Isaac Gracie - Isaac Gracie (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Isaac Gracie - Isaac Gracie - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het debuut van Isaac Gracie roept momenteel zeer uiteenlopende reacties op. De een beweert dat de jonge Brit een nieuwe dimensie toevoegt aan het begrip saaiheid, terwijl de ander de jonge Brit vergelijkt met een aantal onbetwiste grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek.

Ik heb het titelloze debuut van Isaac Gracie inmiddels een aantal keren beluisterd en wordt nog steeds wat heen en weer geslingerd.

Natuurlijk is de vergelijking met grootheden als Jeff Buckley en zelfs Leonard Cohen totaal uit de lucht gegrepen en veel teveel eer, maar een slechte plaat is het debuut van Isaac Gracie zeker niet.

Het is een debuut dat verrassend veel invloeden laat horen. Isaac Gracie grijpt hier en daar terug op de grote singer-songwriters uit de late jaren 60 en vroege jaren 70 en laat ook invloeden horen uit de psychedelica uit deze periode. Aan de andere kant kan de Brit ook uit de voeten met net wat stevigere en intensere songs, kan hij aansluiten bij de Britpop van de afgelopen decennia en is hij soms ook niet ver verwijderd van al die jonge Britse singer-songwriters die het momenteel zo goed doen bij met name tienermeisjes.

Het levert een aantal songs op die zeer in de smaak zullen vallen bij de radiostations die Ed Sheeran hebben uitgroepen tot held, maar ook een aantal songs die liefhebbers van tijdloze en in artistiek opzicht interessantere popmuziek zal boeien.

Het debuut van Isaac Gracie is voorzien van een veelzijdig geluid dat kris kras door een aantal decennia popmuziek springt. Het is een bijzonder aangenaam geluid dat uitstekend past bij de prima stem van de Brit, die met deze stem alle kanten op kan. Isaac Gracie kan loom en dromerig klinken, kan stevig rocken, kan uit de voeten als typische singer-songwriter, maar heeft ook genoeg in huis om de jonge liefhebber van radiovriendelijke popmuziek te verleiden.

Ik word zoals gezegd wat heen en weer geslingerd. Hier en daar vind ik het wat te gladjes en te braaf, maar zeker wanneer Isaac Gracie wat psychedelica toevoegt aan zijn muziek of kiest voor songs met wat meer gevoel, valt er veel te genieten en maakt de muzikant uit Londen wat mij betreft indruk, zeker in vocaal opzicht.

Op de momenten dat Isaac Gracie nog niet zoveel indruk maakt klinkt zijn debuut vooral erg lekker en ook dat is wat waard. Ik blijf het daarom nog maar even proberen met het debuut van de jonge Brit en hoor steeds meer dat een plekje op deze BLOG rechtvaardigt. Voorlopig ga ik dus maar even mee in de hype rond deze jonge Brit. Erwin Zijleman

“Darling, I’m just not okay”. Het zijn de afsluitende woorden van het debuutalbum van Isaac Gracie, een jonge en schuchtere Engelse singer-songwriter. Nee, een vrolijke jongen is hij niet, maar wat leveren zijn sores prachtige muziek op. Het titelloze album staat vol met gedragen ballades waarin Gracie zijn angsten en (liefdes)verdriet van zich afzingt.

In 2016 was hij ineens daar op Soundcloud, met de single Last Words. Het gevoelige liedje werd massaal opgepikt en grote platenmaatschappijen struikelden over elkaar heen om de singer-songwriter te tekenen. Waren zijn liedjes tot dan toe vooral binnen de muren van zijn slaapkamer gebleven, nu waren opeens alle ogen op Isaac Gracie gericht. Hij beschrijft deze periode later als een van de donkerste jaren in zijn leven, want het had niet veel gescheeld of hij was onder de druk van alle hoge verwachtingen bezweken. “Maybe I wasn’t cut out for this”, zingt hij in de prachtige opener Terrified. Gelukkig is hij dat wel, want na twee jaar schrijven en opnemen ligt het album eindelijk in de (digitale) schappen. Last Words volgt als tweede track en je weet al snel: dit wordt een plaat om van te genieten.

Isaac Gracie maakte vooral naam met wat rustiger werk - en daar staat dit album dan ook vol mee - maar met het derde nummer, The Death of You & I, laat Gracie zien ook een potje stevig te kunnen rocken. Het couplet begint nog onderkoeld met een Muse-achtig basloopje dat een onderhuidse spanning opwekt, om in het refrein volledig te exploderen. Gracie schreeuwt de longen en frustraties uit zijn lijf. Alhoewel de track behoorlijk detoneert met de rest van het album geeft het wel de nodige spanning en contrast en laat hij zien meer dan ballads te kunnen schrijven. Tegelijkertijd is het een mooie opmaat naar Running on Empty (geen Jackson Brown cover), een lekkere uptempo pop-rock song die het op de radio en festivals ongetwijfeld prima doet.

Hierna daalt het tempo met Telescope weer en blijft de sfeer de rest van het album grotendeels ingetogen van aard. Naast de kwaliteit van de composities valt ook de goede productie en mix op, daar is hoorbaar niet op bezuinigd. Hoofdverantwoordelijke daarvoor is producer Markus Dravs die zijn sporen al verdiende met Bjork, Arcade Fire, Mumford & Sons en Florence + The Machine, om er een paar te noemen uit zijn indrukwekkende CV. Ook de stem van Gracie - die wonderlijk genoeg ergens tussen Jeff Buckley en de zanger van Saybia zit - is een zeer sterke troef. Met exact de juiste dosering drama en emotie vertolkt hij zijn autobiografische teksten zeer geloofwaardig en zonder dat het te pathetisch wordt. Ook muzikaal komen Saybia en Jeff Buckley regelmatig om de hoek kijken, maar ook een band als The Veils of singer-songwriter Hozier zijn nooit ver weg.

Het blijft bijzonder: 23 jaar jong en dan een album van dit niveau uitbrengen. Het is weinigen gegeven en de platenmaatschappijen hadden het goed gezien: Last Words was geen toevalstreffer. Isaac Gracie staat vol met kwalitatieve en emotionele songs. Deze maand tourt de Brit daarmee onder andere door Nederland en de shows zijn zo goed als overal uitverkocht. Het is goed om te constateren dat nieuwe talent nog steeds zijn weg naar het publiek vindt. Hopelijk voor de muziekliefhebber behoudt Gracie zijn schuchterheid en introverte karakter onder al dit succes en lukt het hem dicht bij zichzelf te blijven. Een mooie muziekcarrière ligt dan in het verschiet.