Palace Brothers - Palace Brothers (1994)

Luister net voor de eerste paar keer deze plaat. Mooi hoe die man met alleen een gitaar me kan boeien.

Het is allemaal thuis opgenomen met minimale middelen (alleen acoustische gitaar), soms ook slordig en met een (typisch Will Oldham) overslaande stem. Maar dat draagt juist bij aan de directheid van deze plaat.
Alsof Will Oldham achter op je bed zit slaapliedjes te zingen.

Ook cool op 'No More Workhorseblues Blues' terwijl hij zingt "I am no more workhorse, I am a grazing horse, I am your favorite horse" hoor je he buiten onweren.

En niet een beetje op de achtergrond. De man lijkt wel in een houten hutje in de bergen te zitten.

4*

blijft prachtig, halfje erbij

Wéér zo'n mooie plaat van Oldham. Waar 'ie ze vandaan haalt, ik weet het niet, maar hij weet elke keer weer de prachtigste nummers bij elkaar te sprokkelen. Palace Brothers is, zoals dudehere al zei, erg sober, en juist daarom zo verdomd sterk in intens. Tien prachtige liedjes (hoewel Come a Little Dog een wat vreemde eend in de bijt is, zo op het eerste gehoor) die bij elkaar weer een typische Oldham-sfeer weten neer te zetten, en da's mooi thuiskomen, in huize Oldham. Wonderschoon, 4,5*, en misschien toch maar weer naar de 5* terugzetten.

Ik heb het idee dat ik een schip hoor kraken en ondanks dat ik ook denk dat het onweer is klinkt het ook erg als golven die kapot slaan op het strand.

Mooie CD, met voor mij als hoogste hoogtepunten No More Workhouse Blues en I Send My Love To You.

En de tweede 5* plaat voor de beste Will is een feit. Melancholiser kan het haast niet worden, alsof we het trieste verhaal van een boer op het platteland te horen krijgen, alhoewel, ik bespeur toch weer een beetje ironische zwartgallerij nu ik de teksten zo snel doorlees. No More Workhorse Blues is het hoogtepunt, dat ongetwijfeld in de buitenlucht opgenomen zal zijn. Come a Little Dog is ook geweldig. Enige nadeel dat ik kan vinden hier is dat het veels te kort duurt.

Wat is No More Workhorse Blues toch een fascinerend nummer. In feite is dat wat op de achtergrond gebeurd nóg interessanter dan dat wat Will aan het doen is; ik hoor inderdaad onweer, maar ook vogels, regen en wind zo lijkt het, wat een heel mooi en apart sfeertje geeft. Een van zijn beste en misschien ooit zelfs wel zijn allerbeste nummer..

Deze ben ik momenteel ook aan het ontdekken. Bij alle albums van deze man moet ik er goed de tijd voor nemen. Daardoor duurd het langer om zijn Oeuvre te ontdekken. Maar dit is wel weer een juweeltje hoor. Bij elke luisterbeurt geven maar schatten zich prijs. start op 4*

Dit is toch wel een mooie Oldham plaat zeg.

Schitterend, krakend op vinyl. Van de opener (met de mooie tekst) tot het chorus van afsluister I Am a Cinematographer is het helemaal af. Come a Little Dog en No More Workhorse Blues zijn wel favorieten. Ik kan niets, maar dan ook niets aanmerken. Beginnen met 4*

Zo wat mooi! Lang niet alle Oldham platen weten me te raken, om nog maar te zwijgen over de Oldham platen die ik liever helemaal niet meer draai, maar dit is toch wel een uitzondering daarop! Ik hou sowieso wel van het lo-fi geluid, dus een nummer als No More Workhorse Blues is helemaal de kers op de slagroom! Andere uitschieter vind ik Pushkin. 4*

De plaat waarmee ik het Oldham-universum binnenstapte in 1994. Meteen verkocht en deze plaat heeft helemaal niks aan kracht ingeboet in al die tijd.

Minimalisme tot in het uiterste doorgevoerd en bijzonder functioneel ingezet.

Wat is 't toch weer een heerlijk stukje Oldhamprachtwerk!

Vreemd, alle tijden kloppen exact, maar het 1e en 2e nummer totaal niet. Respectievelijk 0.30 en 1.08 minuut. De straf van wel downloaden en niet kopen

Ik zie 3:19 en 2:52 staan?

