Mavis Staples - We'll Never Turn Back (2007)

Van Mavis Staples ken ik slechts 1 album nl. Time Waits for No One.
Met dat album kwam ik in aanraking doordat ze in die tijd samenwerkte met Prince en toen was ik nog geinteresseerd in de albums waar hij zich mee bemoeide. Een prima album, maar luister dan eens naar dit nieuwe album en je hoort een zangeres die begeleiding krijgt die natuurlijker klinkt, warmer en beter.
Dit is een waar feestje voor het oor. Heerlijk om die stem terug te horen en nog heerlijker om dat te horen in een nog mooiere omgeving.
Het doet me denken aan die Solomon Burke plaat Don't Give Up On Me. Van mij mag Staples hetzelfde succes scoren en daarmee weer goed in de schijnwerpers belanden.

Prince, met de allerbeste bedoelingen wellicht, meende Mavis indertijd te moeten opleuken met zijn 'sound'. Dat leidde tot een hip bedoelde kruising tussen Prince en Mavis. Het kind ervan is helaas het niveau muzikale nageboorte nooit helemaal ontstegen. Het was van beiden net niks.

Nee, dan heeft Ry Cooder het stukken beter begrepen. Hij produceerde deze plaat, hield rekening met de achtergrond van Mavis (Staple Singers Soul, Gospel en Protestsongs) en plaatste haar gerijpte stem in een tijdloos muzikaal decor. Donkere koortjes, een grommende gitaar, kale drums, een vleugje Jezus en....Mr Cooder op gitaar zoals we hem een tijd niet gehoord hebben.

Liefhebbers van de wederopstanding van Bettye Lavette en de inderdaad al genoemde Solomon Burke (beiden geproduceerd door de onvolprezen Joe Henry) doen er goed aan deze machtige cd eens te beluisteren. En mocht de geest in je neerdalen, check dan ook de 2 soloplaten van 'Pops' Staples eens uit. En nu ik toch bezig ben met mijn bekeringsdrift: het eind jaren 60 en eerste jaren 70 materiaal van de Staple Singers zelf is niet te versmaden.
Soul Uplifting Music, zo noemden ze dat indertijd. En gelijk hadden ze.

Helemaal mee eens. Zal goed bedoeld zijn geweest, maar Prince is altijd een te dominante factor geweest in samenwerkingen. Met welke artiest hij ook werkte: het werd een Prince song en dat werkt nu eenmaal niet altijd (en al helemaal niet met een artiest als Mavis, terwijl die samenwerking op zich nog goed te doen was).
Dit album is daarom ook heel wat sterker!

Ik heb hem ook gekocht en is inderdaad een prachtplaatje, al is ze soms iets té prekerig in haar teksten. Ik heb niets tegen het geloof, maar ook niet zo heel veel meer voor en ik voel na een hele plaat net weer een klein jongetje die zijn pepermuntjes net wat te onzorgvuldig over de zondagse preek heeft uitgesmeerd, zodat voor het laatste nummer de koek echt wel op is.

Desalniettemin toch 4 sterren voor de briljante muziek.

ry cooder kent zijn job beter dan prince , wat hij uit dit ouwe mensje haalt is fantastisch

wat een dame

Het zullen straffe gasten of madammen moeten zijn om met een betere soulplaat te komen, dit jaar.

Dit is het soul album van 2007.

een erg lekker funbky album, wat naar verschillende luister beurten zijn intergiteit niet verlies. Mable weet met haar zwoele stem geluid neer te zetten een gevoel van een soort missisipi protest song geeft.

Natuurlijk wil je deze horen als je -of je nou gelovig bent of niet- de oude gospelfeel wel kunt waarderen.

Toen Mavis Staples haar tribute to Mahalia live kon doen met Lucky Peterson moesten we samen met Staples pijnlijk treurig zien hoe tijdens een openluchtconcert het zondaguitjes-publiek met een petje en een ijsje al in- en uitlopend kwam kijken of het nog wat zou worden die dag, totaal niet bewust van de kwaliteiten der musici.

Staples (1939) wordt een dagje ouder, haar stem wat minder trefzeker,lage tonen lopen bijna vast in gekraak. Nou leverde Johnny Cash met nog minder stem nog iets af wat je nog raken ook en er zijn wel meer oudere stemmen die het juist lekker doen daardoor.
Bettye Lavette (1946) -heeft meer soul dan Tina Turner- kan er nog prima mee uit de voeten. Met dit album wil dat niet zo lukken. Maar dat komt niet door Staples.

