Primordial - Exile Amongst the Ruins (2018)

Eerste indruk: tegenvaller. Geen duistere, epische, meeslepende nummers meer die me echt raken zoals voorheen. Zeker niet slecht, maar ook geen top.

Ik ben ook nog niet direct mee. Hier en daar wel weer een topnummer (To Hell or the Hangman!), maar verder lijkt het zowaar onder hun normale niveau. Het klinkt ook allemaal wat minder bombastisch dan voorheen, wellicht dat het wat meer een groeiplaat is. En een voor Primordial wat mindere plaat is natuurlijk nog steeds wel goed aan te horen.

Ik vind het een heerlijke plaat. Nog geen idee waar het cijfer naar toe gaat, maar absoluut boven de vier punten. Stolen Years... Het is potverdorie net of je naar Anathema luistert toen die band nog echt muziek maakte...

Weet niet hoe bekend je bent met het verdere werk van de band, anders kan je nog wel eens een grote positieve verrassing te wachten staan!

De plaat begint hier toch wel weer een beetje te groeien. Eigenlijk gewoon een hoog niveau t/m Stolen Years met alleen de laatste twee nummers die nog wel wat tegen vallen. De opener is zo slecht nog niet als je geen ouderwetse Primordial-stamper verwacht en Where Lie The Gods en Upon Our Spiritual Deathbed zijn toch twee geweldige nummers. Vooral het einde van laatstgenoemde was live fenomenaal! We gooien er gewoon een half sterretje bij.

Dit is zowat het eerste album van Primordial (wel toegegeven, ik heb er nog niet zo heel veel gehoord) dat ik in één zit kon uitluisteren. Bij bv. Where greater men ... moet ik het album in verschillende luistersessies kappen. Er zit daar in mijn oren te weinig afwisseling tussen de nummers en in de nummers zelf. Op Exile ... daarentegen hoor ik meer afwisseling, iets meer ruimte voor dynamiek, melodie ... De link met Anathema heb ik nog niet gelegd, maar het is in alle geval een album om regelmatig te draaien.

Meen je dat nou? Dan zou ik maar de albums "A Fine Day To Exit", "Judgement" en "A Natural Disaster" weer eens een keertje luisteren.

Heb nu 'Judgement' op staan. Was even geleden ... Bedankt om me er nog eens attent op te maken
Er zijn idd parallellen te trekken, vooral dan qua opbouw. Naar 'stevigheid' is primordial toch iets minder breekbaar. De nummers van Anathema zijn toegankelijker dan wat ik op Exile hoor (wat op zijn beurt al toegankelijker is dan wat ik op 'where greater men ...' hoor). Maar Exile is in alle geval aan het groeien. Nog wat meer luisterbeurten en ik hoor er misschien nog wat meer in.

Gewoon wederom een ijzersterke plaat van Primordial. Op het eerste gehoor lijken de nummers toegankelijker en minder zwaar, maar er zit een flinke portie dramatiek en melancholie in die het album erg zwaarmoedig maken. Het opzwepende, bijna new wave-achtige To Hell Or The Hangman is zelfs een van mijn favoriete Primordial tracks geworden en live kwam het allemaal fantastisch uit de verf.

Uiteindelijke lijst:
1. To The Nameless Dead 5*
2. Spirit The Earth Aflame 5*
3. Redemption At The Puritan's Hand 4.5*
4. Where Greater Men Have Fallen 4.5*
5. Exile Among The Ruins
6. Storm Before Calm 4.5*
7. A Journey's End 4*
8. The Gathering Wilderness 3.5*
9. Imrama 3*
Gemiddelde 4,28*

Al maanden op mijn "nog te beluisteren" lijst en draait nu eindelijk zijn eerste rondjes. Op het eerste gehoor even wennen, maar dat lees ik vaker hierboven. To Hell or the Hangman steekt er voor mij nu even bovenuit met zijn, voor Primordial begrippen, new wave arrangementen.

Hij doet er wat langer over om binnen te komen, maar het is toch echt wel weer een goede plaat. Voorlopig houd ik het nog wel op een 3,5*, maar we zullen zien waar hij landt tussen de rest van de discografie (die overigens een gigantisch consistente kwaliteit kent).

En zo kom je erachter dat ik dit album nooit meegenomen heb in onze Primordial marathon. Iets van deze band draaien is nooit een straf. Alan Averill is een van de beste frontmannen van deze tijd en zolang hij Ciáran MacUiliam aan zijn zijde heeft voor de stormachtige riffs, zal de band nooit teleurstellen. Ook dit album is daarom weer erg fraai. Goed verzorgde composities waar je wel echt even voor moet gaan zitten, anders waaien alle details zo voorbij. Alleen het new wave achtige To Hell Or The Hangman nestelt zich makkelijk in je oren. Een experiment van de band waar ik wel even aan moest wennen, maar inmiddels hoop ik dat Primordial daar meer mee gaat doen.Verder gewoon veel lange, slepende nummers. Heerlijk duistere, angstaanjagende metal.


Eindstand:
1. Spirit The Earth Aflame
2. To The Nameless Dead
3. Storm Before Calm
4. Redemption at the Puritan's Hand
5. Exile Amongst The Ruins
6. Where Greater Men Have Fallen
7. The Gathering Wilderness
8. A Journey's End
9. Imrama

Na Where Greater Men Have Fallen weer eens opgelegd te hebben, doe ik deze er gelijk even achteraan.

Na mijn enthousiasme over de voorganger heb ik dit album destijds in pre-order besteld. Ik herinner mij nog een lichte teleurstelling toen ik dit album voor het eerst oplegde en ook nu merk ik dat dit album niet dezelfde impact op mij heeft als Where Greater men Have Fallen.

Exile Amongst The Ruins mist de furie van de voorganger en de nummers zijn wat lichtvoetiger, voor zover dat begrip van toepassing kan zijn bij Primordial. To Hell Or The Hangman is een mooi hoogtepunt van dit album maar als geheel weet dit me niet zo te grijpen als de voorgangen. Dat heeft ook te maken met de productie, die wat krachteloos klinkt.