Boogie Down Productions - By All Means Necessary (1988)
mijn stem
103 stemmen
0
geplaatst: 19 oktober 2022, 13:54 uur
Boogie Down Productions – By All Means Necessary
Het verhaal van BDP is wel bekend. Na Criminal Minded en de dood van Scott La Rock veranderde de toon van de muziek richting ‘conscious hiphop’. KRS-One was eind jaren tachtig één van de absolute grootheden en zijn invloed op de ontwikkeling van het genre is ongetwijfeld groot. Jammer genoeg kan ik niet zeggen dat de muziek me erg veel doet (in tegenstelling tot andere grote namen uit die tijd als Public Enemy of Eric B. & Rakim).
Wat me ten eerste opvalt is dat die beats van BDP altijd zo kaal klinken en dat kan me niet echt bekoren. En als het muzikaal dan al zo matig klinkt kan KRS allerlei wijsheden over me uitstrooien, maar dat weet niet echt te beklijven. Ik hoor de goede intenties en beste man heeft wel wat te melden, maar in zijn totaliteit gaat het boeltje wat langs me heen en het komt een beetje vermoeiend over eigenlijk.
Het is ook niet dat ik dit persé slechte muziek zou willen noemen. Nummers als Illegal Business en vooral I’m Still No. 1 vermaken me wel. Bij laatstgenoemde begint wel mijn hoofd wel op en neer te knikken, maar helaas zijn dit soort momenten wel spaarzaam. Hier en daar worden er ook nog wat reggae/dancehall-invloeden doorheen gegooid (T’Cha-T’Cha) en dat is voor de afwisseling best leuk. Verder heeft dit album ook wel wat momenten waar ik gewoon niet blij van word. Die Deep Purple-sample klinkt wel aardig belegen en zo’n Part Time Suckers is ook vrij corny. Nervous is ook zo’n flauwe bedoening en lijkt veel langer te duren dan het geval is.
Ik word dus niet erg enthousiast van deze klassieker uit de goede oude tijd. Zijn voorganger vond ik dan nog iets beter, maar BDP en ik zijn niet echt een goede match.
2,5 ster
Het verhaal van BDP is wel bekend. Na Criminal Minded en de dood van Scott La Rock veranderde de toon van de muziek richting ‘conscious hiphop’. KRS-One was eind jaren tachtig één van de absolute grootheden en zijn invloed op de ontwikkeling van het genre is ongetwijfeld groot. Jammer genoeg kan ik niet zeggen dat de muziek me erg veel doet (in tegenstelling tot andere grote namen uit die tijd als Public Enemy of Eric B. & Rakim).
Wat me ten eerste opvalt is dat die beats van BDP altijd zo kaal klinken en dat kan me niet echt bekoren. En als het muzikaal dan al zo matig klinkt kan KRS allerlei wijsheden over me uitstrooien, maar dat weet niet echt te beklijven. Ik hoor de goede intenties en beste man heeft wel wat te melden, maar in zijn totaliteit gaat het boeltje wat langs me heen en het komt een beetje vermoeiend over eigenlijk.
Het is ook niet dat ik dit persé slechte muziek zou willen noemen. Nummers als Illegal Business en vooral I’m Still No. 1 vermaken me wel. Bij laatstgenoemde begint wel mijn hoofd wel op en neer te knikken, maar helaas zijn dit soort momenten wel spaarzaam. Hier en daar worden er ook nog wat reggae/dancehall-invloeden doorheen gegooid (T’Cha-T’Cha) en dat is voor de afwisseling best leuk. Verder heeft dit album ook wel wat momenten waar ik gewoon niet blij van word. Die Deep Purple-sample klinkt wel aardig belegen en zo’n Part Time Suckers is ook vrij corny. Nervous is ook zo’n flauwe bedoening en lijkt veel langer te duren dan het geval is.
Ik word dus niet erg enthousiast van deze klassieker uit de goede oude tijd. Zijn voorganger vond ik dan nog iets beter, maar BDP en ik zijn niet echt een goede match.
2,5 ster
* denotes required fields.
* denotes required fields.