Nipsey Hussle - Victory Lap (2018)
mijn stem
21 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Atlantic
-
Victory Lap (3:58)
met Stacy Barthe
-
Rap Niggas (3:46)
-
Last Time That I Checc’d (3:45)
met YG
-
Young Nigga (3:56)
met Puff Daddy
-
Dedication (4:05)
met Kendrick Lamar
-
Blue Laces 2 (4:10)
-
Hussle & Motivate (4:18)
-
Status Symbol 3 (5:05)
met Buddy
-
Succa Proof (3:21)
-
Keyz 2 the City 2 (3:05)
met TeeFlii
-
Grinding All My Life (2:55)
-
Million While You Young (4:24)
met The-Dream
-
Loaded Bases (3:11)
met CeeLo Green
-
Real Big (6:22)
met Marsha Ambrosius
-
Double Up * (6:01)
met Belly en Dom Kennedy
-
Right Hand to God * (3:07)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
56:21
(1:05:29)
0
geplaatst: 22 februari 2018, 14:18 uur
Als men hier echt jaren op heeft zitten wachten is dit echt triest, want het klinkt alsof het in 2008 al opgenomen is. Daarnaast is Nipsey Hussle in geen enkel opzicht interessant; irritante stem, luie delivery, continu herhalende lines en saaie teksten. De dertien-in-een-dozijn-beats maken het er verder ook niet veel boeiender op...
1
geplaatst: 3 juli 2018, 20:59 uur
Silky & Smooth schreef:
Daarnaast is Nipsey Hussle in geen enkel opzicht interessant; irritante stem, luie delivery, continu herhalende lines en saaie teksten.
Daarnaast is Nipsey Hussle in geen enkel opzicht interessant; irritante stem, luie delivery, continu herhalende lines en saaie teksten.
Damn, that's harsh!!
Ik vond het best een aardig album. Te veel filler-tracks tho.
0
geplaatst: 7 augustus 2018, 15:39 uur
Hier nog eentje. Na 2 keer luisteren begon ik het album echt te diggen, maar het is niet geniaal ofzo.
0
zaaf
geplaatst: 24 februari 2019, 05:42 uur
Nota bene nr 2 in AllHipHop.com's best hiphop albums van 2018...
0
geplaatst: 2 april 2019, 12:32 uur
zoutzak schreef:
The Tupac of his generation
The Tupac of his generation
Mèh.. ik moet wel bekennen dat ik verrassend veel positieve dingen over deze man hoor.
1
geplaatst: 4 april 2019, 19:26 uur
Er zat meer in.
Nipsey Hussle was uiteraard al aan de weg aan het timmeren sinds eind jaren 2000/begin jaren 2010. Toen kende ik er nog maar één track van: They Roll, een samenwerking met The Game.
Niet lang erna bracht hij in 2010 de eerste single uit voor zijn debuutalbum, toen nog South Central State of Mind genaamd. Feelin' Myself met Lloyd bracht niet veel teweeg en het album bleef maar uit.
Hierna kwam hij vooral aan bod als gastartiest bij collega rappers en maakte hij geschiedenis met de releases van zijn mixtapes Crenshaw en Mailbox Money, deze waren elk te koop voor $100,00 en $1000,00 respectievelijk (je kan er ook voor kiezen ze gewoon legaal gratis te downloaden). Van die eerst genoemde heeft Jay-Z zelfs 100 kopieën gekocht.
Begin vorig jaar was het dan eindelijk zo ver voor de beste man... een volwaardig retail album uitgegeven door zijn eigen label All Money In (No Money Out) en Atlantic Records.
8 jaar na de eerste single en na een titelverandering heeft het debuutalbum eindelijk het daglicht gezien: Victory Lap.
Persoonlijk ben ik geen Nipsey Hussle-kenner... het gaat voor mij niet verder dan dit album, de 2 bovengenoemde tracks en een aantal gastbijdrages.
Het album klinkt goed maar het grijpt me nergens en het blijft allemaal niet goed genoeg hangen voor me. Nipsey was een goede rapper, maar niet briljant of één van de betere van zijn generatie.
De beats zijn goed en er wordt veel gebruik gemaakt van samples.
Mijn favoriete track van het album is Young Nigga met Diddy.
In het begin gaf ik aan dat er meer in gezeten had, hier heb ik het niet enkel over het album maar ook over de gastheer zelf. De artiest had wel degelijk iets te vertellen, hij geeft o.a. andere jongere rappers vooral veel zakentips mee zoals uw eigen masters van uw muziek beheren.
Zelfs na de eerste luisterbeurt van dit album had ik verwacht dat Nipsey terug ging komen met een tweede album dat veel sterker en meer gefocust was. Eentje waar hij in een kortere periode zijn aandacht op kon leggen in plaats van een album dat een klein decennium in de maak is.
Sinds de moord op Nipsey Hussle kan ik het album echter moeilijk neerleggen en begin ik meer en meer het talent van deze West Coast-artiest te ontdekken. Het nieuws omtrent zijn dood heeft om één of andere reden toch een impact op mij.
