Bobo Stenson Trio - Contra la Indecisión (2018)

Ik was niet bekend met Bobo Stenson, ik wist dus ook niet precies wat me te wachten stond, maar dit is best aardige jazz. Alleen ben ik niet zo'n liefhebber van de piano, als begeleiding vind ik het niet erg maar zo op de voorgrond vind ik het al snel saai worden, dan duurt een dik uur erg lang en het is ook wel een beetje braaf dit.
Maar slecht is dit ook niet, doet het wel goed als achtergrondmuziek denk ik.

Kan me wel iets bij voorstellen - is een beetje het klassieke argument tegen ECM - mooi (van productie en klank) en precies in het straatje van menig audiofiel, maar verstild. Heb je
Ketil Bjørnstad / David Darling / Terje Rypdal / Jon Christensen - The Sea (1995) of Ketil Bjørnstad - La Notte (2013) of Bugge Wesseltoft - IM (2007) of andere werken van die pianisten wel eens gehoord?

In het openingsnummer klinkt Stenson als een 'wollig' Keith Jarrett. Het is allemaal nogal zeemzoeterig en voorspelbare pianomuziek. Gelukkig herpakt de pianist zich hierna en worden de nummers een stuk interessanter. Een welkome artiest in de line-up is bassist Anders Jormin die het album naar een hoger niveau kan tillen. Zijn melodieuze lyriek in combinatie met de zachte timbres van de drummer doen in sommige stukken (oa. Elégie) wat aan het duo Motian/Lafaro (Bill Evans Trio) denken.