustige tijden of niet. Voor die ontspanning ben je bij Yo La Tengo nog steeds aan het juiste adres en wat mij betreft is de band uit New Jersey nog altijd een klasse apart in het genre. Erwin Zijleman

Míjn klassieker van Yo la Tengo blijft hun debuut album 'Ride the Tiger; Meer de liedjes kant van YLT dan de psychedilische kant spreekt me aan. Ook op dit niewe album valt er wel wat te beleven, al zijn de pareltjes wel erg sporadisch. 'Above the Sound' en 'You are Here' (#1) zijn voorlopig mijn favorieten.

SPLEEN

Ricardo Jupijn omschreef het in februari op "The Daily Indie" zo ...

… in de bus zie ik forenzen in halfslaap ...
--- iedere ochtend min of meer dezelfde gezichten ...
--- min of meer dezelfde grauwe gevels ...
... lichtreclames ...
... iemand gooit een emmer leeg ...
--- de bus passeert ...

Dit is de busrit die ik nu al drie jaar maak. Iedere dag dezelfde, iedere ochtend min of meer dezelfde gezichten. Ik zit achterin de bus en luister naar het aansmeulende "You Are Here'' .

Muziek ... mensen worden er soms poëtisch van ...

Spleen was ook een radioprogramma van de Nederlandse VPRO dat tussen 1982 en 1984 's zondagsmiddags werd uitgezonden op Hilversum 3, nu 3FM

Al met al krijgt ... my favorite ambient band from Hoboken... er nu toch weer een halfje bij.

of zoals The Guardian (UK) het omschreef:
en ze geven er nog een gratis playlist bij ook !

Het positieve nieuws is dat dit klinkt al geen enkele andere YLT plaat. YLT heeft wel meer eerder rustige platen (Summen Sun, And Then Nothing...), maar het op ambient leest geschoeide dromerige gevoel die dit album oproept is toch weer wat anders. Sterk van dit trio op om hun intussen gezegende leeftijd (Kaplan is intussen de 60 geprobeerd) zichzelf nog uit te dagen en niet achterover te leunen en op de lauweren te rusten zoals vele andere muzikanten in die fase van hun carrière.
Minder positief is dat het toch allemaal een beetje voorbij dreigt te glijden zonder veel blijvende indruk na te laten. Het is allemaal wel kraaknet geproduceerd wat leidt tot een interessante koptelefoonevaring maar een gebrek aan sterke songs speelt de band hier wel parten. Ik las ergens in een interview dat dit voornamelijk bestaat uit aan elkaar geplakte (oudere) demo's en afleggertjes die ze opnieuw opgevist hebben en zo klinkt het ook. Niet dramatisch maar meer "interessant" dan echt goed.

Mwah... Je kunt deze zó over The Sounds Of The Sounds Of Science uit 2002 leggen.

Knap ... weer zo'n lange redundante post (532 wooden: Gijsbert K & Léon Verd... doen het met de helft !) ... & zonder referentie naar Sly Stone (link) ? Kende je 'm niet ?, kan ik me niet voorstellen ! Dat had ie na al die jaren toch echt wel verdiend ! En laten we Sly vooral niet weer vergeten ... Check YouTube (filmpje !!!):!
Sly Stone: Portrait of a Legend (documentary)

De titel dekt totáál niet de lading, maar dat vind ik in dit geval in het geheel geen probleem. Heerlijk dromerig album.