Subsignal - La Muerta (2018)

Wat een Topalbum! De overstap naar het GAOM label heeft voor een kwalitatieve stap vooruit gezorgd! De productie is haarfijn en messcherp! Alles prima uitgebalanceerd en glaszuiver. De heren Wallner en Lang hebben het uitstekend voorelkaar in de Farmlandstudio in Freising. ( spelen beide ook als gastmuzikant mee op het album). Gisteren beschreef ik het nieuwe album van Crystal Palace: niet slecht, goede songs maar precies wat je daarop mist heeft dit album van Subsignal wel! Er is tijd en moeite genomen om een echt goede productie neer te zetten, en dat loont.
Subsignal is nog steeds Subsignal, en klinkt ook nog zo! Echter de composities zijn wat "opener", transparanter zoals ze in de beschrijving zeggen. Meer vanuit de song geschreven. De echte liefhebbers van de vorige albums zullen ook zeker nu aan hun trekken komen. Maar dit album staat als een huis.
La Muerta opent met wat mysterieuze klanken en wordt gevolgd door het titelstuk. Prachtig. Mooie melodie en heerlijk gespeeld. Arno zingt zoals we gewend zijn aangevuld door de bekende "koortjes".
Het hele album klinkt frisser dan het vorige werk: Beacons... Ook heel mooi maar wat zwaarmoediger vind ik persoonlijk.
Het album sluit af met een prachtige ballad: Somekind of Drowning. Hierop wordt er samen gezongen met zangeres Marjana Semkina (I am the Morning). Wachten op 25 mei duurt lang....maar is de moeite waard! Voor wie alvast iets wil meekrijgen: Even though the stars don't shine:SUBSIGNAL - Even Though The Stars Don't Shine (official single) - YouTube
Op YouTube als een soort single uitgebracht. Sterke song!

Wederom een steengoed, wat songgerichter, album van deze onderschatte band. Qua songs niet echt een uitschieter. Maar dat kan ook komen omdat de kwaliteit constant hoog is en blijft.

Dit album is mijn introductie tot deze band nadat ik pasgeleden een nummer meekreeg op de radio (arrow symfomania). Heel apart hoe onbekend deze heren blijkbaar zijn als je de klasse muziek hoort die ze hier afleveren. Van de heldere zang tot de mooie instrumentatie en de heldere productie, alles lijkt hier te kloppen. Prachtige songs van begin tot eind, met als enig puntje van kritiek de afsluiter, een ballad die mij in eerste instantie niet zoveel doet.

Favoriete tracks: La Muerta, The Bells of Lyonesse, The Approaches, As Birds On Pinions Free

Rond 2008 is door Sieges Even leden Arno Menses en Markus Steffen het project Subsignal opgericht. Nadat Sieges Even uit elkaar ging, werd met andere muzikanten een definitieve band gevormd. “BEAUTIFUL & MONSTROUS” was in 2009 het debuutalbum van Subsignal en de groep werd in de hoek van progmetal gezet. Dat dekte de lading niet geheel, aangezien de zang van Menses zorgt voor toegankelijkheid en de songs doen dat ook. Stevige rock met metalrandjes, zo zou je de muziek kunnen omschrijven. “LA MUERTA”, "de doden" in het Spaans, is het vijfde album van Subsignal en die metalrandjes zijn nagenoeg helemaal verdwenen. Ze hebben plaatsgemaakt voor toegankelijke, melodieuze en pakkende rocksongs, met een aantal heerlijke oorwormpjes. De Duitsers zorgen ervoor dat je vanaf het eerste moment, het kort instrumentale “271 DAYS” dat over gaat in het titelnummer, weet wat je kunt verwachten. Dat titelnummer is één van de hoogtepunten met prachtige zanglijnen en geweldig refrein. Het album is verschenen op het Gentle Art Of Music label van de Duitse progressieve rockband RPWL en 2 leden van deze band, Yogi Lang en Karl Wallner hebben als producers voor een werkelijk prachtige klinkend resultaat gezorgd. Subsignal heeft met “LA MUERTA” een album uitgebracht dat bij één van de besten van 2018 hoort en in mijn jaarlijstje weleens in de top 10 kan komen te staan. Weergaloos mooi!!!

De laatste twee albums van Sieges Even reken ik tot de betere albums in mijn collectie. Ik had helemaal gemist dat Menses en Steffen daarna met Subsignal verder zijn gegaan. Dit album snel even opgezocht op Spotify om na een paar minuten tot de conclusie te komen dat ik dit album gewoon fysiek moet hebben. En dan heb ik daarna nog 4 albums te verkennen .

Echt grote klasse, deze plaat. Dit kon zomaar eens de nummer één in mijn jaarlijst gaan worden.

Nadat ik vandaag The Art of Navigating by the Stars weer eens heb opgezet ben ik via Google bij dit album terchtgekomen. Het ligt in het verlengde van dat Sieges Even album maar is veel melodieuzer, iets te melodieus naar mijn smaak. Ik hoor de kwaliteit wel maar het is niet helemaal mijn ding.

Openingstrack klapt goed uit de speakers en daarna is het allemaal iets ingetogener. Vind het allemaal redelijk tussen de lijntjes, maar wel dermate goed uitgevoerd dat ik er niet aan ontkom om het toch heel erg gedurig op te zetten. Ik volg ze ook op twitter en zie dat er in feb/maart 2020 een live album aankomt. Dat is toch wel prettig om eens te horen voordat je een kaartje koopt voor een optreden over de grens.

Live album gaat de naam 'A Song for the Homeless' dragen en betreft een live registratie van een concert in Rüsselheim in 2019. Zal ook worden uitgebracht worden via Gentle Art of Music. Ik loop er al redelijk warm voor.

Ergens deze lente komt normaal gesproken het nieuwe album uit en dat gaat gepaard met een reeks aan concerten. Waaronder op 21 oktober in de Metropool te Hengelo. Ik ga waarschijnlijk wel als het nieuwe album me aanstaat.