Bill Callahan - Woke on a Whaleheart (2007)
mijn stem
52 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Drag City
-
From the Rivers to the Ocean (6:35)
-
Footprints (2:47)
-
Diamond Dancer (4:00)
-
Sycamore (5:35)
-
The Wheel (4:03)
-
Honeymoon Child (4:40)
-
Day (4:32)
-
Night (3:04)
-
A Man Needs a Woman Or a Man to Be a Man (5:13)
0
geplaatst: 19 mei 2007, 19:37 uur
Woke On A Whaleheart
Bill Callahan
Genre: Pop, Folk | 17/04/07
Score: 3*
Tot over zijn oren verliefd is Bill Callahan op Joanna Newsom. Hoewel zijn nieuwe album nog steeds even somber is als vroeger wordt er wel een indirecte vrolijkheid naar boven gebracht.
Is het niet door de hilarische cynische teksten, dan is het wel door de smachtende stem van Callahan waar iedereen als een blok voor valt. Waar Callahan voorheen zijn platen uitbracht onder het pseudoniem Smog lijkt zijn nieuwe album Woke On A Whaleheart puur om Callahan zelf te gaan. Het verschil is de zwart- galligheid die de muziek van Callahan in de eerste instantie naar een hoger niveau tilde. Die zwartgalligheid is nagenoeg niet aanwezig op Woke On A Whaleheart - een groot gemis naar mijn mening. Begrijp me niet verkeerd, want de herkenbare sound van de man is nog wel steeds aanwezig. Het resultaat is een prima folkalbum met aardig wat hoogstandjes, maar nergens verrassend. Het kabbelt een beetje door - als een verliefde man die ergens verdwaald is geraakt tussen de liefdeswolken van de natuur. Zo wordt in ieder geval gesuggereerd in het openingsnummer From The Rivers To The Ocean. Een heel andere kant gaat het op met Footprints en Diamond Dancer. De herkenbare en dissonant klinkende violen zijn weer goed van de partij in deze vrolijke nummers. De grauwe stem van Callahan onderdrukt de vrolijkheid dan weer een beetje, maar het zijn zeker twee van de beste nummers die te vinden zijn op zijn nieuwe album. Ook Sycamore is zeker het vermelden waard. Al eerder was het nummer te downloaden op zijn site en werd vrijwel meteen gezien als beste nummer van het album. Na dit nummer krijgen we eigenlijk weer een ommekeer naar de rustig wegkabbelende kant van Woke On A Whaleheart. Naar mijn mening de ietwat saaie kant van Callahan. Er wordt ondersteuning gezocht in de countrymuziek, maar de echte gedachte achter het geheel blijft erg onduidelijk. Het laatste ''pareltje'' vind je dan in het nummer Day, dat feitelijk bestaat uit een simpel motiefje die in andere toonsoorten iedere keer wordt herhaald. Een beetje voor de hand liggend, maar het luistert erg lekker weg.
Conclusie:
Zoals ik zei kabbelt Woke On A Whaleheart verder zonder echt een concrete richting op te gaan. Een mogelijke climax is dus ver te zoeken en het album zorgt uiteindelijk voor weinig verrassingen. Het neemt niet weg dat Callahan zijn best heeft gedaan voor dit album. Daarbij mogen we geweldige nummers als Sycamore en Diamond Dancer niet over het hoofd zien. Callahan weet met Woke On A Whaleheart een prima album neer te zetten, maar zijn oudere albums worden zeker niet overtroffen.
Bill Callahan
Genre: Pop, Folk | 17/04/07
Score: 3*
Tot over zijn oren verliefd is Bill Callahan op Joanna Newsom. Hoewel zijn nieuwe album nog steeds even somber is als vroeger wordt er wel een indirecte vrolijkheid naar boven gebracht.
Is het niet door de hilarische cynische teksten, dan is het wel door de smachtende stem van Callahan waar iedereen als een blok voor valt. Waar Callahan voorheen zijn platen uitbracht onder het pseudoniem Smog lijkt zijn nieuwe album Woke On A Whaleheart puur om Callahan zelf te gaan. Het verschil is de zwart- galligheid die de muziek van Callahan in de eerste instantie naar een hoger niveau tilde. Die zwartgalligheid is nagenoeg niet aanwezig op Woke On A Whaleheart - een groot gemis naar mijn mening. Begrijp me niet verkeerd, want de herkenbare sound van de man is nog wel steeds aanwezig. Het resultaat is een prima folkalbum met aardig wat hoogstandjes, maar nergens verrassend. Het kabbelt een beetje door - als een verliefde man die ergens verdwaald is geraakt tussen de liefdeswolken van de natuur. Zo wordt in ieder geval gesuggereerd in het openingsnummer From The Rivers To The Ocean. Een heel andere kant gaat het op met Footprints en Diamond Dancer. De herkenbare en dissonant klinkende violen zijn weer goed van de partij in deze vrolijke nummers. De grauwe stem van Callahan onderdrukt de vrolijkheid dan weer een beetje, maar het zijn zeker twee van de beste nummers die te vinden zijn op zijn nieuwe album. Ook Sycamore is zeker het vermelden waard. Al eerder was het nummer te downloaden op zijn site en werd vrijwel meteen gezien als beste nummer van het album. Na dit nummer krijgen we eigenlijk weer een ommekeer naar de rustig wegkabbelende kant van Woke On A Whaleheart. Naar mijn mening de ietwat saaie kant van Callahan. Er wordt ondersteuning gezocht in de countrymuziek, maar de echte gedachte achter het geheel blijft erg onduidelijk. Het laatste ''pareltje'' vind je dan in het nummer Day, dat feitelijk bestaat uit een simpel motiefje die in andere toonsoorten iedere keer wordt herhaald. Een beetje voor de hand liggend, maar het luistert erg lekker weg.
Conclusie:
Zoals ik zei kabbelt Woke On A Whaleheart verder zonder echt een concrete richting op te gaan. Een mogelijke climax is dus ver te zoeken en het album zorgt uiteindelijk voor weinig verrassingen. Het neemt niet weg dat Callahan zijn best heeft gedaan voor dit album. Daarbij mogen we geweldige nummers als Sycamore en Diamond Dancer niet over het hoofd zien. Callahan weet met Woke On A Whaleheart een prima album neer te zetten, maar zijn oudere albums worden zeker niet overtroffen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.