Breaking Benjamin - Ember (2018)

Nogal een anoniem album. Kabbelt rustig voort en is voorbij voor je het goed en wel beseft.

Voor je het weet is de plaat alweer afgelopen. Kan na een eerste luisterbeurt prima mee in de collectie van de heren. Maar ik kan niet echt zeggen dat dit album aanzet tot verdere luisterbeurten. Daarbij eens met Desert dat het een anoniem album is geworden.

Gaap, Breaking Benjamin valt in een teleurstellende herhaling waar ik niet van onder de indruk ben, en ik had nog wel zijn verwachtingen voor dit album aangezien ik tot aan het voorgaande album best positief was over de band. Toch ben ik een beetje klaar met de stijl, die ik maar indrukwekkend weinig vind veranderen, en ik vind de nummers nogal op elkaar lijken en dat is saai, en dan valt Ember toch een beetje karig door de mand.

De nummers die de band vooraf liet horen waren tof, met 'Feed the Wolf' o.a. speelde de band weer de sterren van de hemel en had ik toch nog best een goed gevoel over dit album, misschien eindelijk eens een vernieuwing en verbetering in hun lijst. Toch zakte de band al snel weg, en zeker na het nummer 'Psycho' vond ik het album weer een beetje inkakken.

En dan valt het album met 38 minuten toch nog best mee, en de hardheid is er soms ook wel van af te buiten want Benjamin schreeuwt weer de longen uit zijn lijf. Toch kon Ember mij niet bekoren en maakte het geen indruk op me, en zakt ook deze band langzamerhand weer weg.

(voorlopige) Eindstand:
01. Phobia
02. Dear Agony
03. Dark Before Dawn
04. We Are Not Alone
05. Ember
06. Saturate

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4,00*
03. Rhapsody (of Fire) 3.95*
04. Breaking Benjamin 3.5*
05. Slayer 3.21*
06. Twisted Sister 3.00*
07. Mötley Crüe 2.94*

Red Cold River was een aardig voorproefje voor dit album. Het is opnieuw een degelijke plaat geworden. Wel weinig verrassend maar ook zeer degelijke harde rock. Opnieuw klinkt het wat harder tegenover Dark Before Dawn.

Een op veilig spelend en dus niet bepaald vernieuwend album, maar wat Breaking Benjamin doet, doet het goed. Stevige amerikaanse rock, zeg maar gerust metal, met melodieuze zangpartijen en hier en daar wat gebrul. De songs liggen ook nu weer unaniem lekker in het gehoor en door de krachtige produktie klinkt alles bijzonder fijn. Tegen het einde van het album neemt de eenvormigheid toe en is het songmateriaal minder geïnspireerd, maar tegen die tijd kunnen we wederom stellen: missie geslaagd.

Benjamin's stem is op dit album terug van weg geweest. Ik hoor hier en daar weer wat flarden van de eerste twee albums terug en dat is wel leuk. Het is wat mij betreft ook allemaal wat pittiger dan Dear Aganoying en de vorige plaat. Jammer genoeg wordt het niveau van de eerste drie albums eigenlijk nergens gehaald. Drie sterrekes.