Het amalgaam lijkt niet goed te willen lukken. Dr zit zat emotie in Staples. Intonatieprobleemples in stem en gitaar, onnatuurlijke klankbalans, lofi-truukjes; het hoeft geen probleem te zijn, maar als de muziek niet wil niet werken gaat het storen.

Het klinkt wat rommelig, missertjes zijn blijven zitten (maar unplugged wil niet zeggen dat we alles maar goed vinden) , misschien zijn er teveel takes voor nodig geweest , er is teveel aan getruukt achteraf om leegtes te vullen wellicht, en de aanpak is ook niet altijd even sterk.

Gospels kun je heel simpel houden, maar dan moet er iets van geloof of soul of blues inzitten, je kunt het ook wat ingewikkelder maken en dan kun je er iets meer structuur aan geven waar wat aan te beleven is. Nog het een nog ander is te vinden. Het klinkt alsof er achteraf nog wat nootjes en rifjes -al of niet met wat galm- bij zijn geplakt om het wat op te vullen, terwijl de basis niet voldoende is. Zoals This Little light, een gospelstandard, hobbelt een beetje door, de gelegenheden waar je een rifje of een breakje verwacht of in ieder geval iets van vorm blijven onbenut of lopen klungelig. Down in Mississippi heeft echt te weinig blues of soul, Staples blijft toch iets te vaak naast de muziek lopen. Het mengt niet.



Leuk initiatief, maar teveel plamuur.

Wat mij betreft mag Mavis de titel van het album straal negeren. Vooral doen zou ik zeggen.

Het lijkt zo onderhand hip te worden om als oude soulveteraan in deze tijd er een nieuw album tegenaan te knallen die nog wel die oude sound herbergt. Net als Solomon Burke en Bettye LaVette doet Mavis Staples dat hier ook. En net als bij de 2 voorgenoemden is het een heerlijk plaat geworden en zit ik vaak te denken: "Werd deze sound maar meer gemaakt dezertijds."
Mavis brengt dus in samenwerking met Ry Cooder rauwe, gospelachtige soulsongs die af en toe eens ouderwets de knuppel in het hoenderhok gooien. Bijzonder interessant en intigrerende cd.

Ontzettend leuk album, dat is me nu al na één beluistering duidelijk!
De gospel en de soul knallen ervan af, dit is erg rootsy en op en top soulmuziek van de bovenste plank.

Met dank aan beaster1256 voor de kopie! Ik ben er erg blij mee, een ontzettend fris en rustgevend doch swingend album!

Hallelujah, praise the Lord!

****

I'll Take You There ken ik uiteraard al jaren. Al die jàààren heb ik ten onrechte gedacht dat Mavis Staples een groepsnaam was, nu besef ik dat dit gewoon de naam van één zangeres is, stom hé, maar de muziek-appreciatie verandert er niet echt door hoor!

Eyes on the Prize vind ik wel een erg goed nummer.

Door de critici werd dit album destijds berekend tot een van de beste albums van dat jaar. Best begrijpelijk want gospel in zo’n pure vorm kom je niet vaak tegen. Als ik ‘We’ll never turn back’ beluister, heb ik altijd het gevoel alsof ik mij bevind in het zuiden van Amerika ergens in de jaren ’30. En dat maak het zo bijzonder; je kan de intentie hebben om een album te maken met een authentieke sound maar dat betekent niet dat het album ook zo klinkt. Bij dit album is dat echter wel het geval. Daarbij vertolkt Staples ieder nummer alsof ze het zelf beleefd heeft; de oprechtheid spat er vanaf. Het album en Mavis zijn recht door zee, niet zelfingenomen en dicht bij de wortels van Mississippi. ‘We’ll never turn back’ is bluesy, ongelakt, vol lef en een plezier voor menig oor. Bij de afsluiter ‘Jesus in on the mainline’ is haar stem aan flarden en de herrineringen blijven hangen, zelfs na de laaste rafelige noot. Ik vind dit album in ieder geval beter en een stuk boeiender dan haar onlangs uitgebrachte album: ‘You are not alone’, die begint me nu (al) een beetje te vervelen eerlijk gezegd.

