Blaudzun - _UP_ (2018)

Na het goede 'Jupiter, Part 1', volgde het heel goede 'Jupiter, Part II'. Dit is deel drie en ja, ook deze plaat is van uitzonderlijke kwaliteit. Toch is er iets raars aan de hand. De plaat heet _Up_, de hoes is afwijkend en de muziek, het blijft Blaudzun natuurlijk, is anders. Blaudzun heeft zijn werk laten rijpen en is daarmee afgeweken van de intentie waarmee dit drieluik van start ging: spontaniteit en snelheid. Sterker, de band heeft de plaat eigenlijk uit het drieluik gehaald. Daar lijkt een reden voor te zijn. Blaudzun is zo tevreden met de nieuwe plaat, "dit is de sound waar ik al die tijd naar op zoek was", dat er kennelijk een sterke reden was om hem apart te zetten. Wat levert dit muzikaal op?

Inderdaad een plaat die groeit en groeit. Ik heb er nu een aantal weken naar mogen luisteren. Van een aanvankelijke lichte teleurstelling, de plaat klonk bij eerste beluistering wel heel erg braaf, ontdekte ik bij de vervolgsessies steeds meer. Hoe open het geluid is vergeleken bij Jupiters I en II, de ruimte die met name de piano krijgt in veel nummers, hoe een solo instrument de ruimte heeft te excelleren in plaats van tussen de kieren die een topzwaar geluid in het verleden open liet uit te moeten kruipen, vrijwel kansloos, de modernere elektronica die hier en daar is toegelaten. Kortom, Blaudzun toont zich op zijn kwetsbaarst.

Inmiddels lees ik in recensies dat dit de beste plaat van de band tot op heden is. Zover ben ik nog niet, maar dat _Up_ over nog enkele luisterbeurten de concurrentie met 'Heavy Flowers' en 'Jupiter II' aan kan gaan, lijkt wel vast te staan. De aanschaf op vinyl is dan ook geen discussie meer voor mij. Waar eerdere albums vooral brein en lijf aanspraken, richt _Up_ zich ook tot hart en ziel. Dat zou uiteindelijk wel eens een winnende combinatie kunnen zijn.

Ik schreef na 'Promises Of No Man's Land' dat Blaudzun aan de toppen van zijn kunnen en idioom zat en om te groeien aan dat idioom zou moeten gaan schaven. Na drie Jupiters kan geconcludeerd worden: operatie geslaagd, patiënt alive and kicking. De drie platen zijn een indrukwekkend testament van een periode waarin veel veranderde, persoonlijk voor Johannes Sigmond en algemeen voor de wereld, met drie prachtige platen als resultaat.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

De meest eigenzinnige, maar ook zeer getalenteerde Nederlandse singer-songwriter Blaudzun heeft recent zijn zevende album uitgebracht, met de wat vreemd geschreven titel “_ UP_”. Die zogenaamde “underscores” staan overigens ook voor elk van de 11 tracks, zodat het daardoor lijkt alsof het een geheel is. En als je het album in zijn geheel beluisterd hebt, kun je ook niet anders concluderen dat dat het geval is. De als Johannes Sigmund op 26 oktober 1974 in Arnhem geboren muzikant heeft met dit album zijn trilogie voltooid. Dat begon in 2016 met “JUPITER PART I”, in 2017 werd dat vervolgd met “JUPITER – PART II” en nu is er dan “_UP_”, waarbij het slotnummer “JUPITER III” is getiteld, en daarmee de cirkel rond is. Het eerste deel stond vol met treurige en klagende liedjes, deel 2 was iets opgewekter, meer zelfverzekerder. Het lijkt erop dat met de komst van deel 3 Blaudzun er weer bovenop geklommen is en dat wil laten horen. Het klinkt allemaal even goed, mooie teksten, prachtige melodieën en er wordt prima gemusiceerd. De stem van Blaudzun is van nature wat klagerig, maar door de opgewektere songs klinkt het geheel positief. Wat er ook in het leven van Johannes is gebeurt, hij heeft het met deze drieluik ongetwijfeld verwerkt en daar zullen de fans blij mee zijn. Heerlijk nederpop plaatje van deze (misschien) wat vreemde, maar geweldige artiest!