Apostle of Hustle - National Anthem of Nowhere (2007)

Wat een laag gemiddelde voor dit geweldige, bij vlagen overdonderende album! Daar moet ik wel wat tegenover stellen: 4 sterren.

Terwijl het debuut Folkloric Feel ook zo zijn momenten heeft, wordt deze te vaak nog geplaagd door middelmaat. Met de Afro-Cubaanse sfeer een tikje meer op de voorgrond en het tempo wat opgevoerd, brengt National Anthem of Nowhere een variatie aan originele popliedjes die vrijwel stuk voor stuk ijzersterk in elkaar steken - dat Whiteman weet van gitaarspelen en van catchy melodieën hoeft denk ik niet meer genoemd te worden - en kent het album een aantal subtiele wendingen die het een zeer interessant geheel maken. Daarbij wordt her en der zeer passend gebruik gemaakt van blaasarrangementen, percussie, synth en meer van dat moois, hetgeen alleen maar nog meer bijdraagt aan het luistergenot. Doch ondanks de complexiteit van de nummers, is het eindproduct zeer luchtig en 'laid back' geworden, en daardoor ook zeer toegankelijk.

Van uitblinkers wil ik bij dit album eigenlijk niet spreken, maar speciale vermelding wil ik toch even doen van de twee Spaanstalige nummers: Fast Pony for Victor Jara, een ode aan de Chileense volkszanger en activist uit de jaren '60 en '70, is muzikaal zeer onderhoudend en wordt gekenmerkt door de Latino ritmes die ik van deze band zo graag hoor. Bij ¡Ráfaga! proef je een Cubaanse sfeer zoals we die kennen van Buena Vista Social Club.