Emmure - Goodbye to the Gallows (2007)

Album nummer 7 in de onze reeks “Het Metal Album van de Week” en weeral is het zo’n snoeihard haast onbeluisterbaar album: loodzware riffs, weinig of geen melodie en weeral zo’n zanger waarvan je je afvraagt wie met welke hamer op zijn vingers en tenen heeft gemept. Toch heb ik de hele rit uitgezeten, maar dat viel dan ook mee met een speelduur van een half uur. Mocht dit album langer duren, werd ik misschien even psychotisch als die zanger. Mensen, mensen, wat is er mis met een beetje variatie en melodie in een song, of het nu rock, metal, pop, jazz of wat dan ook is. Toch één klein lichtpuntje: de eerste veertig seconden van Rusted Over Wet Dreams (je hoort een song komen) en zowaar een melodielijn maar dan weer die stoere zanger die het voor mij verkloot. Ik vergelijk dergelijke zaken met sommige zogenaamde performance art: heel intens allemaal maar de mensen gaan naar huis met koppijn. Ik begin een oude man te worden. Waar staan de aspirines?

Awel ik begin met een 2,5. Het idee is leuk, maar het komt er allemaal wel behoorlijk cliché uit hoor. Breakdown hier, breakdown daar (die in dat laatste nummer lijkt wel bijna doom metal zo langzaam ), maar zelden zet het mijn nekspieren echt in beweging. Hier ga ik ook met lambf mee; het is net iets té klinisch geproduceerd. Je kunt alles perfect horen, en je weet al tijdens de eerste luisterbeurt waar je aan toe bent. Jammer, want met een beetje een hardcore-productie zou een cd die (overdrijf ik?) voor de helft bestaat uit breakdowns best goed uit de verf komen.

Bennerd, jij dacht dat ik het een 3.5 zou geven? Nou, het is een halfje hoger uitgevallen. Deze plaats heeft mij omver geblazen! Vind het echt schitterend. Maar er zitten wel elementen in, zoals de af en toe vervelende cleane schreeuwtjes die ik totaal niet vind kunnen. Ik vind niet alle cleane stukken vervelend, sommige zorgen zelfs voor een betere identiteit in een nummer, maar er zitten soms stuurloze kreetjes tussen, die echt irritant zijn. Ook Travis Bickle is strontvervelend, en dat weerhoudt mij ervan om het album een hogere score te geven.

Maar over het algemeen ben ik toch zeer positief, veel verborgen melodische stukjes, die je pas na enkele luisterbeurten echt goed hebt doorgrond. Goede teskten, niet formidabel, maar het kan er zeker mee door, en geweldige breakdowns. Ik ben een grote fan van breakdowns, en hier zijn ze strak en in grote getallen aanwezig! Geweldige plaat!

Emmure maakt deathcore, wat dus inhoud dat er een stevige mix van death metal met hardcore is. Nu is dit een genre wat zeer snel aan het groeien is en ook zeer veel middelmaat laat horen.
Waar behoort Emmure? Helaas moet ik zeggen, tot de middelmaat, hoewel Emmure meer core is dan death metal. De cleane zang die men gebruikt is niet om naar huis te schrijven en veelal is het allemaal te voorspelbaar en te veel gericht op een breakdown hier en daar.
Echter weten ze wel een goede mix van bruutheid met melodie neer te zetten. Bijvoorbeeld bij het melodieuze Sleeping Princess in Devil's Castle.
Maar nee ik zet dit niet snel meer op. Het is mij te saai en voorspelbaar.