Plenty - It Could Be Home (2018)

Deze afgelopen week op blauw vinyl gekocht om de hoes (en de prijs van 5 euro). Bij beluistering dacht ik al, wat lijkt die stem op Tim Bowness en het moet niet gekker worden, het is 'm ook nog in hoogst eigen persoon. En niet alleen als gast op een of een paar nummers. Nee op de hele plaat en dat klinkt echt prima. Dit is echt een mooi en sfeervol album met zelfs een heuse Stones cover van Tears Go By. Ja ome Tim houdt van de zwaarmoedige aanpak en zingt liever over tranen dan over zonneschijn maar dat is af en toe ook prima. Sta er wat van te kijken dat er niet meer stemmen op dit album zijn maar ik denk dat dit in 2018 aan heel veel mensen voorbij is gegaan. Hou je van No-Man dan is dit eigenlijk wel verplichte kost, dit is een meer dan prima album.

Vandaag weer even op de speler, de mijmeringen van Tim Bowness passen goed bij de druilerige zondag. Buiten is het guur en binnen is het warm, zoiets. Voor de mensen die meer willen weten over dit project, het volgende komt van de Bandcamp pagina van de band.

It Could Be Home is a debut release over thirty years in the making. Emerging from the ashes of Liverpool-based Post-Punk eccentrics A Better Mousetrap and Warringtonian Art Rock band After The Stranger, Plenty formed in 1986 and was Tim Bowness’s immediate pre-no-man band.

Distinctively echoing then contemporary artists such as The Blue Nile and Prefab Sprout - alongside the iconic likes of David Bowie and Peter Gabriel - Plenty’s music alternated between electro-pop anthems, poignant ballads and ambient experiments and was unheard at the time beyond two North West performances and a handful of plays on local radio stations such as Piccadilly Radio, BBC GMR, BBC Radio Merseyside and Radio City..

Between Spring 2016 and Summer 2017, founder members Tim Bowness, Brian Hulse and David K Jones re-recorded Plenty’s catalogue of 1980s songs and set about completing the album the band had hoped to release three decades previously. Whilst re-writing some lyrics and streamlining elements of the songs’ arrangements, the band remained faithful to both the spirit of the original recordings and the era in which the songs were written.

Hoorde een nummer van dit album in een playlist voorbij komen en herkende de stem van Tim Bowness. Album aangevinkt en geluisterd. Minder proggy en meer poppy dan het werk dat ik van hem ken. Niks mis mee overigens want het is prima te verteren. Fraaie productie waar met name die heerlijke bas opvalt. Mooie voldoende