De minimale keldersound heeft zeker zijn charme en ergens kan ik het aparte sfeertje dat de plaat oproept wel waarderen, maar ik vind het songmateriaal hier bepaald niet het sterkste van Will Oldham. Alleen van Come A Little Dog en No More Workhorse Blues word ik écht gelukkig (en die twee nummers zijn dan ook meteen goed raak). De overige nummers klinken vooral inspiratieloos en vlak.

Inspiratieloos en vlak? Ben ik niet met je eens. Ik vind Come a Little Dog het minste nummer en de rest vind ik bloedmooi. Het klinkt zo breekbaar door de kwaliteit, de stem en de teksten. Je voelt je echt één met de eenzaamheid van Will en dat is echt bijzonder vind ik. Zeer inspiratievol en dieprakende muziek

Breekbaar, welzeker, maar dan vooral door het gebrek aan begeleidingsband. Wat de liedjes zelf betreft, tsja, ik loop er niet echt warm voor. Bleke, spanningsloze liedjes op erg triviale akkoordenschema's, met teksten die niet zelden bestaan uit oeverloos repeterende slogans. Een concept dat in het toch wel lichtelijk idiote miniatuurtje Come A Little Dog ineens wél goed blijkt uit te pakken.

Ik vind het ook breekbaar door de opnamekwaliteit. Je hoort dat geruis alsof je een LP opzet, dat maakt het ook breekbaar en zijn stem natuurlijk. Er zit inderdaad geen spanning in, maar dat hoeft bij deze muziek ook niet. Als ik spanning wil zet ik Mogwai of Tool wel op

Langzaam aan is dit een van mijn favoriete Oldham's geworden. Puur, eerlijk, en vooral weer doordrenkt met melancholieke Oldham-oerkrachten. Enkel Come A Little Dog kan me niet volledig bekoren, maar de rest is prachtig en breekbaar; prachtig breekbaar, en breekbaar prachtig. En bij You Will Miss Me When I Burn en I Am a Cinematographer tref je 'm aan op z'n best. 4,5*

Helemaal mee eens Masimo. Je breekt tijdens die genoemde nummers.

Doet er lang over om te groeien. Ook nu nog vind ik hem nog niet zo sterk als de voorganger, laat staan de geniale opvolger, maar inmiddels wel al erg mooi in al zijn soberheid (plus de stem van Oldham is natuurlijk gewoon aangrijpend af en toe). Ik hou het nu nog even bij 3,5*, maar de kans dat dat hoger wordt is behoorlijk aanwezig.

Ondertussen vast op naar de vierde plaat van Will Oldham.

'You Will Miss Me When I Burn' blijft natuurlijk wel een pareltje!

Mijn vijfde album van deze virtuoos. Weer die overslaande stem in combinatie met zeer verrassend gitaarwerk. En last but not least teksten die je tot in je diepste ziel raken.

Met voor mij als hoogtepunt "No More Workhorse Blues". Opgenomen met een cassetterecorder (?) tijdens een onweersbui. Ongelooflijk breekbaar en krachtig tegelijk.

Prachtig klein plaatje weer! Wat is het toch met die Bonnie dat zijn stem en spel zo prachtig maakt?

een "lo-fi", minimaal, mooi, breekbaar, akoestisch album lees ik o.a. hierboven en dat is zeker waar. helaas blijft de kwaliteit van de liedjes van de prima songsmid Will Oldham daar op dit album wat bij achter. veel liedjes die als zand door je vingers glippen en niet blijven hangen, uitgezonderd "You Will Miss Me When I Burn" en het prijsnummer "I Send My Love to You".

op "Pushkin" speelt broer Paul Oldham mee op "2nd guitar" en broer Ned en zus? Jennie doen mee op het grappige "Come a Little Dog". voor de rest weinig memorabele liedjes, maar als je aan de sfeer van dit album voldoende hebt dan doet dat er wellicht niet toe.

alle 10 liedjes schreef Will Oldham zelf, waarvan 2 (1 en 9) co-written met Bryan Rich aka Roy Black, niet te verwarren met de Duitse schlagerzanger.

het vraagt veel tijd om je te verdiepen in het omvangrijke oeuvre van Will Oldham aka Bonnie "Prince" Billy, waarvan albums als "I See a Darkness, "Ease Down the Road" en "Master & Everyone" mij een stuk beter bevallen. ook zijn laatste album "The Purple Bird" heeft weer de vertrouwde kwaliteit van die albums.