Trisomie 21 - Elegance Never Dies (2017)

Knap dat deze pioniers van de Franse coldwave/electronics scene zichzelf hier zo weten te overtreffen. Het album is een evenwichtig solide geheel -in tegenstelling tot hun eerdere experimentele albums- en geen enkele song valt me tegen. Mooi gitaarwerk en dromerige synths. De evenwichtigheid zit hem vooral in het darkwave-achtige karakter van dit album met meer nadruk op het gitaarwerk. Hun beste album sinds de jaren 80 en misschien wel hun allerbeste tot nu toe!

Trisomie 21 is voor mij een bekende naam. Echter de muziek van dit Franse duo is om een of andere duistere reden totaal aan mij voorbij gegaan.

En?

In elk geval wat dit album betreft: très beau!

Het enige minpuntje is het opvallende accent van de zanger. Maar dat is hem voor deze ene keer vergeven.

Juist door dat 'aparte' accent hoor je dat het Trisomie 21 is. Hun vroegere albums uit de jaren 80 zijn erg experimenteel en daar moet je van houden. Voor die tijd natuurlijk wel vernieuwend. Ik heb ze een keer live gezien en dan klinken ze meer postpunk/rock. Wat ik altijd vreemd heb gevonden is dat bijna al hun albums een jaar later door de mix worden gehaald en dat doet af aan het origineel vind ik. Zo ook dit album is geremixed een jaar later uitgebracht onder de titel Happy E.N.D. Ik heb liever dit origineel.

Trisomie 21 (Frans voor 'syndroom van Down" )is een Noord-Franse groep uit het oude mijnstadje Denain, bestaande uit de broers Philippe en Hervé Lomprez.
Hun eerste ep/mini album kocht ik toen het uitkwam in 1983. Ik heb op deze side daarover ook al wat geschreven Trisomie 21 - Le Repos des Enfants Heureux (1983) - MusicMeter.nl
In 1983 zat ik geheel in de duistere muziek van Joy Division en aanverwante groepen en op een gegeven moment kwam dus Trisomie 21 op mijn pad.
Ik vond het op dat moment bijzondere muziek en heb het veel gedraaid. Na een aantal jaren werd de duistere/sombere muziek me toch wat te gortig en verlegde ik mijn muzikale grenzen. Meer folk- en wereldgericht en ook wel een terugkeer naar de jaren 70 met daarin ook de prog.
Muziek zoals Trisomie 21 kwam op een zijspoor terecht en het vinyl werd nog amper op de platenspeler gelegd.
In die tijd volgde ik Trisomie 21 absoluut niet meer, platen waren trouwens ook moeilijk te krijgen en mijn interesse was veranderd.
In die tussentijd is ,naar ik op internet lees, Trisomie 21 altijd een spannende act geweest waarvan je nooit weet/wist wat je kunt/kon verwachten. De Franse cultact heeft door de decennia heen talloze soundscapes verkend, van instrumentale filmmuziek tot cold wave tot New Order-achtige techno of een soort gothic rock.
En veel experimentele muziek !
Daarbij was altijd het vaste recept Philippe Lompres was de zanger en Hervé bespeelde alle instrumenten.
De uitgave van 'elegance never dies' was verrassend , want er was al een jaar of 8 niets vernomen van het duo.

Maar terug naar het album. De opener, 'Where Man Sit', is misschien een postpunk/rock nummer met krachtige drums en gitaren. Maar 'Our Trip' is daarentegen geheel anders; mooie soundscapes met onconventionele structuur, geen echte coupletten of refreinen. Philippe Lomprez' unieke stem zweeft over lagen synths en atmosferische gitaren. Het geluid doet me ergens denken aan 'Bloodflowers' van the Cure. Het is minder elektronisch op 'No Man Can Imagine', een mid-tempo rock/grunge geleid door een krachtige gitaarriff en een zware drum. 'Something Else' neemt ons mee terug naar de tijd van de experimentele muziek van Trisomie 21. Op dit nummer ook een verrassing , ineens lijkt het of Ry Cooder meespeelt met zijn blues slide gitaar, maar Hervé Lomprez zorgt voor dit geluid vanuit zijn elektronica. Er komt wel een pedal steel guitaar voorbij op 2 nummers (2 en 10) door een zekere Randy H.

'Is Anybody Home (Part 5)' volgt hetzelfde experimentele pad en is zeker een van de hoogtepunten van het album. Verschillende stijlen synths en andere elektronica omringen de ruimte, zoals 'During All These Years' direct daarna ook doet. Trouwens 'Anybody comes home (part 5)' komt nog een keer terug, als instrumentale track helemaal op het eind. Bij een bepaalde recensie noemde men Trisomie 21 de laatste coldwave groep. Ik kan dat verder niet beoordelen. Wel vind ik het knap dat ze voor mij een sprong van 1983 tot 2017 hebben gemaakt en op één of andere manier toch dat specifieke gevoel van 1983 hebben opgeroepen. Ik vind het album bijzonder goed uitgebalanceerd en laat Trisomie 21 van hun beste kans horen. En misschien weer een aansporing voor mij om toch weer die platen uit 1980-1986 van het stof te ontdoen en weer eens beluisteren. Trouwens een betere albumnaam dan 'Elegance Never Dies' had niet gekund. Trisomie 21 bewijst dat het waarschijnlijk een van de meest unieke bands in deze (cold/darkwave) scene is. En hoewel weinigen destijds een cent zouden willen uitgeven aan hun lange bestaan, zijn ze misschien wel de laatste overlevende.
Ik hoop nog een keer een concert te kunnen zien in hun thuishaven Denain. Denain beschikt over een prachtig oud theater. Ik heb daar een optreden van folk-rock groep Merzhin meegemaakt en van mijn Franse lievelings prog band Ange.
Maar Trisomie 21 is buiten Frankrijk wat populairder en bekender dan in (Noord) Frankrijk. Maar wie weet...