Frontline Assembly - Artificial Soldier (2006)

Dit is echt weer een FLA album in optima forma. Alle ingredienten, die een FLA allbum maken, zijn er weer als vanouds aanwezig. Weirde intro's, vervormde vocalen, dwarse beats en onderliggende mooie melodielijnen.

"Future Fail" met Front 242-brombeer Jean-Luc De Meyer is écht supervet, echter kom ik wat minder goed in dit album dan voorgaande releases Civilization, Epitaph en Implode die i.m.o. avontuurlijk en derhalve afwisselender en sfeervoller klinken. Het hakt er over het algemeen flink op los en sommige tracks klinken best intens, maar het kwartje moet blijkbaar nog vallen.

Artificial Soldier pretendeert heel veel te zijn, maar is het tegelijkertijd ook weer niet. Waar dit precies aan ligt, heeft met persoonlijke smaak en voorkeur te maken, echter zal ik trachten toch het e.e.a. toe te lichten waarom dit album mij over de gehele linie toch is tegengevallen. Tot slot zal ik ook de sterke kanten van dit album toe lichten.

Wat is er niet goed, of in dit geval, minder aan dit album?

A: Stel, je hebt in de gelederen opperhoofd Bill Leeb, zijn oude steun en toeverlaat Rhys Fulber (die zijn rentree maakte op voorganger Civilization), trouwe hond Chris Peterson (die op dit album na afwezig te zijn geweest op Civilization, ook terugkeert) en tot slot nieuwkomer Jeremy Inkel. Dan heb je al de mannen, macht en middelen tot beschikking om werkelijk een klapper van een album af te leveren. Een album die louter bestaat uit songs met diepgang, intentie, kracht, afwisseling etc.... Maar waar de voorgangers stuk voor stuk al deze kenmerken vertonen, mist Artificial Soldier dit op veel fronten. En met een bezetting die het in zich heeft om dit wel voor elkaar te krijgen, gebeurt dat dus niet op AS.

B: AS is een intens en hard album. Misschien wel één van de hardste uit hun discografie. Het hakt en beukt aan alle kanten en de produktie is kraakhelder. Als je de buren eens lekker geagiteerd wilt krijgen, doet dit album echt wonderen wat dat betreft. Maar waar het gevaar schuilt bij keihard beuken, is een vorm van oppervlakkigheid binnen het songmateriaal. Iets wat ik niet gewend ben van FLA. Natuurlijk moet je als industrial-act knallen, laat ik dat voorop stellen. Maar een boodschap, een vorm van karakter binnen de nummers, mis ik hier voor een groot gedeelte. Iets wat ik gewend, ja, zelfs belangrijk vind binnen de muziek van FLA.

C: AS klinkt alsof FLA gedeeltelijk op de automatische piloot aan het draaien is. Meer van hetzelfde, maar dan toch een aantal graden minder. Nochtans is het niet erg als je als band of artiest een album uitbrengt wat erg lijkt op de voorganger. Maar zorg dan wel voor sterk songmateriaal. En die is in de meeste gevallen, toch vrij mager. En waar zijn die sterke invalshoeken binnen de nummers, die onweerstaanbare en ijzersterke refreinen gebleven?

Wat is er dan wel goed aan dit album?

A: De algehele sound is dik in orde; het album klinkt als een klok en andermaal zorgt FLA voor kwaliteit. Echt slecht klinkt het allemaal niet en als nieuwkomer kan dit album zelfs ronduit een verrassing zijn.

B: Afzonderlijk beluisterend zijn de nummers best te pruimen. Ook durven de heren het aan om weer eens met gastvocalisten te werken. Dit is volgens mij sinds Millennium niet meer voorgekomen. Dit werkt goed op "Future Fail" en helaas minder op "The Storm" (waarop Eskil Simonsson van Covenant te horen valt).

C: Dit album luidde een nieuwe periode in voor FLA, met het aanhalen van Jeremy Inkel als nieuw volwaardig bandlid. Ook Jared Slingerland (die hier nog als gastmuzikant fungeert), zou hierna een belangrijke rol als gitarist en songwriter gaan vervullen. Het zorgt er voor dat AS, ondanks de kritieken, wel heel vlot en fris klinkt. Echter zou e.e.a. zijn vruchten pas echt gaan afwerpen op de opvolgers, die stuk voor stuk een band in optima forma laat horen.

Al met al blijft dit album heel erg balanceren tussen matig tot redelijk. Gelukkig zitten er vlak aan het eind een aantal pareltjes tussen ("Future Fail" en het als vanouds imponerende "Humanity (World War Three)"), die ervoor zorgen dat ik uiteindelijk voor een matige score ga voor een FLA-album. Echter kan dit album mij gevoelsmatig beduidend minder bekoren en imponeren dan in de meeste gevallen normaal het geval is.

Best saai, helaas, deze dreigende maar eentonige techno-beukers. Vooral op vocaal vlak valt er geen eer te behalen, maar ook qua songmateriaal is er veel te weinig variatie en gebeurt er binnen de songs gewoonweg niet genoeg. Een paar tracks gaat nog wel, maar het hele album in één ruk uitzitten is een behoorlijke opgave.