Unknown Mortal Orchestra - Sex & Food (2018)

American Guilt is in ieder geval alvast een top nummertje!

Best lekker nummertje. Lekker fuzzy.

Op het eerste gehoor weer een erg fijne plaat. Knap hoe UMO zo'n eigen sound heeft neergezet, en op elke plaat weer net een andere draai aan deze sound geeft.

Matig. Dat zelfde geluid kennen we nou eigenlijk wel.

American Guilt klinkt als een nummer van Indian Askin maar ook wat QOTSA hoor ik erin terug.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Unknown Mortal Orchestra - Sex & Food - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ruban Nielson, de man achter Unknown Mortal Orchestra, neemt ons inmiddels al zeven jaar en vier albums mee op een fascinerende ‘roller coaster ride’ langs een aantal uithoeken van de geschiedenis van de popmuziek.

Het debuut van Unknown Mortal Orchestra ontging me in 2011 nog grotendeels, maar het in 2013 verschenen II was een buitengewoon avontuurlijke plaat, waarop Ruban Nielson begon bij de bekende en minder bekende smaakmakers uit de geschiedenis van de psychedelica, om er vervolgens van alles en nog wat bij te slepen, waardoor de plaat je maar heen en weer bleef slingeren tussen decennia vol popmuziek en zeer uiteenlopende genres en stijlen.

In 2015 keerde Ruban Nielson terug met een gebroken hart en met Multi-Love. De heuse breakup-plaat citeerde nog altijd nadrukkelijk uit de archieven van de psychedelica, maar funk stond dit keer centraal, waardoor de plaat stevige associaties opriep met de platen van grootheden als Funkadelic, Parliament en natuurlijk Prince, die op zijn tijd ook niet vies was van de combinatie van funk en psychedelica.

Deze week keert Ruban Nielson dan eindelijk terug met de opvolger van Multi-Love en de muzikant uit Portland, Oregon, heeft ook op Sex & Food weer niet gekozen voor de makkelijkste weg.

De plaat werd (deels met lokale muzikanten) opgenomen in Nieuw-Zeeland (waar zijn wieg stond), Vietnam, Mexico, IJsland, Zuid-Korea en thuisbasis Portland en net als op zijn vorige platen put Ruban Nielson inspiratie uit veel genres en periodes uit de geschiedenis van de popmuziek.

Sex & Food begint ergens halverwege de jaren 60 en rijkt via zeer uiteenlopende wegen en invloeden tot het heden. Het maakt het beluisteren van de muziek van Unknown Mortal Orchestra ook dit keer tot een vermoeiende activiteit, zeker wanneer je alle invloeden wilt herkennen en benoemen, maar je kunt er ook in onderdompelen en er van genieten.

En wat valt er ook dit keer weer veel te genieten in de muziek van de fascinerende band uit Portland, Oregon. Dat vraagt wel even tijd overigens, want zeker bij eerste beluistering springt Sex & Love wel erg van de hak op de tak en lijkt de mysterieuze kluis van Prince in zijn Paisley Park studio’s in Minneapolis in één keer over de nietsvermoedende luisteraar uitgestort te worden.

De plaat opent met 60s psychedelica die een eigentijdse twist mee krijgt, maar al snel eisen ook bluesy rock en broeierige funk hun rol op. Zeker in de door funk, jazz en R&B gevoede passages kruipt Ruban Nielson dicht tegen Prince aan, maar het is wel Prince in zijn meest onvoorspelbare of meest wellustige buien.

Het contrasteert behoorlijk met de rauwe en gruizige rocktracks op de plaat, al had ook Prince natuurlijk een zwak voor Jimi Hendrix, waar Ruban Nielson nog een flinke dosis Led Zeppelin aan toevoegt.

