Bernie Tormé - Live in Sheffield 1983 (2002)
mijn stem
1 stem
Ierland
Rock / Blues
Label: Angel Air
-
Wild West (4:10)
-
20th Century (4:54)
-
No Easy Way (4:23)
-
Turn Out the Lights (5:59)
-
Presences (5:21)
-
Lightning Strikes (6:35)
-
Getting There (8:20)
-
I Can't Control Myself (4:40)
-
Too Young (5:39)
-
Bernie's Guitar Extravaganza (6:12)
-
Possession (8:23)
-
The Beat (4:34)
-
No Easy Way (Repeat) (4:31)
0
geplaatst: 6 april 2024, 10:30 uur
Plaatje voor rockgitaarliefhebbers! Ik kom deze cd tegen als onderdeel van de box Lightning Strikes 1982 - 1983. Net als het in 1984 verschenen Live is dit een registratie van één van de concerten tijdens een twee weken durende Britse tour van Bernie Tormé met de in alle haast ingehuurde bassist Colin 'James' Bond en drummer Ron Rebel.
Nou ken ik Live al vanaf het verschijnen en in dat opzicht brengt Live in Sheffield dat in 2002 los verscheen weinig nieuws, want uiteraard werd daar Tormé met diens twee studioalbums en kersverse begeleiders nagenoeg dezelfde setlist gespeeld.
En toch. Tormé was niet de gitarist die zijn solo's altijd hetzelfde speelde, plus dat Getting There met een heerlijk lange en toch krachtige gitaarsolo, Troggscover I Can't Control Myself en het geïmproviseerde zesminutenjuweeltje Bernie's Guitar Extravaganza niet op Live stonden, zelfs niet op de extra uitgebreide cd-versie.
Opnieuw begrijp ik waarom Ian Gillan en Ozzy Osbourne hem aan hun zijde hadden; tegelijkertijd is duidelijk dat Bernie Tormé een eigen wil had, te eigenzinnig om lang "de gitarist van..." te willen zijn.
Nou ken ik Live al vanaf het verschijnen en in dat opzicht brengt Live in Sheffield dat in 2002 los verscheen weinig nieuws, want uiteraard werd daar Tormé met diens twee studioalbums en kersverse begeleiders nagenoeg dezelfde setlist gespeeld.
En toch. Tormé was niet de gitarist die zijn solo's altijd hetzelfde speelde, plus dat Getting There met een heerlijk lange en toch krachtige gitaarsolo, Troggscover I Can't Control Myself en het geïmproviseerde zesminutenjuweeltje Bernie's Guitar Extravaganza niet op Live stonden, zelfs niet op de extra uitgebreide cd-versie.
Opnieuw begrijp ik waarom Ian Gillan en Ozzy Osbourne hem aan hun zijde hadden; tegelijkertijd is duidelijk dat Bernie Tormé een eigen wil had, te eigenzinnig om lang "de gitarist van..." te willen zijn.
* denotes required fields.
* denotes required fields.