Jean Michel Jarre - Téo & Téa (2007)

Ik zag 'm op een gegeven moment ook voor 2,50 bij de FRS liggen en bij een vlaag van verstandsverbijstering dacht ik: ach, voor dat geld neem ik 'm gewoon voor de grap mee. Ook al wist ik, hoe slecht ie wel niet was. Wat bleek: ze konden de CD niet vinden; verkeerd gearchiveerd !! Ach ja, het heeft zo moeten zijn. Sindsdien schittert deze CD in mijn collectie uit afwezigheid en weet je wat: dat hou ik ook maar zo !!

Ik heb de cd de afgelopen periode een paar keer beluisterd en ga mijn stem iets verhogen. Zoals ik al aangaf kunnen sommige nummers mijn goedkeuring wel wegdragen. Dus ik verhoog mijn stem naar 2, 5 *

nee, ik geef dit album ook slechts een 2,5. En dat alleen nog maar omdat het Jean Michel Jarre betreft die probeert iets anders te doen (alhoewel dit genre muziek al vele jaren gemaakt werd voordat Jean er aan begon). Een softe vorm van tja, hoe moet ik het omschrijven? Een soort techno, dance. En omdat ik van jongs af aan een groot fan ben van Jean heb ik dit album ook aangeschaft. Dit dus om mijn verzameling compleet te krijgen. Maar anders had ik het album nooit aangeschaft...
Maar inderdaad, een ding is waar: Jean Michel Jarre verrast weer iedere keer

Jarre probeert hier modern te klinken en dat is zijn goed recht. Alleen 'Vintage' en 'Melancholic Rodeo' steken boven het maaiveld uit. De rest kun je wat mij betreft overslaan.

Een album vol lottoballetjesmuziek. Lekker spannend welke balletje komt nu uit de machine rollen en welk cijfer zal er opstaan. Gezellig daar komen de bitterballen al aan die zijn zo lekker met een toefje mosterd daar krijgen ze een beetje pit van. Aan pit ontbreekt het aan alle kanten op dit album. De wachtkamer muziek bij de tandarts is beter en minder tenenkrommend. Waarschijnlijk was Jarre aan het slaapwandelen en kwam daarbij zijn opnamestudio terecht waar dit is ontstaan. Zonde dus van die mooie spullen die er stonden, want daar had meer ingezeten dan thans op het schijfje terecht is gekomen.

Volgens mij heb ik ooit ergens gelezen dat dit materiaal nooit bedoeld was voor een album, wat verklaart waarom deze cd compleet uit de toon valt.
Ik meen een verzameling uitprobeersels van Jarre, bedoeld om zijn nieuwe software uit te proberen.

Na al die zure comments eindelijks iets positiefs.
Eerst de zuren dingen, want dat is ook wel lekker zoals een augurk en snoep.
Het is geen wereld schokkend top album, eentje dat vanaf punt 1 een bestseller wordt.
Dat vindt ik ook niet erg, want om geweldige platen eruit te laten springen is het luisteren van matige platen altijd goed.
Sure, het is geen Oxygen, ook geen Equinox.

Elektronische muziek is altijd een verhaal apart in mijn optiek, dat lijkt gemakkelijk gemaakt, je hebt als componist niet gelijk een band nodig. Een goeie laptop, prima muziek software zoals Cubase en je komt best ver.
Eruit springen en origineel zijn is hard, en als ik T&T luister, dan herken ik JMJ wel.
Ik kan hem niet reproduceren.
Ik geniet van de voices en het thema van de plaat.
Lekker op een vrije Zondag middag zonder verplichtingen bij een leuke computer game.

Voila.

Mijn eerste kennismaking met Jean Michel Jarre was de single die van het eerste album Oxygene afkomstig was, naar dat deed me niet zo veel, te gelikt en te commercieel. Totdat ik het album Equinox hoorde in het programma van Ad Visser " Superclean Dream Machine" met daarin uitsluitend sympho en wat we vandaag progrock noemen. Met de nadruk op synthesizermuziek, zoals Tangerine Dream, Klaus Schulze en Vangelis. Geweldig radioprogramma, maar dat terzijde.
Ik heb de muziek van Jarre altijd weten te waarderen, met Equinox als ultiem hoogtepunt, en het is waarschijnlijk daarom dat Teo & Tea bijzonder rauw op mijn dak viel. Wat een draak van een plaat ! Ik kon niet geloven dat onze Franse toetsenvirtuoos met zijn grote muzikale en artistieke staat van dienst zo'n wanprodukt kon afleveren. Nu heeft elke artiest of band wel eens mindere platen, maar dit slaat werkelijk alles. Als dit gedrocht bedoeld was als grap, is het een heel slechte grap. Waardeloos !!!!!