Blaudzun - _UP_ (2018)

Na het goede 'Jupiter, Part 1', volgde het heel goede 'Jupiter, Part II'. Dit is deel drie en ja, ook deze plaat is van uitzonderlijke kwaliteit. Toch is er iets raars aan de hand. De plaat heet _Up_, de hoes is afwijkend en de muziek, het blijft Blaudzun natuurlijk, is anders. Blaudzun heeft zijn werk laten rijpen en is daarmee afgeweken van de intentie waarmee dit drieluik van start ging: spontaniteit en snelheid. Sterker, de band heeft de plaat eigenlijk uit het drieluik gehaald. Daar lijkt een reden voor te zijn. Blaudzun is zo tevreden met de nieuwe plaat, "dit is de sound waar ik al die tijd naar op zoek was", dat er kennelijk een sterke reden was om hem apart te zetten. Wat levert dit muzikaal op?

Inderdaad een plaat die groeit en groeit. Ik heb er nu een aantal weken naar mogen luisteren. Van een aanvankelijke lichte teleurstelling, de plaat klonk bij eerste beluistering wel heel erg braaf, ontdekte ik bij de vervolgsessies steeds meer. Hoe open het geluid is vergeleken bij Jupiters I en II, de ruimte die met name de piano krijgt in veel nummers, hoe een solo instrument de ruimte heeft te excelleren in plaats van tussen de kieren die een topzwaar geluid in het verleden open liet uit te moeten kruipen, vrijwel kansloos, de modernere elektronica die hier en daar is toegelaten. Kortom, Blaudzun toont zich op zijn kwetsbaarst.

Inmiddels lees ik in recensies dat dit de beste plaat van de band tot op heden is. Zover ben ik nog niet, maar dat _Up_ over nog enkele luisterbeurten de concurrentie met 'Heavy Flowers' en 'Jupiter II' aan kan gaan, lijkt wel vast te staan. De aanschaf op vinyl is dan ook geen discussie meer voor mij. Waar eerdere albums vooral brein en lijf aanspraken, richt _Up_ zich ook tot hart en ziel. Dat zou uiteindelijk wel eens een winnende combinatie kunnen zijn.

Ik schreef na 'Promises Of No Man's Land' dat Blaudzun aan de toppen van zijn kunnen en idioom zat en om te groeien aan dat idioom zou moeten gaan schaven. Na drie Jupiters kan geconcludeerd worden: operatie geslaagd, patiënt alive and kicking. De drie platen zijn een indrukwekkend testament van een periode waarin veel veranderde, persoonlijk voor Johannes Sigmond en algemeen voor de wereld, met drie prachtige platen als resultaat.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Hij kan het nog! Slottrack is bloedmooi.

eindelijk weer een album dat toegevoegde waarde biedt na JUP1 (zwak album) en JUP2 (matig).
vooral Ghost (wel mixen van pianoversie en track 6), Hey Now, Circles, Islands !
Johannes zit eindelijk weer op het goede spoor !
die 'underscores' in de diverse tracks....wat een flauwekul is dat toch.

De twee Jupiter albums vond ik toch wel een stap terug en ik verloor een beetje mijn interesse in Blaudzun die ik altijd erg hoog had zitten. Ik was dus wat voorzichtig om aan _UP_ te beginnen.
Gelukkig hoor ik weer zijn kenmerkende sound met af en toe een flard Depeche Mode zoals op _Circles of een echo Editors. Een mooi open geluid en prima nummers.

Gelukkig: hij doet het gewoon nog steeds prima.

Live bij ons op het podium (13:30) tijdens Record Store Day, zaterdag 21 april, in Veghel!

Prachtige popplaat, naar mijn mening de mooiste van de Jupiter trilogie.

Bijzondere plaat die je wat ruimte moet geven om te laten groeien, maar als je dat doet je daarvoor gegarandeerd beloond met absoluut luistergenot ! Veel variatie en in mijn ogen de juiste mix van eigenzinnigheid, melodie en beleving.