Mavis Staples, grijpt met dit sterke soulalbum terug naar haar roots en de geschiedenis waar zij vandaan komt en plaats dat met een even zo urgente wijze weer terug in het heden. Een stem die met gemak weet te overtuigen, mee te slepen en enthousiast te maken. Zo hoor ik ze graag. Mavis 'Hallelujah' Staples, mag bij mij Jesus wel on the Main Line brengen als ze het zo doet.

In de nadagen van haar carrière levert Mavis Staples nog een reeks ongekend sterke albums af. Haar laatste twee releases werden geproduceerd en grotendeels ingespeeld door Wilco’s Jeff Tweedy, maar op ”We’ll Never Turn Back” wendt Mavis zich tot Ry Cooder. Deze samenwerking levert een prachtig album op dat ontzettend rootsy klinkt, maar waar de soul, blues en gospel vanaf druipt. Ry Cooder weet een warme broeierige authentieke, en soms beklemmende sfeer te creëren waar de stem van Mavis perfect bij past. Haar stem is diep en warm met een rafelig randje. ”We’ll Never Turn Back” bevat meeslepende liedjes, enerzijds gospelsongs, anderzijds liedjes die veelal over de rassenscheiding gaan, over het barre leven in het zuiden van de Verenigde Staten. Toch bevatten de liedjes hoop en is ”We’ll Never Turn Back” verre van een depressief album. Ik zou het zelfs positief willen noemen. En dat is precies wat Mavis Staples wil uitstralen. Zeker bij haar concerten. Ik heb haar nu twee keer live gezien op North Sea Jazz en dat is een enerverende ervaring vol hoop en positiviteit, zonder dat het belerend wordt. Ik ben verre van religieus, maar de kracht van deze liedjes doen me wel wat. ”We’ll Never Turn Back” is mijn favoriete album van Mavis Staples: betere gospelblues is bijna niet denkbaar.

van classic soul muziek is er n.m.m. weinig sprake op dit album, maar eerder rootsy gospelblues songs gezongen met de machtige, soulvolle stem van Mavis Staples in een lekker ongepolijste, rauwe productie.

7 traditionals plus covers van o.a. "Down in Mississippi" (J.B. Lenoir) een ijzersterke opener dat meteen de toon zet, "In the Mississippi River" (Marshall Jones) en enkele nieuwe songs "My Own Eyes" (tekst David Bartlett/Mavis Staples, muziek Ry Cooder) en "I'll Be Rested" (tekst Mavis Staples/Ry Cooder, muziek Joachim Cooder) die naadloos aansluiten bij de overige nummers, waarop Mavis Staples "explores the legacy of the Civil Rights Movement through the lens of her own experiences through reinterpretations of classic Freedom Songs".

muziek is beleving en die is volop aanwezig op dit album met een broeierige, intense sound waar de bezieling en passie van afdruipt, of het nu de gospel ballads als "On My Way" en "We'll Never Turn Back" of de meer up-tempo nummers als "This Little Light of Mine" of "99 and 1/2" betreft.

"My Own Eyes" is een indringend persoonlijk relaas van Mavis Staples over de rassenscheiding waartegen de Civil Rights Movement protesteerde. "Turn Me Around" laat schitterend mandoline spel van Ry Cooder horen.

helaas zijn deze "Freedom Songs" in het huidige sterk gepolariseerde Amerika nog steeds hard nodig om een tegengeluid te laten horen. triest om dat in 2025 te moeten constateren.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
(except 1,7 & 11 RC & Joachim Cooder)
Recorded at Sound City Studio, Van Nuys, California

Mavis Staples: vocals
Ry Cooder: guitars, mandolin
Mike Elizondo: bass, piano
Jim Keltner: drums
Joachim Cooder: percussion
Rutha Harris, Charles Neblett, Bettie-Mae Fikes, Ladysmith Black Mambazo: background vocals

deelcitaat uit de liner notes (Rep. John Lewis)

"It is my hope that when you hear Mavis Staples, when you hear the Freedom Singers, and the other artists on this cd, that you will be inspired. I hope this music will help you find the courage to stand up, speak up, and speak out and answer the call of your own conscience. It is my hope that this music will help you see what ordinary people with extraordinary vision can do when they decide they will never turn back"