Travis - The Boy with No Name (2007)

Acht nummers waren al bekend en gaven aan dat Travis niet van plan is om af te wijken van het vertrouwde geluid.
Hun vorige album stelde me ietwat teleur. Die teleurstelling zat hem meer in het feit dat daarvoor twee 4,5* albums zaten waarvan The Invisible Band in 2001 zelfs mijn nummer 1 werd over dat jaar. Want zeg nu zelf: 4 sterren voor een teleurstelling mag je toch eigenlijk niet zo benoemen?
De acht liedjes die ik hoorde stelde me tevreden. Wel was het zo dat ik Travis een beetje ben gaan zien als een station dat gepasseerd is. Meer, meer, meer houdt een keer op natuurlijk.
Nu met de resterende drie ook gehoord te hebben kan ik dus gaan oordelen.
Ook dit album gaat 4 sterren krijgen met de mededeling dat ik dit dan wel een prettiger album vind dan de voorganger die eerder neigt naar 3,5*. En dat gepasseerde station? Ach, ik vind het eigenlijk wel zo lekker om ze weer te horen dus ik ga er voor!
Opener 3 Times And You Lose is al typisch herkenbaar Travis. Heerlijke melodie-lijnen, de soms wat fluisterachtige stem van Fran Healy; alle ingrediënten van een mooi popliedje zijn weer aanwezig. Welkom terug boys.
Selfish Jean is een vrolijk up-tempo nummer. Ook hier horen we niks nieuws maar wel horen we weer pure kwaliteit. Ik zie mezelf al in elk geval de zomer tegemoet gaan met nummers als deze. Heerlijk toch?!
Single Closer is charmant en pakkend. Lief en teder. Het lijkt op het eerste gehoor allemaal simpel en eenvoudig maar als je goed luistert hoor je hoe sterk het in elkaar zit. En daarin schuilt de kracht van deze band. Hemelse popliedjes uitgevoerd door een buitengewoon sympathieke band. Saai? Zal het voor veel mensen om die redenen zeker zijn. Ik vind het heerlijk. Ook ik kan maar geen genoeg krijgen van Travis terwijl ze keer op keer met niets nieuws komen en dat zegt iemand die graag vernieuwing hoort in bandjes! Travis hoeft het niet te doen voor mij, voor hen maak ik graag een uitzondering mits ze met sterke liedjes komen.
Big Chair is dus ook weer een sterk liedje. Alsof de wereld ineens overzichtelijk is geworden, alsof er opeens meer vogels fluiten, alsof alles in dit leven toch minder somber is als het lijkt.
Battleships zorgt dat dat gevoel behouden blijft. Wederom een glimlach om je mond en fluitend de deur uit.
Eyes Wide Open marcheert lekker door en laat me over een tijd ongetwijfeld hard meezingen op de maat. Een twee, doorlopen maar.
Van My Eyes kan ik alleen maar het gelukzalige moment dat ik beleef met dit album vasthouden. Vriendelijk groet ik de buren, ik lach eens vriendelijk naar de postbode en ik zie alleen maar blije mensen om me heen. Truttig? Zal best, maar soms heeft een mens behoefte aan houvast. Travis weet het te bieden.
One Night bestaat wederom uit prachtige melodielijnen. Hier valt de harmonieuze zang goed op. Ik herken andere nummers uit het verleden hierin maar vraag me niet welke. Doet er in dit geval ook niet toe want ik vind het mooi.
Out In Space lijkt een heel klein beetje te experimenteren. En dat pakt goed uit. Het krijgt een sprookjesachtige lading mee en het maakt het nummer mysterieus.
Colder is wat grilliger en wat minder duidelijk een helder en simpel popliedje. Experimenteel? Welnee, maar in vergelijking met de rest valt het ietwat op.
New Amsterdam sluit het album af en doet dat degelijk. Wat zeg ik? Dat doen ze erg goed. Wat een heerlijk nummer zeg. Na de bekende seconden stilte (mag hier nu eens een einde aan gemaakt gaan worden?) volgt nog een hidden track, Sailing Away. Beetje onlogisch want het sluit naadloos aan bij de rest en voor mij hoeven die seconden stilte dan ook niet.
Overigens is er ook nog een nummer dat soms wel en soms niet op de tracklist staat (op de site van Travis zelfs overigens niet): een duet met KT Tunstall genaamd Under the Moonlight. Ook dit is een prima nummer. Leuk als het er wel op staat en geen gemis als het dat niet doet.

Travis is een band die mijn hart al wat jaren terug gestolen had. Toen ik ze live meemaakte in Vredenburg Utrecht kon dat al niet meer stuk. Dit album werd al door mij besteld zonder een noot gehoord te hebben. Het toont mijn vertrouwen aan in deze mannen en dat vertrouwen blijkt dus niet beschaamd.
Het gaat een mooie zomer worden met The Boy With No Name.

Ook ik ben maar eens begonnen aan deze The Boy With No Name. Ik ben zelf niet zo te spreken hoe Travis omgaat met pop. Het was meer dan te pruimen op The Invisible Band en The Man Who (en ook de single-collectie wist mij te bekoren), maar het werd al minder bij 12 Memories. Veel minder wel te verstaan. Misschien te verklaren door het feit dat Travis een hele andere wending inkeert - meer experimenteler is. Dit is naar mijn mening vluchten voor je eigen muziek, vluchten voor de aanstekelijke popmuziek van een kleine tien jaar terug. Ik vreeste dan ook ''het ergste'' met het nieuwe plaatje van Travis, maar tot mijn verrassing is Travis toch enigszins teruggekeert naar haar roots; wat wil zeggen aanstekelijke popnummers die lekker mee-neuriebaar zijn - pop zoals ik het graag wil zien. Alleen de zwakte ligt hem toch wel bij de diversiteit en vernieuwing. Veel mensen hier lijken er niet om te malen, maar ik wel degelijk. De pop van Travis een kleine tien jaar geleden was voor die tijd nog '' vernieuwend'' en het wist zeker wat toe te voegen aan de popcultuur van de jaren negentig. Nu echter weten we wel beter. Niets nieuws onder de zon. En zoals ik al eerder zei hakt dat er bij mij toch wel in. Zo kan ik minder genieten van het gort van de nummers. Natuurlijk zijn er nummers als Closer, My Eyes en Battleship die het album meer dan goed praten, maar niet alle nummers zijn zo makkelijk door de keel te krijgen. Ze vervelen naar mijn mening te veel of te snel. Het gaat dan ook veel te ver om The Boy With No Name hoger te geven dan een 4* - maar dan zit ik al op mijn maximum. Voor nu moet het album het toch echt doen met een 3,5*. Zeker geen slecht album, maar verre van geniaal.