Vergeleken met zijn voorgangers is Sex & Food een bij vlagen behoorlijk ontoegankelijke plaat, maar luister een paar keer en Unknown Mortal Orchestra heeft je toch weer te pakken, al is het maar omdat Prince een aantal van de beste tracks op de plaat helaas nooit meer kan maken. Erwin Zijleman

Ik vind het toch knap dat de jongens van Unknown Mortal Orchestra het toch elke keer weer weet te flikken. De eerste paar luisterbeurten snap ik meestal niet wat er precies gebeurt, maar bij ongeveer de vierde luisterbeurt ben ik verkocht. Nu twijfel ik of Sex & Food Multilove gaat toppen. Maar ik sluit niks uit, voor alsnog is het toch weer een heerlijke plaat met een flinke diversiteit.

Toch fijn als je een verhaaltje bij een album wilt gaan typen en je ziet dat iemand anders al precies heeft verwoord wat je wilde gaan zeggen. Het is moeilijk om direct grip te krijgen op dit album en er wordt goed afgewisseld tussen trage/rustige nummers (Ministry of Alienation en If You’re Going to Break Yourself) en wat steviger werk (American Guilt). Het wordt bij vlagen zelfs dansbaar, zoals bij Hunnybee. Er gebeurt meer dan genoeg interessants op dit album. En dat maakt het al het derde topalbum van UMO op rij.

Het minste album tot nu toe, maar de eerste helft ongeveer maakt veel goed. De laatste twee nummers vind ik geen zak aan. Kleine 3,5

Moeilijker te doorgronden dan de vorige cd. Toch ben ik blij dat ik het meerdere draaibeurten heb gegeven. Staat genoeg moois op.

Toch wel verbaasd dat dit album gemiddeld zo veel lager scoort dan andere UMO-albums. Gisteren een spetterende liveshow in Tivoli gezien, waarbij (als ik goed geteld heb) vijf tracks van dit album voorbij kwamen en tot de hoogtepunten gerekend mogen worden. Met name de live-uitvoering van The Internet of Love was verrassend fijn. Eigenlijk kent dit album geen zwakke momenten. Mooie balans tussen steviger gitaarwerk en lekkere poptunes. Ik hoog op naar 4,5*

Gisteren een echt mid concert in de Roma gezien. Dat was een beetje tijdverlies.

Wat was precies tijdverlies?

Heel het concert was tijdverlies. Echt niet goed, en wat ongeïnspireerd maandagconcert.
Ik snap dat artiesten hun eigen nummers willen herwerken ùaar dit klonk dus echt niet goed.
Zanger was niet bij stem (stem sloeg over), geluidsbrij, het vorige concert dat ik van hen zag vond ik al niet zo goed, maar dit was nog minder. Ik vroeg mij echt af wat ik daar deed.

Ik ben trouwens niet alleen :

Unknown Mortal Orchestra @ De Roma: De jam te veel - dansendeberen.be

Ah, interessant wel hoe ervaringen kunnen verschillen. Nu staat elke set van deze tour wel volledig op zichzelf: setlists flinke sterk van elkaar zo te zien Ik vond de jams juist heel erg tof: werkten heel goed met de tracks die ze erin verwerkten. Maar verschil in setlist kan niet onze totaal andere beleving verklaren. Zal ook kwestie van smaak zijn. Ruban Nielson staat nou ook niet per se bekend als een hele sterke zanger, maar ik vond het bij het optreden in Utrecht zelden storend. In het overgrote deel van de nummers kwam zijn stem juist goed tot z'n recht.

In Utrecht ook goede geluidsafstelling en meer dan prima lichtshow. 'Onverzorgd, zootje en te veel jammen'; het lijkt toch alsof de dansende beren bij een totaal andere band hebben gestaan (ondanks dat het dus een dag later was).

Ik stond er ook. Zo streng als Dansende beren ben ik niet, maar het was ook echt moeilijk goed te noemen. Het vaatje energie zal op geweest zijn. Een Brian Jonestown Massacre is ook zo een band die eigenlijk een lange jamsessie/soort uitgebreide rehearsal op podium doet, maar die deden dat vorige keer dan echt goed. Die namen mij mee in hun trip. Dat wil ik. Dit was meh