Emerson, Lake & Palmer - In the Hot Seat (1994)

Geen al te beste plaat en onder vage omstandigheden tot stand gebracht . Emerson kreeg een behoorlijke blessure aan de arm en was eigenlijk niet in staat om dit album in te spelen . Vermoedelijk heeft hij niet eens alles gespeeld hier .
Wat rest is een nogal vlakke plaat die niet bepaald inspirerend klinkt . Aardig is de Dylan cover Man In The Long Black Coat , die een heel eigen smoelwerk krijgt .
Het avontuur is grotendeels ver te zoeken en de heren namen hierna ook geen albums meer op . Greg Lake stapte een aantal jaren later maar weer eens op .
Lichtpuntje was overigens wel dat het trio eind jaren 90 vanouds spetterde op het podium . Volgens velen hun beste live gigs ooit .
Aankomende zomer doet E.L.P enkele gelegenheids optredens .

Alweer zo'n rare pop-rock plaat. Ongeveer even slecht als de voorganger Black Moon. De opener is hier nog redelijk, maar dan gaat het weer helemaal mis. Een aalglad rotalbum met verschrikkelijke vocalen van Lake, meer hoor ik er echt niet in.

Op sommige versies staan studio opnames van Pictures at an Exhibition. Die zijn natuurlijk wel van enige kwaliteit, maar nogal nutteloos aangezien er al een (beter) live album van is, en ook op Works Live staat een versie. Aangezien dat bonusnummers zijn neem ik deze hier ook niet mee in m'n beoordeling van In the Hot Seat.

2* is helaas meer dan genoeg.

Black Moon is beter . Op zich betere composities , maar daar verknalt de produktie het weer eens .

Dit is gewoon een opgeinspireerd stel songs . Heel snel vergeten .

Bij lange na niet meer het niveau van vroeger..maar toch nog wel aardig om naar te luisteren hoor.

Deze CD is nog slechter dan Love Beach ,want daar staat nog een nummer op als Memoirs of an Officer and a Gentleman op maar wat op deze CD te beluisteren valt is zeer zwak

Hand of Truth vind ik nog best te doen, klinkt nog wat naar prog en heb ik op een verzamel-CD staan. Het gruwelijke Daddy helaas ook. One by One heeft ook nog de intentie interessant te zijn en die twee uptempo nummers in de staart zijn zo slecht nog niet, ook al klinken die niet naar ELP. De rest maakt weinig indruk op mij en hoe kon Lake met zo'n schorre stem op Give Me a Reason to Stay door de productie komen?

Redelijke plaat, dat wil zeggen: een paar sterke nummers ( hand of truth, man in the long black coat), een uitstekende vertolking van Pictures at an exhibition, met daarin het fraaie the Sage in een nieuw jasje, maar ook een paar nummers die werkelijk complete bagger zijn.