Lord Huron - Vide Noir (2018)

Erg veel zin in! Liefhebber vanaf Lonesome Dreams en het bevalt me wel dat ze met elk album een andere weg in slaan maar dat de verhaallijn bewaard blijft. Er zijn hints te horen en zien die wijzen op verhalen op Strange Trails en is When The Night Is Over een vervolg op The Night We Met?

Ken niet zo veel van Lord Huron, even wat nummers geluisterd en dat nodigt wel uit om de rest te luisteren.

Op Discogs aangemerkt als Folk Rock, en wat ik hoorde schuurt wel op een lome donkere manier tegen zowel Pop Rock als Alternative Rock aan.

Wanneer je 's nachts in alle eenzaamheid naar boven kijkt, lijkt de kosmos niets meer dan een zwarte leegte. Slechts her en der bewegen wat lichtpuntjes, dansend in het ritmisch niets. Deze zwarte leegte - de 'vide noir' - van het universum wordt daarin gekenmerkt door dualiteit. Het is zowel licht als donker; verwonderlijk als angstaanjagend; goed als kwaad; begrijpelijk als onbegrijpelijk.

Met iets van deze gedachten moet frontman Ben Schneider door het nachtelijke LA hebben gereden, toen hij de eerste ideeën voor deze plaat kreeg. Vide Noir is 'een reis langs de spectra van menselijke ervaring; een zoektocht naar betekenis in een onverschillig universum', liet Schneider weten bij de persrelease. En hoewel de thematiek van de zoektocht voor de band niet nieuw is, is het kosmische aspect van de verhalen dat wel. Lord Huron wil het deze keer groter aanpakken.

In de muziek komt dit zeker terug, bijvoorbeeld in de vele muzikale genres die Lord Huron op het album presenteert. Waar nummers als Wait by the River en When the Night is Over de herkenbare folk sound hebben van hun eerdere albums, worden in Never Ever of Ancient Names nieuwe wegen ingeslagen. Never Ever doet zelfs een beetje aan als The Killers, met een opzwepende garage rock structuur en bijkomende synths. Maar vooral tweeluik Ancient Names mag als een hoogtepunt gezien worden. De wisselende dynamiek, spanning en gedurfde overgangen maken dit tot het best vertelde verhaal van de plaat.

Tekstueel gezien wordt de zoektocht naar betekenis met klassieke onderwerpen aangesneden. Opener Lost in Time and Space windt er geen doekjes om: 'I guess she's gone for good / She don't call me like I thought she would / She went West to chase her dreams / She took my money, but she didn't take me.' Het verlies aan identiteit en het zoeken naar een nieuwe zelf staat voor de protagonist in het vervolg centraal. Makkelijk is dat niet altijd, getuige bijvoorbeeld The Balancer's Eye: 'Tell me how does a man change the universe?'

Af en toe lijkt het echter wel alsof de zoektocht ten koste gaat van de muzikale kwaliteit van de liedjes. Vooral de tweede helft van de plaat lijdt hieronder, met liedjes die stuk voor stuk fijn klinken, maar net niet memorabel genoeg zijn. Alsof de band besloot toe te werken naar een onzekere kosmische ontvouwing van het album, daarbij vergetend dat het liedmateriaal wel dragend moest blijven. The Balancer's Eye en titelnummer Vide Noir zijn mooie uitzonderingen, maar afsluiter Emerald Star is toch wel een zwakke broeder.

Ondanks dat kan Vide Noir als een klein succes beschouwd worden voor Lord Huron, want de grenzen worden flink verlegd en daarmee staat de toekomst open voor veel mogelijkheden. Hoewel het op deze plaat nog niet lukte over de hele breedte te overtuigen, wordt er ruim voldoende geïmponeerd met de nieuw ingeslagen weg. Juist met de nummers die niet voldoen aan de standaard Lord Huron-formule lijkt de band het meest plezier te hebben.

Van mijn recensie op Nieuweplaat:
Lord Huron - Vide Noir - nieuweplaat.nl

Mijn vriendin had deze artiest al weleens genoemd, maar was er nooit echt aan toegekomen om er eens goed voor te gaan zitten. Dit nieuwe album vond ik een mooie gelegenheid om dat wel te doen. Eerste indruk is erg positief. Een sfeervol album met veel variatie. Moeilijk om favorieten aan te wijzen, dus dat is ook een goed teken. Als ik er dan toch een moet noemen, Vide Noir.

Telkens als ik Lost in Time and Space hoor dan denk ik naar The Helio Sequence te luisteren, prachtige vergissing.

Een heerlijk geheel, en bij elke beluistering een stapje dichter mijn album Top 10 van dit jaar.

...wordt nog knap lastig met nu al circa 15 kandidaten en nog een half jaar aan releases dat eraan komt.

Op de stem van Ben Schneider zit precies het juiste effect, geeft het een mysterieus soort van Retro vibe.

Op Wikipedia als Indie Rock geduid en op Discogs Folk Rock, beiden is waar met een snufje Gothic Rock en diverse nummers zijn ook energiek / dansbaar, andere schuifelen voort als een cowboy te paard door de woestijn.

Misschien ook iets voor Alicia?

Bedankt voor de tip, Eddy! Maar hoe graag ik ook als cowboy te paard door de woestijn zou willen sjokken, uiteindelijk is dit toch niet mijn kopje thee-glaasje bier tijdens of na zo´n warme rit.

Vreemd, ben blijkbaar de enige die ‘Emerald star’ tot zijn favoriete tracks van het album rekent. Voor mij het beste nummer van het album...kippenvel.

