Bill Callahan - Woke on a Whaleheart (2007)

Viel me extreem tegen, deze plaat. Sinds Callahan het bed deelt met Joanna Newsom is het glas plots halfvol (en tja, da's begrijpelijk), en laat Callahan's zwartgalligheid nu net juist dát zijn geweest wat zijn muziek naar een hoger plan tilde. De composities vind ik overigens ook niet al te sterk, en het mag geen wonder heten dat dit niet als Smog-werk is uitgebracht. 3*

Net weer even geluisterd en valt bij nader inzien toch ook wel wat tegen. Het klinkt allemaal erg luchtig en de nummers gaan een beetje langs mij heen. Het pakt mij tot nu toe niet zo erg. Ik prefereer dan ook toch meer het wat zwaarmoedigere werk van Smog.

En ondanks dat alles moet ik dit natuurlijk wel gewoon horen.

Ook hier een behoorlijk bummer tot nu toe.

Ik ken Smog (gelukkig?) niet zo goed. Ik ben dus niet bekend met de zwartgalligheid van eerder werk en vindt dit dus een erg mooie cd. Fijn om ook eindelijk zijn eigen versie van Honeymoon Child te horen.

ik ben een grote smog fan, maar hier mis ik iets. I can´t put my finger on it...

Op KindaMuzik:

nee, dan liever goddeau :
http://www.goddeau.com/content/view/3458

Dan geef ik je als huiswerk Rock Bottom Riser, Bathysphere of I Break horses te beluisteren.

Of gewoon heel Red Apple Falls, Wild Love, The Doctor Came at Dawn, etc.

Inderdaad.

Bij de eerste paar nummers begon ik me toch af te vragen waar de kritiek nu helemaal aan te verwijten was... oké, het is vrolijk voor Callahan's doen, en zo'n 'gelukje' gunde ik hem eigenlijk wel na zoveel tamelijk zwartgallige en tegelijk o zo prachtige albums. Het super-aanstekelijke 'Footprints' kon voor mij wel eens een Callahan-klassieker worden... maar daarna veert het album slechts af en toe uit de achtergrond naar voren. 'The Wheel' slaat zwáár uit naar de negatieve kant, 'Night' is bijvoorbeeld wel weer een pracht van een nummer, en de rest zit daar een beetje onherkenbaar tussenin. Ik hou het op een drie-en-een-halfje.

Woke On A Whaleheart
Bill Callahan
Genre: Pop, Folk | 17/04/07
Score: 3*

Tot over zijn oren verliefd is Bill Callahan op Joanna Newsom. Hoewel zijn nieuwe album nog steeds even somber is als vroeger wordt er wel een indirecte vrolijkheid naar boven gebracht.

Is het niet door de hilarische cynische teksten, dan is het wel door de smachtende stem van Callahan waar iedereen als een blok voor valt. Waar Callahan voorheen zijn platen uitbracht onder het pseudoniem Smog lijkt zijn nieuwe album Woke On A Whaleheart puur om Callahan zelf te gaan. Het verschil is de zwart- galligheid die de muziek van Callahan in de eerste instantie naar een hoger niveau tilde. Die zwartgalligheid is nagenoeg niet aanwezig op Woke On A Whaleheart - een groot gemis naar mijn mening. Begrijp me niet verkeerd, want de herkenbare sound van de man is nog wel steeds aanwezig. Het resultaat is een prima folkalbum met aardig wat hoogstandjes, maar nergens verrassend. Het kabbelt een beetje door - als een verliefde man die ergens verdwaald is geraakt tussen de liefdeswolken van de natuur. Zo wordt in ieder geval gesuggereerd in het openingsnummer From The Rivers To The Ocean. Een heel andere kant gaat het op met Footprints en Diamond Dancer. De herkenbare en dissonant klinkende violen zijn weer goed van de partij in deze vrolijke nummers. De grauwe stem van Callahan onderdrukt de vrolijkheid dan weer een beetje, maar het zijn zeker twee van de beste nummers die te vinden zijn op zijn nieuwe album. Ook Sycamore is zeker het vermelden waard. Al eerder was het nummer te downloaden op zijn site en werd vrijwel meteen gezien als beste nummer van het album. Na dit nummer krijgen we eigenlijk weer een ommekeer naar de rustig wegkabbelende kant van Woke On A Whaleheart. Naar mijn mening de ietwat saaie kant van Callahan. Er wordt ondersteuning gezocht in de countrymuziek, maar de echte gedachte achter het geheel blijft erg onduidelijk. Het laatste ''pareltje'' vind je dan in het nummer Day, dat feitelijk bestaat uit een simpel motiefje die in andere toonsoorten iedere keer wordt herhaald. Een beetje voor de hand liggend, maar het luistert erg lekker weg.

