Kylie - Golden (2018)

Kylie op de cowboy toer... het valt wel mee op Golden, ook al lijkt het een beetje de rode draad zoals Madonna die ook had ten tijde van Music.
Een vergelijking die altijd wel zal blijven: Madonna is zogenaamd de queen of pop, en Kylie de princess.

Terecht? Niet helemaal, want ondanks het feit dat beide dames popmuziek maken en een hele schare gay-fans aan zich weten te binden zijn de verschillen altijd wel aanwezig geweest. Madonna ging altijd net ietsje verder en wist de tijdsgeest goed te vangen (ook al lukte haar dat steeds minder op de laatste albums). Kylie is altijd vrolijk door blijven huppelen in popland zonder al te veel pretenties.

Dat doet ze vooral ook op Golden, een album dat wat minder geforceerd overkomt dan de voorganger. Luchtig, gezellig, en je valt er geen buil aan. Nee, niet de meest uitdagende vorm van muziekbeleving, maar daarvoor moest je sowieso nooit bij Kylie zijn. Niks mis met lekkere pop en daar staat Golden vol mee. Het mist wat scherpere randjes die albums als Impossible Princess, Light Years, Fever of Body Language wel hadden maar de luchtigheid is hier goed in proportie.

Kylie zal met Golden weer heel veel mensen een plezierige tijd bezorgen. Nog steeds de leukere pop, maar wel voor veertigers en vijftigers. De jeugd van nu zal hier niet veel mee hebben. Hoeft ook niet. Kylie blijft op deze manier goud voor de wat oudere muziekliefhebbers die af en toe een tussendoor snack kunnen waarderen tussen alle Radioheads van deze wereld

Ik viel als jongen van acht jaar kei en keihard voor deze Australische. Niet vanwege haar looks, althans niet in die zin, maar meer... ik wilde haar gewoon zijn. Ik was al fan van Madonna en ineens was daar ook Kylie met haar versie van The Loco-Motion en niet te vergeten I Should Be So Lucky. Toen nog het duet met Jason Donovan er bovenop... In no-time hing mijn slaapkamer naast Madonna posters, ook vol met die van Kylie. Ik was een die-hard ver voordat de rest van Nederland haar echt zou ontdekken.
Kylie werd onder de vleugels van Stock, Aitken & Waterman ook steeds leuker, met iedere nieuwe plaat verscheen er een nieuwe Kylie, steeds volwassener en steeds uitdagender. Ik vond het allemaal geweldig. Toen ze in 1994 een compleet nieuwe weg insloeg, zowel met haar muziek, als uiterlijk werd ik nog meer fan, wat was deze Kylie gaaf; Confide In Me, Put Yourself In My Place en wat een killer album bleek Kylie Minogue (1994).
Helaas flopte het daarop volgende album Impossible Princess (1997). Geweldig album waarvan ik zo trots de originele versie had voordat deze werd teruggetrokken en het door de dood van Prinses Diana heel saai wederom Kylie Minogue werd genoemd. Een beslissing die ik nooit heb begrepen.
Enfin, het album flopte en Kylie besloot helaas haar indie-pop weg te verlaten. Wederom een beslissing die ik nooit zal begrijpen. Het eerste album deed het goed, de tweede niet en meteen ga je terug naar je kauwgomballen pop roots? Een iimago waar je eerder dat decennium zo graag vanaf wilde en zo succesvol van je af wist te schudden??
Toen Light Years (2000) verscheen vond ik de nummers gerust lekker klinken, maar mij iets te gay dit. Ik val zelf op mannen, maar dit overdreven gay gedoe is gewoon niet aan mij besteed. Net zoals ik ook niet gelukkig word van een avond stappen tussen al dat overdreven gedoe in de gayscene.
Maar terug naar Kylie... wat mij nog het meeste stoorde aan deze nieuw ingeslagen weg was dat Kylie ineens met een vreselijk kinderachtig baby stemmetje was gaan zingen. Waar was haar volwassener manier van zingen gebleven? Vanaf haar debuutalbum Kylie (1988) heeft ze nooit zo gezongen als dat ze nu deed. Wellicht meeliften op het succes van ene mevrouw Spears die ook zo vreselijk zong? Wie, wie, wie heeft bedacht dat zo zingen mooi is? Je kunt beter Kylie, doe dit dan ook.
Fever (2001) vond ik ook nog wel aardig, maar vanaf Body Language (2003) begon ik mijn interesse toch echt te verliezen en toen het slechte X (2007) uitkwam had ik Kylie allang achter mij gelaten.
In mijn ogen heeft Kylie zichzelf een beetje laten afglijden naar de status van B-artiest. Of wellicht heeft ze dit bewust gedaan zodat ze lekker kan doen wat ze wil? Zoals iemand anders al schreef, Kylie huppelt lekker een beetje door pop land en gelooft het allemaal wel!?
Sinds een tijdje verzamel ik vinyl en kwam laatst een geseald exemplaar van deze Golden op clear vinyl tegen voor slechts een tientje en besloot hem mee te nemen. Helaas, nog steeds dat vreselijke gezang met dat irritante babystemmetje. Beetje sneu wanneer de persoon in kwestie vijftig jaar oud is. Maar al met al klinkt het allemaal best aardig. Nee, dit is zeker geen muziek waar je even goed voor moet gaan zitten, maar deze plaat doe het prima wanneer je bezig bent in huis.
Mooiste nummer is het duet met de fantastische Jack Savoretti Music's Too Sad Without You.

Mijn advies aan mevrouw Minogue zou zijn; durf weer eens een risico te nemen, laat het inspelen op de gay cultuur los evenals dat irritante baby stemmetje!
Kylie heeft meer in zich, zoals ze in de jaren negentig bewees en dan kunnen zij en haar fans wel zeggen 'dat heeft ze al gedaan', maar dat pleasen van haar gay following heeft ze nu ook wel lang genoeg gedaan. Er is een reden dat haar platen zo snel in de uitverkoop belanden, de gayscene heeft haar nieuwe heldinnen ontdekt en daar hoort tante Kylie allang niet meer bij.

2 1/2*