Emerson, Lake & Powell - Emerson, Lake & Powell (1986)

Onverwacht gelegenheids trio , althans een opmerkelijke drummerswissel . Keith Emerson en Greg Lake besloten de koppen weer eens bijelkaar te steken . Drummer Carl Palmer moest verstek laten gaan i.v.m te drukke werkzaamheden in Asia.
Powerdrummer Cozy Powell (een goede vriend van Emerson ) nam zijn stek in en E.L.P kon gehandhaaft blijven .
En dan het album . Helemaal niet slecht . Het trio klinkt fris en de inspiratie is in een groot aantal songs goed te noemen .
Powell is natuurlijk een drummer die het verfijnde subtiele van Palmer mist , maar dat wordt niet eens zo gemist .
Deze plaat is een mix van meer pop/rock gericht spul (learning to fly, Love Blind , Lay Down Your Guns ) en sterk symfogericht materiaal in de opener The Score , The Miracle en Touch And Go .
In Mars The Bringer Of War kan Emerson zich heerlijk uitleven in een zwaar dreigend stuk (een soort van bijna 8 minuten filmmuziek )
De 2 laatste tracks , een nogal flauwe overbodige bewerking van The Locomotion en het matte Vacant Possession zijn inwisselbaar .
Een plaat die de moderne tijd niet uit het oog verliest en een stuk frisser klinkt dan albums als Works en het fiasco Love Beach .
Het trio ging nog op tour , maar daarna vond Lake het (voorlopig ) weer welletjes .
Een heel aardige plaat .

Tja, wat moet je hier tegenwoordig nog mee aan? Ik kan me op zich prima vinden in het commentaar van bikkel2, maar bij het beluistering van deze plaat is het onmogelijk om de gedateerde klank over het hoofd te zien. Er is niet veel mis met het songmateriaal, dat is best redelijk, maar de klank is plastisch en duidelijk afkomstig uit de jaren 80.

'Mars, The Bringer of War' wil ik inderdaad ook nog even noemen, en ook 'Touch and Go'.

3* dan maar?

Het is inderdaad een strakke 80's produktie en er zijn maar weinig albums uit die periode die nu nog aanspreken betreffende de produktie .
Toch valt mij wel op dat deze plaat een stuk minder mechanisch klinkt dan Black Moon van een jaar of zes later .
Deze heeft ook net wat meer emotie . En emotie in de muziek is een wat minder sterk punt van het trio .
Ik vind echt dat dit een album is waarvan ik blij ben dat ie is gemaakt . Er staan absoluut een paar sterke troeven op .

Dit is geen album om U tegen te zeggen maar als je een kleine 40 jaar alleen maar rotzooi uitbrengt (Black Moon en deze gaan dan nog wel) is dit dan toch een lichtbaken van genot
De nummers 1,2 ,4 & 8 zijn wel aardig (het nummer Mars werd ook al met King Crimson gespeeld toen Lake er nog bij zat) maar er staan ook wel slechte nummers op om over Loco-Motion maar te zwijgen
Na Brain Sallad Surgery is Greg Lake de weg aardig kwijtgeraakt en op twee lichtpuntjes na is dat altijd zo gebleven ,de live CD's niet meegerekend evenals zijn blauwenmaandag bij Asia
(wat ook niet onaardig was)
Van Cozy Powell had ik ook wel meer verwacht maar echt bijzonder is het allemaal niet

Toch beter dan wat er nog met Carl Palmer in het verschiet lag, al vind ik Cozy Powell hier niet prominent aanwezig. Met The Score, Touch and Go en Mars, the Bringer of War heb je al 20 minuten goede muziek. Mooi dat ze Touch and Go later nog live speelden. Step Aside is wat jazzy en Lay Down Your Guns kan zomaar een voorloper van Farewell to Arms zijn.