Belle and Sebastian - How to Solve Our Human Problems (2018)

Feel good muziek.

EP 1 3,5*, EP's 2 & 3 een krappe 4*. Laat dan maar gul zijn hier.

Niet het beste werk van de band, maar Belle and Sebastian blijft nog altijd heerlijke nummers afleveren, zelfs mindere smaken nog steeds prima.

De impact van het begin is er niet meer maar dat lijkt me logisch.

´How to Solve Our Human Problems´is in feite een verzamelaar van de 3 gelijknamige EP´s (die ik nog niet gehoord had). Maar anders dan bij Push Barman To Open Old Wounds of The Third Eye Centre komen de nummers uit dezelfde sessies. Dus in feite hebben we toch met een quasi nieuw studio album te maken.

How to Solve Our Human Problems luistert als een soort showcase voor alle stijlen die Belle & Sebastian ondertussen beheersen. Het ingetogen werk uit de begintijd, het uitbundigere werk sinds Dear Catastrophe Waitress, en de electro/disco invloeden van Girls In Peacetime Want to Dance. Dit is tegelijk het sterke als het zwakke punt van het album. Het is gewoon een verzameling van veelal sterke liedjes, zonder dat er echt een idee achter lijkt te zitten over waar ze qua sound naar toe wilden. Wellicht is daardoor de impact minder groot, maar desondanks vind ik dit een hele fijne plaat. Beter dan Write About Love en misschien ook wel Girls In Peacetime Want to Dance (die had een toffe sound, maar niet overal even geslaagd).

Het album bevat maar liefst 15 nummers (want toch een verzamelaar uiteindelijk), waarvan er zeker 10 echt top zijn. De andere nummers zijn niet eens slecht, maar je kunt je afvragen of een selectie van 10 of 11 nummers niet een beter (of in ieder geval meer gefocused) album had opgeleverd. Met name 'Cornflakes' (rommelige bijdrage van Stevie) en 'Everything Is Now pt. 1' (part 2 is superieur) hadden van mij weggelaten mogen worden.

'Sweet Dew Lee', gezongen door Stevie en Stuart is een fantastische opener, een mix van B&S folk en disco. Een van de hoogtepunten. 'We Were Beautiful', 'I'll Be Your Pilot', 'Too Many Tears', 'There Is An Everlasting Song' (zeer geslaagde old school B&S) en 'Best Friend' zijn andere hoogtepunten. Het uitbundige disco achtige 'The Girl Doesn't Get It' is bijzonder catchy, en zou een single moeten zijn. De inbreng van Sarah Martin is op deze plaat vrij groot; 'Fickle Season' is wel aardig, maar 'The Same Star' is haar prijsnummer hier.

Al met al gewoon weer een goede plaat van B&S, ondanks de (te) ruime selectie van 15 nummers. Nee, niet zo goed als hun vroege werk, maar doet ook niet onder voor een groot deel van het latere werk.
4*

beetje nasty/sneaky/onnozel om eerst 3 losse ep's uit te brengen (ik neem aan ook op schijf) en dan alles nog een keer bij elkaar... (zelfs een best of van de 3 zou nog beter zijn geweest)

ik tel een stuk of 3 goede nummertjes. maar het wordt - zoals wel vaker de laatste jaren - allemaal erg MOR. En ik mis dan toch de brille (ook qua lyrics) die The Beautiful South wel had.

Ik vind dit overal wel een stuk beter te behappen en genietbaar dan 'Girls in Peacetime'. Wellicht juist omdat het minder eenvormig is en er dus meer kanten van de band zoals deze in 2018 was worden belicht.

Nu weer een plaat met 1 producer en de zelfde soort focus als hier en je kan best wel weer een hele goede plaat maken. Het wordt ook wel weer tijd voor een goede Belle and Sebastian, eigenlijk.