Zijn dood is vooral verschrikkelijk te noemen en kwam als complete verrassing omdat Nip zelden tot nooit negatief in het daglicht kwam. Hij werd toch al gezien als een gerespecteerd lid van de cultuur dat aan de voorgrond stond van de strijd tegen het onrecht tegenover de zwarte bevolking in Amerika en het willen veranderen van het rechtssysteem.
Het komt nog altijd geregeld in het nieuws dat er rappers vermoord worden, denk bijvoorbeeld aan een Bankroll Fresh en Jimmy Wopo, maar dit zijn "trap/street"-rappers waar niemand nog van verschiet omdat zij schijnbaar nog actief in de straten zijn kijkende naar hun levensstijl en imago toen ze nog leefde (hoe verschrikkelijk moord ook blijft uiteraard).
Schokkend om een rapper van dit statuut wederom te verliezen aan geweld, dit terwijl ik dacht dat we de tijden van 2Pac en Biggie wel achter ons hadden gelaten als cultuur... niet dus...
Had graag gezien wat de beste man nog gedaan had in de toekomst... zowel op muzikaal vlak als op zakelijk en "activistisch" vlak.
Rust in vrede, Ermias.
Voor nu nog steeds 3,5*
Nipsey Hussle was uiteraard al aan de weg aan het timmeren sinds eind jaren 2000/begin jaren 2010. Toen kende ik er nog maar één track van: They Roll, een samenwerking met The Game.
Niet lang erna bracht hij in 2010 de eerste single uit voor zijn debuutalbum, toen nog South Central State of Mind genaamd. Feelin' Myself met Lloyd bracht niet veel teweeg en het album bleef maar uit.
Hierna kwam hij vooral aan bod als gastartiest bij collega rappers en maakte hij geschiedenis met de releases van zijn mixtapes Crenshaw en Mailbox Money, deze waren elk te koop voor $100,00 en $1000,00 respectievelijk (je kan er ook voor kiezen ze gewoon legaal gratis te downloaden). Van die eerst genoemde heeft Jay-Z zelfs 100 kopieën gekocht.
Begin vorig jaar was het dan eindelijk zo ver voor de beste man... een volwaardig retail album uitgegeven door zijn eigen label All Money In (No Money Out) en Atlantic Records.
8 jaar na de eerste single en na een titelverandering heeft het debuutalbum eindelijk het daglicht gezien: Victory Lap.
Persoonlijk ben ik geen Nipsey Hussle-kenner... het gaat voor mij niet verder dan dit album, de 2 bovengenoemde tracks en een aantal gastbijdrages.
Het album klinkt goed maar het grijpt me nergens en het blijft allemaal niet goed genoeg hangen voor me. Nipsey was een goede rapper, maar niet briljant of één van de betere van zijn generatie.
De beats zijn goed en er wordt veel gebruik gemaakt van samples.
Mijn favoriete track van het album is Young Nigga met Diddy.
In het begin gaf ik aan dat er meer in gezeten had, hier heb ik het niet enkel over het album maar ook over de gastheer zelf. De artiest had wel degelijk iets te vertellen, hij geeft o.a. andere jongere rappers vooral veel zakentips mee zoals uw eigen masters van uw muziek beheren.
Zelfs na de eerste luisterbeurt van dit album had ik verwacht dat Nipsey terug ging komen met een tweede album dat veel sterker en meer gefocust was. Eentje waar hij in een kortere periode zijn aandacht op kon leggen in plaats van een album dat een klein decennium in de maak is.
Sinds de moord op Nipsey Hussle kan ik het album echter moeilijk neerleggen en begin ik meer en meer het talent van deze West Coast-artiest te ontdekken. Het nieuws omtrent zijn dood heeft om één of andere reden toch een impact op mij.
Zijn dood is vooral verschrikkelijk te noemen en kwam als complete verrassing omdat Nip zelden tot nooit negatief in het daglicht kwam. Hij werd toch al gezien als een gerespecteerd lid van de cultuur dat aan de voorgrond stond van de strijd tegen het onrecht tegenover de zwarte bevolking in Amerika en het willen veranderen van het rechtssysteem.
Het komt nog altijd geregeld in het nieuws dat er rappers vermoord worden, denk bijvoorbeeld aan een Bankroll Fresh en Jimmy Wopo, maar dit zijn "trap/street"-rappers waar niemand nog van verschiet omdat zij schijnbaar nog actief in de straten zijn kijkende naar hun levensstijl en imago toen ze nog leefde (hoe verschrikkelijk moord ook blijft uiteraard).
Schokkend om een rapper van dit statuut wederom te verliezen aan geweld, dit terwijl ik dacht dat we de tijden van 2Pac en Biggie wel achter ons hadden gelaten als cultuur... niet dus...
Had graag gezien wat de beste man nog gedaan had in de toekomst... zowel op muzikaal vlak als op zakelijk en "activistisch" vlak.
Rust in vrede, Ermias.
Voor nu nog steeds 3,5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.