Mavis Staples - We'll Never Turn Back (2007)

Het lijkt zo onderhand hip te worden om als oude soulveteraan in deze tijd er een nieuw album tegenaan te knallen die nog wel die oude sound herbergt. Net als Solomon Burke en Bettye LaVette doet Mavis Staples dat hier ook. En net als bij de 2 voorgenoemden is het een heerlijk plaat geworden en zit ik vaak te denken: "Werd deze sound maar meer gemaakt dezertijds."
Mavis brengt dus in samenwerking met Ry Cooder rauwe, gospelachtige soulsongs die af en toe eens ouderwets de knuppel in het hoenderhok gooien. Bijzonder interessant en intigrerende cd.

Door de critici werd dit album destijds berekend tot een van de beste albums van dat jaar. Best begrijpelijk want gospel in zo’n pure vorm kom je niet vaak tegen. Als ik ‘We’ll never turn back’ beluister, heb ik altijd het gevoel alsof ik mij bevind in het zuiden van Amerika ergens in de jaren ’30. En dat maak het zo bijzonder; je kan de intentie hebben om een album te maken met een authentieke sound maar dat betekent niet dat het album ook zo klinkt. Bij dit album is dat echter wel het geval. Daarbij vertolkt Staples ieder nummer alsof ze het zelf beleefd heeft; de oprechtheid spat er vanaf. Het album en Mavis zijn recht door zee, niet zelfingenomen en dicht bij de wortels van Mississippi. ‘We’ll never turn back’ is bluesy, ongelakt, vol lef en een plezier voor menig oor. Bij de afsluiter ‘Jesus in on the mainline’ is haar stem aan flarden en de herrineringen blijven hangen, zelfs na de laaste rafelige noot. Ik vind dit album in ieder geval beter en een stuk boeiender dan haar onlangs uitgebrachte album: ‘You are not alone’, die begint me nu (al) een beetje te vervelen eerlijk gezegd.

In de nadagen van haar carrière levert Mavis Staples nog een reeks ongekend sterke albums af. Haar laatste twee releases werden geproduceerd en grotendeels ingespeeld door Wilco’s Jeff Tweedy, maar op ”We’ll Never Turn Back” wendt Mavis zich tot Ry Cooder. Deze samenwerking levert een prachtig album op dat ontzettend rootsy klinkt, maar waar de soul, blues en gospel vanaf druipt. Ry Cooder weet een warme broeierige authentieke, en soms beklemmende sfeer te creëren waar de stem van Mavis perfect bij past. Haar stem is diep en warm met een rafelig randje. ”We’ll Never Turn Back” bevat meeslepende liedjes, enerzijds gospelsongs, anderzijds liedjes die veelal over de rassenscheiding gaan, over het barre leven in het zuiden van de Verenigde Staten. Toch bevatten de liedjes hoop en is ”We’ll Never Turn Back” verre van een depressief album. Ik zou het zelfs positief willen noemen. En dat is precies wat Mavis Staples wil uitstralen. Zeker bij haar concerten. Ik heb haar nu twee keer live gezien op North Sea Jazz en dat is een enerverende ervaring vol hoop en positiviteit, zonder dat het belerend wordt. Ik ben verre van religieus, maar de kracht van deze liedjes doen me wel wat. ”We’ll Never Turn Back” is mijn favoriete album van Mavis Staples: betere gospelblues is bijna niet denkbaar.

van classic soul muziek is er n.m.m. weinig sprake op dit album, maar eerder rootsy gospelblues songs gezongen met de machtige, soulvolle stem van Mavis Staples in een lekker ongepolijste, rauwe productie.

7 traditionals plus covers van o.a. "Down in Mississippi" (J.B. Lenoir) een ijzersterke opener dat meteen de toon zet, "In the Mississippi River" (Marshall Jones) en enkele nieuwe songs "My Own Eyes" (tekst David Bartlett/Mavis Staples, muziek Ry Cooder) en "I'll Be Rested" (tekst Mavis Staples/Ry Cooder, muziek Joachim Cooder) die naadloos aansluiten bij de overige nummers, waarop Mavis Staples "explores the legacy of the Civil Rights Movement through the lens of her own experiences through reinterpretations of classic Freedom Songs".

muziek is beleving en die is volop aanwezig op dit album met een broeierige, intense sound waar de bezieling en passie van afdruipt, of het nu de gospel ballads als "On My Way" en "We'll Never Turn Back" of de meer up-tempo nummers als "This Little Light of Mine" of "99 and 1/2" betreft.

"My Own Eyes" is een indringend persoonlijk relaas van Mavis Staples over de rassenscheiding waartegen de Civil Rights Movement protesteerde. "Turn Me Around" laat schitterend mandoline spel van Ry Cooder horen.

helaas zijn deze "Freedom Songs" in het huidige sterk gepolariseerde Amerika nog steeds hard nodig om een tegengeluid te laten horen. triest om dat in 2025 te moeten constateren.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
(except 1,7 & 11 RC & Joachim Cooder)
Recorded at Sound City Studio, Van Nuys, California

Mavis Staples: vocals
Ry Cooder: guitars, mandolin
Mike Elizondo: bass, piano
Jim Keltner: drums
Joachim Cooder: percussion
Rutha Harris, Charles Neblett, Bettie-Mae Fikes, Ladysmith Black Mambazo: background vocals

deelcitaat uit de liner notes (Rep. John Lewis)

"It is my hope that when you hear Mavis Staples, when you hear the Freedom Singers, and the other artists on this cd, that you will be inspired. I hope this music will help you find the courage to stand up, speak up, and speak out and answer the call of your own conscience. It is my hope that this music will help you see what ordinary people with extraordinary vision can do when they decide they will never turn back"