Fugazi - In on the Kill Taker (1993)

17 stemmers stemden op wat ?

Als je zo nieuwsgierig bent, schakel dan je zoekezel eens in.

Voorlopig hun meest gevarieerde plaat waarbij de eenheid toch niet verloren gaat (in tegenstelling tot Red Medicine waar veel variatie in zit maar dan een beetje teveel van het goede).
Heel heel erg sterk allemaal.

Returning The Screw en Rend It zijn fenomenaal. Net zoals al de rest eigenlijk... Enkel Walken's Syndrome valt een beetje tegen.


Ik neig naar 4.5, maar ga het nog effe op 4 houden totdat ik ook alle andere platen herbeluisterd heb.

Fugazi is zo`n bandje dat ik van naam al 20 jaar ken, maar nooit ècht naar geluisterd heb. Vroeger wel vrienden die naar dit soort "herrie" luisterden, maar dan ken ik het alleen van op de achtergrond.

Behoorlijk wat noise op dit plaatje is het eerste wat ik denk als ik op de helft ben. Maar toch klinkt het allemaal wel lekker. Beetje begonnen met Fugazi te ontdekken. De eerste 2 platen waren erg goed. Deze bevalt de eerste luisterbeurt ook prima.
Het stuitert eigenlijk alle kanten op. Beetje rock, leuke basloopjes, feedback gitaren, noise, aparte overgangen en hier en daar wat
geschreeuw. Daar tussendoor is het gewoon heerlijke vette rock met een goeie groove.

Dit is een heerlijk album met behoorlijk wat noise.

Wat een onzin.

Fugazi is toch echt geen noise-band. Fugazi is wat je noemt post-hardcore. De band experimenteert wel met allerlei elementen en stijlen, maar dit een noise-album noemen, klopt m.i. niet.

Ik kan mij Fugazi nog herinneren van vroeger toen ik nog veel naar emo en screamo luisterde, en Fugazi als inspiratiebron werd genoemd.

Maar ik zal het wel weer helemaal verkeerd hebben begrepen.

Maakt net iets meer indruk dan voorganger Steady diet of nothing,ook omdat die plaat wat betreft geluid min of meer een voortzetting was van Repeater terwijl Fugazi op In on the Kill Taker toch wat nieuwe elementen aan hun sound toevoegt.
Gebleven is de dynamische post hardcore en de duo zang van Ian MacKaye en Guy Picciotto die elke keer zo'n fantastisch contrast oplevert,en daarbij komen deze keer de lichte gitaar noise invloeden die de band een beetje meer richting,bijvoorbeeld een groep als Sonic youth brengt.Ook hoor je dat ze weleens naar Wire geluisterd hebben.
In on the Kill Taker is daarnaast ook een erg gevarieerd album,korte snelle punk erupties als Public Witness Program en Great cop worden afgewisseld met uitgesponnen,meer experimentele gitaar rock zoals 23 Beats Off en Last Chance for a Slow Dance. Daartussen is er natuurlijk ook nog steeds plaat voor de typische temperamentvolle Fugazi songs met veel aandacht voor ritme.
Dat alles levert In on the Kill Taker toch een plaatsje op bij de betere albums van de band uit Washington, D.C.,al ontlopen ze elkaar qua kwaliteit nu ook weer niet zoveel.
Hoe dan ook,erg sterk album.