Conclusie:
Zoals ik zei kabbelt Woke On A Whaleheart verder zonder echt een concrete richting op te gaan. Een mogelijke climax is dus ver te zoeken en het album zorgt uiteindelijk voor weinig verrassingen. Het neemt niet weg dat Callahan zijn best heeft gedaan voor dit album. Daarbij mogen we geweldige nummers als Sycamore en Diamond Dancer niet over het hoofd zien. Callahan weet met Woke On A Whaleheart een prima album neer te zetten, maar zijn oudere albums worden zeker niet overtroffen.

puike aanraders, en wel de lange versie van i break horses van accumulation:none natuurlijk. Vorige album A river ain't too much to love vond ik een van zijn betere, alhoewel hij al heel lang constant presteert. Dit album moest wennen door eerder genoemd "positivisme", maar toch blijft het weer erg goed allemaal. Na hem live aanschouwt te hebben met zijn nieuwe materiaal, blijken nummers als Sycamore, Diamond dancer en day toch echt moeiteloos overeind naast al zijn oudere klassiekers.

4*

Have faith in wordless knowledge!

Mijn faith is compleet weg door deze slappe plaat

Na 2 jaar nog steeds een fantastische CD die ik blijf beluisteren en waarvan de teksten zoals altijd subliem zijn. En een echte Bill Callahan, ondanks wat iedereen erover zegt en schrijft.
(Het enige ondeugdelijke is het hoesje)

Inmiddels gedaan. Deze plaat verbleekt daar inderdaad bij.

Een mooi album van Bill Callahan, met prachtige werkjes zoals Night en Sycamore, maar hij haalt de intensiteit en creativiteit niet van eerder en later werk. Een van de mindere uitingen van Callahan/Smog imho. Maar nogmaals, wel mooi.

Ik vond het al zo raar, toen ik deze vol verwachting begon te luisteren en eigenlijk nauwelijks interessante muziek hoorde. Ik blijk daarin niet af te wijken van het gemiddelde.

Zou het met de liefde te maken hebben? Ik heb het werk onder de noemer Smog nog niet gehoord maar blijkbaar heeft hij al een behoorlijk repertoire. Sinds ik de liefde heb gevonden schrijf ik bijna niets meer en alles wat ik schrijf is ontzettend zoetsappig en cliche. Gelukkig heb ik geen fanbase om tevreden te houden dus kan ik gewoon zonder problemen een hiatus nemen. Maar wel opvallend, dat iemand juist na het vinden van de liefde een van de minste albums uit zijn oeuvre maakt. Misschien leuk om eens een onderzoekje over te doen. Volgens mij heeft Lennon ook een aantal afschuwelijke werken gemaakt in zijn liefdesroes voor Yoko.

Deze wordt gezien als één van de mindere albums van Bill Callahan, en aan zijn oeuvre onder pseudoniem Smog moet ik eigenlijk nog grotendeels beginnen, maar het zegt genoeg, denk ik. Ik hou van de muziek die Callahan maakt, van zijn geweldige teksten en unieke stem. Dit vind ik een vrij sterke plaat, met een vrolijke noot in de begeleiding. Dat mag geen wonder heten; de man had het getroffen, met Joanna Newsom als vriendin.

Inderdaad een van zijn mindere platen. Vooral met het trio (5), (6) en (7) maakt Callahans schip water: de vondsten zijn er nog wel, maar de songs waarin ze verwerkt worden zijn gewoonweg te slap om te blijven boeien. Bovendien ontbreekt het dit album aan échte uitschieters en krijg je de indruk dat hij eigenlijk niets meer toevoegt aan zijn (weliswaar imposante) oeuvre.

Ik ken Smog niet, heb Bill Callahan ontdekt doordat ik 'Apocalypse' cadeau kreeg voor mn verjaardag dit jaar. Reden om eens dieper in z'n oeuvre te duiken en ik ben begonnen met de eerste plaat onder z'n eigen naam. Dus ik luister naar deze plaat zonder dat ik qua verwachtingen beïnvloed word door eerder werk. En dat bevalt meer dan uitstekend. Wat een heerlijk rotsachtig geluid en innovatief gebruik van instrumentarium. En 'Diamond Dancer' vind ik echt een heerlijke song.