Larry Young - Unity (1966)

Met het geluid van een hammondorgel heb ik altijd al wat moeite gehad. Vaak heeft dit voor een deel ook te maken met de manier waarop er gespeeld wordt. Larry Young vormt in dit geval voor mij een grote uitzondering, zeker op dit album. Het gezelschap waarin hij zich beweegt mag er dan ook zijn. Woody Shaw; trompet, Joe Henderson; tenorsax en Elvin Jones op drums. Een swingend album, zonder verveeld te worden door dat typische 'dertien in een dozijn' geluid dat al snel onstaat met een hammond.

Helemaal mee eens, Larry Young speelt beheerst en subtiel en laat horen dat hammondorgel niet alleen in boogaloo jazz een plaats heeft.

Ik vind de Hammond B3 hier toch wel erg uit de toon vallen. Ik hoor 'm het liefst gierend in rockmuziek. Een ander probleem van jazzartiesten als Larry Young en Art Blakey is dat ze op hun eigen platen nogal eens overspeeld worden door anderen. De trompet en saxofoon zijn geen echte, begeleidende instrumenten en zijn als soloinstrument al snel duidelijker aanwezig dan de rest.

Dat lijkt me een kwestie van smaak. En hoewel ik begrijp dat je graag wat meer van het spel van Young wilt horen, het is toch ook een genoegen om het fenomenale spel van Woody Shaw (trompet), Joe Henderson (tenor) en Elvin Jones (en dus niet Art Blakey) op drums te horen?

Zeker. Ik weet dat Blakey niet meespeelt, maar ook op zijn soloalbums is hij (net als Young) vaak niet de ster. Dat vind ik toch een wat vreemde gewaarwording, ook al is het erg gebruikelijk in de jazz.

Wat ik vooral storend vind is dat ik Monk's Dream in de zoveelste versie voorbij hoor komen. Het is een prima nummer, maar net iets te herkenbaar hier, waardoor je het onwillekeurig toch met de vele versies van Monk de meester zelf gaat vergelijken, wat Larry en zijn vrienden duidelijk niet winnen bij mij. Verder echt wel top wat hier ten gehore gebracht wordt. Lekkere uptempo hard bob met een dienende, maar geluidsbepalende rol voor Larry, die een orgelbedje spreidt voor de magnifieke Joe op sax en Woody op trompet. En de drummer, die is ook al van uitzonderlijke buitencategorie. Toch maar een halfje erbij voor dit prima Unity.

En nu dan toch naar de volle mep. Die versie van Moontrane alleen al, helemaal fantastisch. En Monk's Dream dan? Ach, het is toch eigenlijk heerlijk geweldig dynamisch gespeeld, dus ik kan toch eigenlijk niet anders dan 5,0 toekennen. Ga dit horen.

Deze was vorig jaar al Classic Blue Note Vinyl-reissue verschenen, masr was hem blijkbaar vergeten.

Het klinkt wel echt waanzinnig goed. De lineup is ook fantastisch. Ik weet niet hoe vaak Shaw en Henderson gepaired zijn,maar de combibatie is goud.

Shaw draagt ook drie songs aan, en Henderson ook één, en beiden schrijven altijd al de meest geweldige composities.

Er is hier buwust niet gekozen voor een bassist, omdat een orgel baspedalen heeft. Dat moet voor Elvin even wennen zijn, maar hij houdt het gewoon steady.

Larry gaat heerlijk los op het orgel en pakt zelfs een Monk mee, wat het gelijk een totaal andere song maakt. Heerlijk.

Het orgel is binnen de jazz een instrument dat vaak wordt ingezet in de soul-jazz, maar deze plaat is zoveel meer dan dat. Ik vind het echt ern funky plaat. Funky postbop.

Halve punt erbovenop voor het fenomenale drumspel van Elvin.

Monk's Dream = een orgel-drumduet. Volgens mij de enige uit de gehele muziekgeschiedenis. Dat is toch gewoon fantastisch.

Het jazzrock duo Hansson & Karlsson opereerde in de bezetting orgel - drums

Okay, ik zal het onthouden als het op mijn pad komt. Jazzrock is natuurlijk wel iets anders dan hardbop of postbop.

Ik lees nu net dat meer in de progressive rock-richting zit, met Bo Hansson op orgel. Het is een band die speelde van 1967 tot 1969 en niemand op Musicmeter kent het, heeft een stukje geschreven en er is 1 stem op 1 plaat van de gehele discografie. Erg obscuur dus schijnbaar. Wat het dan voor mij interessanter maakt.

Jimi Hendrix heeft het nummer Tax free van hun gecovered

Ik las dat ook, maar ik ben verder niet zo een Jimi Hendrix-liefhebber, dus ken het nummer niet of ik kan het me althans niet herinneren.