Bernie Tormé - Live (1984)

Na het intro start de heer Torme zijn gitaar en hoe, als je er tegen kan dat er constant een kamikaze vliegtuig om je kop cirkelt valt er best wel wat te genieten hier.
Naast Bernie Torme ook nog James Bond (geheime missie ?) op bas en Ron Rebel (blauwe maandag in Iron Maiden) op drums.
Hier acteert een power trio die iedereen effe alle hoeken van een klein zaaltje laat zien en bij het nummer GettingThere word er een beetje gas terug genomen waar de stem van Bernie (zeker geen nachtegaaltje) ook hier bij de muziek past.
No Easy Way is van Torme's vorige werkgever Gillan en is een waardige afsluiter van deze CD ,de bonus liederen voegen niet veel toe.
Een puntje van kritiek is wel dat alles een beetje eentonig word maar 4* is meer dan terecht.

In 1984 kwam ik in de bakken dit Live tegen van de voormalige snarenracer van de groep Gillan. In mijn herinnering was het toen zomer, wat vrolijk stemde. Ietwat impulsief kocht ik deze Bernie Tormé, nog altijd onder de indruk van zijn te schaarse snarencapriolen bij die groep. Het was het eerste soloalbum dat ik van hem hoorde en het bleek een livealbum á la het fenomenale Stage Struck van Rory Gallagher: een driemansbezetting, hardrock met de wortels in de blues, een gitarist die kon spetteren maar wiens vocalen wat achterbleven.

Later kocht ik studiovoorganger Electric Gypsies en kwam tot de conclusie dat Tormé live op z'n allerbest was, terwijl dat album al de nodige sterke nummers kende. Maar op Live komen die ten volle uit de speakers knallen. Zo beleef ik dat ook nu weer, inmiddels luisterend naar de editie die in de box Lightning Strikes 1982 - 1983 uit 2023 zit.
Uiteraard worden de beste nummers van de twee studioplaten samengebald, wat resulteert in een grandioze A-kant (track 1 - 4) en een iets minder spannende B-kant met een heerlijke solo in Getting There en No Easy Way uit zijn dagen bij Gillan als denderend slot. In 1984 voelde het album dan ook precies lang genoeg aan.
In Getting There hoorde ik voor het eerst Taurus pedals, de nieuwe voetpedalen waar sommige bassisten zich van bedienden: ze brachten een geluid vergelijkbaar met de pedalen onder het elektronisch orgel bij ons thuis en pasten wonderwel bij deze muziek.

In mijn boxversie zijn er vier bonusnummers. Naast de liveversies die MuMe aangeeft ook eentje van The Beat, Tormés solosingle uit 1980, nu echter live in november 1983. Toch voegen ze niet veel toe: twee nummers kwamen al voorbij en drie opnamen zijn clandestiene bootlegs van mindere audiokwaliteit. Wel aardig vanwege Tormés kwaliteiten als gitarist én omdat het melancholieke Presences zo'n juweeltje is, nu elektrisch en opgerekt met wederom heerlijk gitaarwerk. De opname van The Beat komt gelukkig uit het mengpaneel, een uptempo rocker in Tormés kenmerkende stijl.

Het boekje in de box vertelt een verhaal dat voor mij nieuw is: juridische strubbelingen met zijn vorige platenmaatschappij zorgden ervoor dat de twee leden van zijn Electric Gypsies het voor gezien hielden. Omdat er al een tour was geboekt, moest Tormé binnen een week vervangers vinden.
Hij vond die in voormalige flatgenoot Colin "James" Bond als bassist en via John McCoy, inmiddels ook ex-Gillan, kwam hij in contact met drummer Ron Rebel, die kort tevoren bij McCoy had gespeeld. In vier dagen leerden ze de set om vervolgens een tweeweekse tour te doen en daarna in goed humeur terug te keren naar hun eigen groepen. Ik denk dat ze met genoegen een exemplaar van Live ontvingen, tevreden met wat ze in korte tijd hadden weten neer te zetten.

Een 9 als schoolcijfer voor het oorspronkelijke Live, extra aanbevolen voor iedereen die Stage Struck van Rory Gallagher kan waarderen. De eerste twee bonusnummers voegen te weinig toe, de twee daarna zijn echter bijzonder genoeg, met name Presences dankzij het gitaarwerk. Ik ga eens zien wat het laatste schijfje van de boxset toevoegt: eveneens live, maar nu in Sheffield.