A Place to Bury Strangers - Pinned (2018)

Experimental Psychedelic Rock noemen ze het zelf op hun Bandcamp, zelf hoor ik ook een dot Noise / Lo-Fi bij op de single Never Coming Back... groeit langzaam in waardering.

Ondertussen door Never Coming Back en vooral There’s Only One of Us veel zin gekregen voor dit album.

Gisteren verscheen ook Frustrated Operator als single en die klinkt ondanks dezelfde sfeer iets minder spannend dan de andere twee.

Alles lijkt er op dat deze plaat gemaakt is om een breder publiek aan te boren. Begrijpelijk, omdat de band al jaren in de marge actief is. Voorals nog een prima plaat! Maar nu niet meer verder naar de rand van de commercie...

Ik vind dat juist niet.

Deze plaat is fragmentarisch, rommelig, chaotisch en soms lo-fi. Een catchy refrein is er niet te bekennen, maar het swingt en funkt wel op momenten. Er is minder noise, ja, dat wel. Daarvoor in de plaats krijgen we gothic/darkwave, funk en dansbare postpunk. Het kent wel raakvlakken met de plaat Worship, maar die plaat klonk juist wel heel toegankelijk en refreingericht. De samenzang met de nieuwe drumster/zangeres werkt verfrissend en zorgt voor een nieuwe creatieve impuls. Dat kan ook gezegd worden van haar drumspel, dat door creatief gebruik van hi-hat en toms speelser klinkt dan ooit.

Als er voor mij 1 groot nadeel aan dit album is: het zit wellicht te vol met (onafgemaakte) ideeën, zodat het nooit als 1 geheel aanvoelt. De korte speelduur van sommige tracks zorgt er ook voor dat het nogal fragmentarisch aandoet.Maar ik hoor hier juist een band die opnieuw begint en niet bang is om nieuwe dingen uit te proberen. Dit kan nog wel eens geweldig uitpakken op een volgend album.

Vele acts voegen extra tracks toe aan hun release en noemen dat vervolgens Deluxe.

En andere acts zoals deze hier voegen er bijna een compleet tweede album aan toe en noem het geheel dan "Brainwashing Machine Edition", wel zo origineel.

Voor deze ene keer vind ik het niet zo leuk.Een normale bonus versie kent hooguit 2 tracks extra, maar hier gaat het wel erg ver. Betekent dat het album ruim 20 minuten (gokje?) langer is als je nog wat dieper in de buidel tast? Zo ga je toch niet om met je fans?

Dat en het andere feit dat ik als recensent aan de hand van mijn normale promo een verhaal heb geschreven, maar wie weet is de Brainwashing versie dus wel veel beter, completer, meer af? Dat zal wel niet, anders stonden deze tracks ten slotte wel op de normale tracklist . De uitgebreide versie staat trouwens ook op Spotify, nog zoiets raars.

In eerste instantie stond die "Brainwashing Machine Edition" er ook niet op vrijdagochtend, maar gisteravond / nacht viel die mij plots op.

Nog geen kans gehad om de 8 extra nummers te luisteren door de release-lawine van vrijdag, bijna een half uur extra materiaal.

Toegankelijker als de vorige platen, de sound bijft herkenbaar maar is minder extreem.
I Know I’ve Done Bad Things heeft zelfs een catchy indie tune.

De 8 bonustracks van Pinned zijn de veel minder toegankelijk, veel meer distortion, Noise / Lo-Fi / Post-Punk.

Het opgejaagde Delusion of Time is voor mij het beste nummer, gevolgd door Now That You’ve Left It All. Die hadden misschien wel aan de standaard editie toegevoegd kunnen worden, om wat andere (korte) nummers daaruit weg te laten.

De basis van het ingetogen en melancholische I Will Follow You klinkt goed, maar dit is een demo die verder uitgewerkt hoort te worden.

Die bonustracks heb ik dan weer niet

.Veel songs zijn maar half uitgewerkt en hebben te vaak een niet al te sterke melodielijn.Dat hoeft niet altijd een probleem te zijn maar op Transfixion vind ik het eerlijk gezegd net iets te veel van het goede.

Dit schreef ik over hun vorige album ruim drie jaar geleden en nu met Pinned vind ik het toch wel echt een probleem geworden.Het euvel op de nieuwe plaat is nog verergerd en de songs missen bijna zonder uitzondering een 'hook' of sterke riff en de 12 nummers samen vormen min of meer een stuurloos geheel.
Niet dat het echt slecht is want een voldoende haalt Pinned nog wel (net) maar dit is toch wel echt hun zwakste album.En dat terwijl ze in het verleden met bijvoorbeeld het catchy Keep slipping away wel echt sterke songs maakten.Die tijd lijkt in 2018 (voorlopig) definitief voorbij.
Teleurstellend album,al moet ik er wel bij zeggen dat ik de bonus nummers niet ken.