Mijn bewondering is alleen maar toegenomen, nadat ik ze afgelopen zaterdag live aan het werk heb gezien in de gezellige en kleinschalige setting van de Ancienne Belgique Club. Absoluut een aanrader, maar dat wisten de meesten van jullie natuurlijk al

Kortom, _UP_ verdient veel meer aandacht dan ze momenteel krijgt.

Deze komt in elk geval een stuk lekkerder binnen dan de eerste twee delen van Jupiter.

De meest eigenzinnige, maar ook zeer getalenteerde Nederlandse singer-songwriter Blaudzun heeft recent zijn zevende album uitgebracht, met de wat vreemd geschreven titel “_ UP_”. Die zogenaamde “underscores” staan overigens ook voor elk van de 11 tracks, zodat het daardoor lijkt alsof het een geheel is. En als je het album in zijn geheel beluisterd hebt, kun je ook niet anders concluderen dat dat het geval is. De als Johannes Sigmund op 26 oktober 1974 in Arnhem geboren muzikant heeft met dit album zijn trilogie voltooid. Dat begon in 2016 met “JUPITER PART I”, in 2017 werd dat vervolgd met “JUPITER – PART II” en nu is er dan “_UP_”, waarbij het slotnummer “JUPITER III” is getiteld, en daarmee de cirkel rond is. Het eerste deel stond vol met treurige en klagende liedjes, deel 2 was iets opgewekter, meer zelfverzekerder. Het lijkt erop dat met de komst van deel 3 Blaudzun er weer bovenop geklommen is en dat wil laten horen. Het klinkt allemaal even goed, mooie teksten, prachtige melodieën en er wordt prima gemusiceerd. De stem van Blaudzun is van nature wat klagerig, maar door de opgewektere songs klinkt het geheel positief. Wat er ook in het leven van Johannes is gebeurt, hij heeft het met deze drieluik ongetwijfeld verwerkt en daar zullen de fans blij mee zijn. Heerlijk nederpop plaatje van deze (misschien) wat vreemde, maar geweldige artiest!

Tja, het einde van de Jupiter-trilogie is dan _UP_. Het is opnieuw een aangename popplaat, maar de tijd dat Blaudzun mij kon verrassen en kippenvel kon bezorgen, ligt toch al weer even achter mij (en hem). De trend is iets meer dansbaarheid ten koste van melancholie. Meestal is dat spoor iets minder aan mij besteed en dat is hier ook het geval. Toch heeft Johannes Sigmond opnieuw een album gemaakt, waar hij zich zeker niet voor hoeft te schamen.

Een lichte koerswijziging ten opzichte van Jupiter 1 en 2. Weer wat meer nadruk op melodie en minder op de ritmesectie. De zang en instrumenten krijgen hier wat meer ruimte om te ademen en dat is zeker positief. Helaas is het songmateriaal niet altijd van even hoog niveau. Het begint prima met de eerste 5 nummers (al is 'Juno' wat minder), maar daarna zakt het toch wat in. Slecht is het niet, maar te weinig echt memorabele songs. Het trio 'Everystep', 'Easy Come On' en 'Sun Will Catch' blijft niet echt beklijven helaas. 'Ghosts' kan mij ook niet echt bekoren en staat er om een of andere reden ook 2x op (althans op mijn cd). Jupiter III is nog best mooi maart duurt even om op gang te komen.

Hitje 'Hey Now' klinkt wat geforceerd maar kan er goed mee door. 'Circles' en 'Islands' zijn erg mooi en het indringende 'One Way Ticket' is hier misschien wel het hoogtepunt.

Al met al een redelijke afsluiter van de Jupiter trilogie. De beste van de drie, met name door de mooie open sound. Maar het verschil in kwaliteit met de andere twee delen is (te) klein om in de buurt te komen van zijn meesterwerk Heavy Flowers. 3,5*