Daniël Lohues - Vlier (2018)

Een muziekjaar is voor mij incompleet zonder een nieuw album van Daniël Lohues. Vlier is intussen zijn elfde soloalbum. Aanvankelijk stond de release gepland voor 9 februari, wellicht verschoven naar 2 maart vanwege de, met voor Nederland succesvolle, start van de Olympische Spelen.

Zijn uitvoerige theatertoer startte al wel afgelopen woensdag. De bezoekers hiervan kunnen rekenen op een staalkaart van achttien geweldige, splinternieuwe liedjes.

Deze keer toog Daniël voor de opnames naar de Exalto Studios in Haarlem en nodigde een paar bevriende gastmuzikanten uit; Bram Hakkens (drums), Reyer Zwart (bas) en Bernard Gepken (gitaren, banjo, mandoline en dobro). Zijn laatste album waarop hij voor de bandvorm koos was op D uit 2014.

Veel van de liedjes zijn vanuit een droom ontstaan, zoals de reeds bekende opener Volle Maone. Op een album van Daniël ontbreekt nooit een liedje over een (verloren) liefde, Chantal is bijzonder fraai, ook eentje over de stoere Josephine en tevens het droevige Van Hier Tot Tokyo, waarop een heerlijk Doors orgeltje en idem gitaarspel te horen is.

Uiteraard een liedje over reizen, Mar Ik Hur Hier. Ondanks sommige nadelen woont hij toch het liefste in Nederland. Het zeer aanstekelijke A28 gaat uiteraard over de bekende snelweg naar het Noorden. Zelfs een vriendelijke Drent als Lohues kan weleens boos worden, in het stevige Gao Weg spuugt hij zijn gal over iemand:

“Ik krieg stress van joe
Piene in de pénze
Loop mar snel eben deur
Wat be’j ja ’n mal ménse”

Religie komt om de hoek kijken in één van de vele hoogtepunten, De Ogen van Maria. Als het Daniël even teveel wordt dan trekt hij zich terug in zijn Ondergrondse Hutte, een liedje met een refrein wat je niet gauw meer loslaat.

Veel songs kwamen in een losse jamsfeer tot stand, schoolvoorbeeld daarvan is afsluiter Op de Prairie, waarin men volledig losgaat. Tot mijn grote favorieten behoort het ingetogen ’t Stöf, wat gaat over de ongemakken, die schrale oostenwind kan veroorzaken. Aan het begin en eind zijn Russische radiofragmenten te horen.

Al met al heeft Daniël met Vlier, zowel tekstueel als muzikaal een gevarieerde schijf afgeleverd en kan wat mij betreft tot zijn allerbeste werk gerekend worden.

Uit mijn tweewekelijkse muziekmail over beste nieuwe albums en tracks:

Het moet op Koninginnedag van 1998 zijn geweest. Ik was nog net geen 16 en ging samen met mijn jongere neef naar het podium van 3FM op het Rembrandtplein in Amsterdam. Daar zou ik voor het eerst van mijn leven een paar grote artiesten in het echt gaan zien. We keken vooral uit naar het slotoptreden van Anouk, die een jaar eerder een grote hit scoorde met Nobody’s Wife. Gelukkig mocht het voorprogramma, met optredens van Volumia!, Close II You, Nilsson en Skik, er ook wezen. Na afloop praten we vooral na over Anouk en soms ook over haar muziek. Maar die Drentse band Skik, waar we eigenlijk alleen Op Fietse van kenden, maakte toch ook wel indruk. Betonpaolties, betonpaolties bennen kut!, schreeuwde zanger Daniël Lohues op het podium. En even later zongen we mee uit volle borst: Dreuge worst, dreuge worst / ‘k zol nie weten wat ik zunder mos en ’t is klotenweer klotenweer, kloot kloot klotenweer!

Nu, twintig jaar later, is er niet eens zo gek veel veranderd. Zanger Daniël Lohues brengt met de regelmaat van de klok ieder jaar een nieuw album uit en nog altijd zingt hij ongewoon mooi over de gewone dingen in het leven. Zo staan op zijn elfde soloalbum Vlier nummers over de volle maan en de A28.

Vorige week vertelde hij bij DWDD hoe hij na een bezoek aan Chicago door een paar simpele vlierbladeren tot het besef kwam dat hij niet in een grote stad, maar in Drenthe thuishoort. Mar ik heur hier, zong hij prachtig op een vleugel voor 1,5 miljoen kijkers (video). In De Volkskrant werd Lohues al toepasselijk de Saksische Randy Newman genoemd.

Een van de meest aanstekelijke nummers van zijn nieuwe album, waarop hij weer moeiteloos schakelt tussen pop, rock, country en blues, vind ik Ondergrondse hutte met pakkend refrein. Hopelijk trekt Lohues zich daar nooit helemaal in terug en blijft hij ons ook de komende twintig jaar verblijden met zijn prachtnummers.