Mike Oldfield - Tubular Bells 2003 (2003)

Hoe gepolijst, gladgestreken, veilig en netjes deze versie van Tubular Bells ook klinkt, is natuurlijk precies de reden dat het nooit het origineel kan vervangen uit 1973. Die zal altijd z'n eigen charme en waarde blijven behouden.
En toch kan ik ook prima luisteren naar deze opnieuw opgenomen versie, die n.a.v. de 30ste verjaardag van Mike's debuut in 2003 is uitgebracht. En logischerwijze omgedoopt is tot Tubular Bells 2003.

Het voegt misschien niet op alle fronten wat toe, maar toch kan je horen dat alles met liefde en bezieling is opgenomen. En gek genoeg hoor ik dat het meest terug op "Part Two", wat ik overigens altijd de mooiste kant van de plaat heb gevonden. Alleen op de "Caveman"- sectie gaat Mike t.o.v. het origineel ietwat over-de-top, maar gelukkig heb ik dat eigenlijk altijd zo'n beetje het meest opmerkelijke en tofste stuk van de plaat gevonden. Ik vind het altijd geweldig als Mike zich van zijn meer gekke en grappige kant laat zien. Dat siert zijn karakter en eigenzinnigheid als mens en artiest.

Op alle fronten is dit een aangename plaat om naar te luisteren, maar de vergelijking met het legendarische origineel zal altijd blijven bestaan en daar kan deze plaat natuurlijk niet aan tippen. Echter is ie niet slecht. Alles klinkt prima en de uitvoering is goed gedaan. Maar dat mag dan ook wel van Mike verwacht worden.

Misschien heeft het ook wel te maken met dat ik Tubular Bells een goed album vind, maar zeer zeker niet zijn beste. Een Ommadawn vind ik bijvoorbeeld véél beter en wellicht was ik dan ook wat twijfelachtiger geweest, als Mike daar een remake van had gemaakt. Echter heeft Mike daar juist weer een prachtig vervolg op gemaakt in de vorm van Return to Ommadawn. Maar dat is weer een ander verhaal...

Concreet: Tubular Bells 1973 4,0
Tubular Bells 2003 3,5

Bij Tubular bells 2 had ik altijd het idee dat hij eigenlijk het origineel wilde spelen maar niet meer precies wist hoe de melodie ook alweer ging. Over Tubular bells 3, de house-versie, wil ik het verder helemaal niet meer hebben. En in 2003 wilde Mike Oldfield de eerste versie nog eens spelen, maar dan goed en zonder fouten. Het is hartstikke overbodig want die eerste versie was al gewoon goed. Maar het klinkt nu allemaal wel een stuk mooier. Buiten kijf staat dat de muziek natuurlijk nog steeds absoluut geweldig is, en daarom is het ook in deze overbodige versie nog steeds een genot om naar te luisteren.