Kamelot - The Shadow Theory (2018)

Veelgelezen kritiek op de nieuwste worp van Kamelot is dat er weinig vernieuwing te bespeuren is ten opzichte van Haven. Daar ga ik wel in mee. Het geluid van The Shadow Theory wijkt inderdaad weinig af van de voorganger met misschien iets meer ruimte voor keys/samples.

Toch is dit album weer uitstekend, dankzij de goede songs, de prima uitvoering en de geweldige stem van Tommy Karevik. Halverwege (vanaf kant C) zakt de plaat een beetje in om uiteindelijk te eindigen met de sterkste song, The Proud and the Broken.

Al is deze plaat zeker niet zo sterk als Haven, het is weer in prima aanvulling in de discografie van de band en in mijn platenkast. Wel hoop ik dat de band naar de toekomst wat nieuwe elementen aan het geluid toevoegt.

Just another Kamelot album. Is het slecht? Nee. Is het goed? Ook niet echt. Kamelot is voor mij altijd zo'n band geweest die op papier heel tof was, maar die mij nooit heeft weten te raken. Zo ook nu weer. Luistert prima weg als een gladde, zoete koek met van dat roze glazuur. Echter, met een nummer als Amnesiac, waarvan we het refrein al honderd keer eerder hebben gehoord, laat het voor mij precies zien wat Kamelot is: goedaardige, maar zeer oppervlakkige power metal.

Even verzorgd als altijd, maar ditmaal pakt het songmateriaal me iets minder dan voorheen. Natuurlijk, het klinkt allemaal weer groots, bombastisch en meeslepend, maar het juiste gevoel is er gewoonweg niet voor mij. Het is allemaal iets te glad, iets te gelikt en net niet stevig genoeg. Powermetal van de bovenste plank, maar Kamelot kan beter.

De overrompelende bombast van Kamelot neemt je weer mee op een bekende trip. The Shadow Theory laat er geen misverstand over bestaan: Kamelot doet nog steeds hetzelfde trucje, maar wel op een overtuigende wijze. Ik hoorde dat voor de Ayreon shows Tommy Karevik is gevraagd vooral als Tommy Karevik te zingen. De kritiek die je hieruit kan afleiden is dat hij zich hier nog steeds als Roy Kahn moet laten klinken en daar zit wel wat in. De nieuwe Seventh Wonder zal daar meer inzicht in kunnen verschaffen, maar dat is nog enige maanden wachten. Nu ook Conception weer is herboren (met Roy Kahn in de gelederen) en een EP gaat uitbrengen, komen er goede tijden aan voor de fans!

In totaliteit vind ik dit de beste plaat die ze gemaakt hebben. Er komt geen zwak moment voorbij. Alleen jammer van die afsluiter.