Sky - Sky 2 (1980)

Eem zeer succesvol album toendertijd, dat meelifte op het gigantische single succes van "Toccata". Niet altijd geheel evenwichtig qua nummers, maar toch leuk om zo af te toe te beluisteren.

Ultieme symfo.

Gelegen in het feit dat de leden van Sky op onnavolgabre wijze rock en klassiek mengen.
Dit alles door het vernuftige gitaarspel van John WIlliams.

Bekende koppen in deze band zijn oa. Herbie Flowers en Kevin Peek.
Herbie mag zelfs tuba spelen

Dit blijft toch een puik stukkie muziek zeg

Is dit dezelfde John Williams als bij...?


http://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2371.jpg

Nee, er zijn er in de muziekwereld minsten 2:

John Williams, de filmmuziek componist (Amerikaan)
John Williams, de gitarist (Australier) met voornamelijk een carriere als klassiek gitarist en in de jaren 70 dus in een wat populairdere setting zowel solo als met Sky.

Goede plaat van duidelijk zeer getalenteerde artiesten.

Hier en daar klinkt het wat afstandelijk, maar toch blijft het melodieus en houdt het de interesse vast.

Achtergrondmuziek is er een mooi woord voor, het is technisch allemaal erg goed maar mist gewoon gevoel. Het gitaar spel van John Williams is wel erg mooi en laidback maar gaat me echt irriteren naar een goed half uur, gelukkig heb ik hem ook op LP voor niks meegepikt bij de kringloop. Niet onaardig maar meer zondagochtend muziek dan iets anders.

Nou, irriteren doet het mij niet, maar als dubbel-LP is dit wel veel van het goede om achter elkaar te beluisteren. Ook ik was hier destijds nogal van onder de indruk: studiomuzikanten uit de popmuziek spelen rock- en prog-versies van bekende en minder bekende klassieke thema's - en behoorlijk wat eigen werk dat daar goed op aansluit.
Vandaag heb ik de eerste van die 2 platen weer eens opstaan, en ik heb er een ambivalent gevoel bij. Zeker, het is knap gespeeld en zit goed in elkaar. Ik die zin heb ik hier bewondering voor, maar echt raken doet het me niet. Het woord afstandelijk dat kaztor gebruikt, is het nog het meest op zijn plaats.
En per saldo hangt het - merk ik nu - natuurlijk van jatwerk aan elkaar. Niet alleen is er gepikt uit de klassieken, ik hoor toch ook wel veel Alan Parsons, Pink Floyd en zelfs Gong (de percussie van Fifo) terug in de arrangementen. Zo'n ritmetrack als van de opener Hotta, dat is toch gewoon I robot revisited?

Hoe dan ook, nu de eerste LP afgelopen is, nodigt het mij niet uit om die tweede eens op te zetten. Om met Herman van Veen te spreken: een andere keer misschien...

Wat is hier zodanig veranderd, dat mijn aangevinkte favorieten weg zijn?

Technisch slagvaardig, maar toch behoorlijk saai en muzakkig...

Deze dubbelaar is lastig te beoordelen. Het lijdt zeg maar aan muzikale overkill.
Kant 1,2 en 4 bevatten alleraardigste stukken, kant 3 bevat daarentegen weer veel leftovers.

Daarbij komt dat de heren wel erg op safe spelen. Met name leadgitarist Kevin Peek en drummer Tristan Fry spelen heel standaard en mijns inziens niet spannend en los genoeg.
De toetsenpartijen, de baspartijen en klassieke gitaar zijn daarom de opvallende zaken, maar daar vul je natuurlijk niet anderhalf uur mee.

Daar waar de eerste lp van deze heren een leuke combinatie van klassiek en rock bracht, is de verrassing er vanaf deze plaat een beetje vanaf.

Dat neemt niet weg dat kant 1 (Sahara en Hotta) erg goed is en de suite FIFO ook erg gaaf is.
Ik kan deze plaat niet per sé aanbevelen, maar het is zeker eens de moeite waard, voor hen die van de eerste plaat hebben genoten.