Lord Huton krijgt het voor de derde keer voor elkaar om een wanhopige trieste donkere plaat te maken. In eerste instantie klinkt Vide Noir als een onmogelijke liefdesalbum, waarbij de hoofdpersoon bij het ontwaken van de dag zijn geliefde telkens weer verlaat. Na meerdere luisterbeurten ervaar ik het totaal anders. Dit zou net zo goed het verslag kunnen zijn van een nachtelijke schaduw, die als de zon is verdwenen zich als een parasiet bindt aan een persoon, en al zijn duistere geheimen met hem deelt. Het verlangen om zo lang mogelijk zich te ontfermen en bijna ziekelijk te beminnen. Zelfs tot de eeuwige duisternis. Hoe Vide Noir ook binnenkomt, het is Ben Schneider weer gelukt om de luisteraar mee te slepen in de korte verhaaltjes, die nu wel minder sterk een lijn vormen dan op Lonesome Dreams en Strange Trails.

Het nachtleven staat in ieder geval centraal. De eenzame autoritjes in een David Lynch achtig decor. Waar zijn schaduw de rol als verslaggevende regisseur vervolgt en de momenten opslaat tot desperate songs. De sombere nasmaak maakt het tot een indie album die het verhalende omzet in een sterk Americana tintje. Het zich nergens thuis voelen en zich niet kunnen binden roept tevens het eenzame beeld op van een cowboy die aan de horizon verschijnt, zijn paard ingeruild voor een Chevrolet of andere Amerikaanse wagen. Zo ervaar ik het opnameproces. In het donker op stap gaan, jagend naar inspiratie, om deze overdag in thuisbasis Los Angeles te verwerken tot nummers.

Na de prachtig bespeelde harp van Allison Allport en Sacha Schneider in Lost in Time and Space wordt het daadwerkelijk startsignaal gegeven door de gitaaruithaal van Tom Renaud. De warme stem van Ben Schneider krijgt door de toevoegende echo effecten nog net wat meer rijpheid. Hij raakt hier direct al de kern van Vide Noir. De intimiteit waardoor je voor het komende drie kwartier gekluisterd en ademloos je laat meenemen in de zoektocht naar zijn innerlijke persoonlijke gevoelens. Om gelijk al aan het einde van de openingssong zo bombastisch grootst uit te pakken beloofd al wat voor het verloop.

Met de donkere bastonen van Miguel Briseño stappen ze in het waanzinnige sterke Never Ever echter pardoes het postpunk tijdperk binnen. Als er een periode donker en onzeker beschilderd wordt dan is het wel de decadente jaren tachtig. Niet zo vreemd dus dat deze twist hier plaats vind. wat is dit een heerlijke oppepper om gevuld met adrenaline een euforisch gevoel op te roepen. De misvormde tonen van Ancient Names, Pt. I worden de mond gesnoerd door lieve harpsnaren om al pompend verder te gaan in een zelfverzekerde spierballentrack. Mysterieuze surfrock akkoorden ontsnappen uit de klankkast van de gitaar om er een bedwelmend en bezwerende dimensie aan toe te voegen. Met het aansluitende Ancient Names, Pt. II wordt het tempo opgevoerd tot een heuse rock track, maar blijft de twijfel in de voordracht van Ben Schneider domineren. Het samenspel van potten en pannen geeft het een basic einde.

Het croonende Wait by the River gaat verder terug naar de rhythm and blues uit de jaren vijftig. De begeleidende piano bewoord de flonkerende sterren die vanuit de hemel naar ons staren. Het vluchtige Secret of Life gaat weer meer de diepte in, en is een stuk zwarter en beklemmender. De grimmige begeleiding gooit je fragmentarisch terug in de kille eighties. Het grote gebaar is weer meer op de voorgrond in het persoonlijke Back from the Edge. Ben Schneider overwint zijn angsten en krabbelt overeind. Het breakpunt van de plaat.

“I was nearly destroyed when I looked in her eyes
I got lost in the void as I pondered the size
I got black-brained to death, but I just wouldn’t die
I came back from the edge, I came back from the edge”

The Balancer’s Eye past door zijn positieve lading een stuk minder op Vide Noir. Maar dit is dan het enige smetpuntje. Het smerige gitaarspel maakt er wel een soepele gesmeerde iets wat honingzoete stroperige song van. Dat verwacht je ook van When the Night Is Over, al zorgt het typische volkse Amerikaanse storytelling van Ben Schneider ervoor dat de diepgang hier overheerst. Gelukkig is er op het einde weer plaats voor de schemerzone, die als een lang gerekte schaduw zijn intrede doet. Met meer gerichte elektronica worden er hedendaagse elementen verwerkt in Moonbeam. Helaas wil het niet genoeg spanning oproepen.

Het ritme van Vide Noir heeft iets kunstmatigs, maar weet je wil mee te voeren tot psychedelische kosmische hoogtes. De bas weet dit rechtlijnig te onderstrepen in een plichtmatig strak basisveld. Met het wanhopige georkestreerde Emerald Star wordt passend met schitterende spanningsbogen afgesloten. De cirkel lijkt zich na verschillende dwalingen weer te sluiten tot een passend geheel. Na het geweldige begin moet er geconcludeerd worden dat het tweede gedeelte dat niet helemaal waar weet te maken. Hierdoor is het net niet het gehoopte meesterwerk van Lord Huron geworden.

Lord Huron - Vide Noir | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Het kan verkeren. Het allernieuwste album Long Lost bevalt daarentegen wel goed en dit ondanks het grotere 'cowboy te paard door een woestijn' gevoel.

Vide Noir is wel erg mooi zeg. Heerlijk laidback.